(၁)
“ငါ့မွာ ခင္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပဲ”
ဟုလူတစ္ေယာက္ကို ေျပာဆိုမိလွ်င္ ထိုသူမယံုႏိုင္စရာ မရွိပါ ။ကၽြန္မ၏ ငယ္ ဘ၀အစသည္
ကစားစရာမ်ိဳးစံု ၊အရုပ္မ်ိဳးစံု ၊အထိန္းေတာ္ ၊အခ်ီေတာ္ ၊အေခ်ာ့ေတာ္မ်ားႏွင့္
ၾကီးျပင္းခဲ့ရသည္။ လူမွန္းသိ တတ္စ အရြယ္ကပင္ “ခင္တြယ္ျခင္း” ဟူသည္ကို တစ္မ်ိဳးတစ္ဘာသာ
နား လည္ခဲ့သည္ ။အလွအပကို ဦးစားေပးတတ္ျပီး ပိုကာ၀ိုင္း (ထိုအခ်ိန္ကေတာ့
မည္သည့္ေနရာသို႔ သြားမွန္း မသိခဲ့ပါ) သို႔မၾကာခဏ သြားတတ္ေသာ မာမာ သည္ကၽြန္မ၏
ခင္တြယ္ရာ မျဖစ္ခဲ့ေပ ။မာမာ ႏွင့္ ကၽြန္မ သံုးရက္ၾကာ၍ပင္ တစ္ခါမေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ပါ ။အေဆာင္ေဆာင္
အခန္းခန္းတို႔ႏွင့္ က်ယ္ေျပာလွေသာ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ၾကီးသည္ မာမာႏွင့္ မေတြ႔ျဖစ္ေအာင္
ဖန္တီးခဲ့သည္ ထင္သည္ ။မ်က္ႏွာထား လြန္စြာ တည္၍ စီးပြားေရးကိစၥ၌သာ လံုးပန္းေနေသာ
ပါပါသည္လည္း ကၽြန္မ၏ အားကိုးရာ မျဖစ္ခဲ့ ။တစ္ခါတရံ မည္သည့္ အေၾကာင္းကိစၥေၾကာင့္
မသိဘဲျမည္တြန္ေတာက္တီးကာ ေဒါသတၾကီး ဖန္ခြက္မ်ား ၊ပန္းအိုးမ်ားကို မၾကာ ခဏ ေပါက္ခြဲ တာေၾကာင့္လည္း
ျဖစ္မည္ ။ထို႔အတူ ပိန္ပိန္ပါးပါး၊ အသားညိဳညိဳႏွင့္ ၀တၱရားေက်ပြန္ေသာ
မ်က္လံုးတစ္စံုပိုင္ဆိုင္ထား သည့္ နာနီကိုလည္း ကၽြန္မမႏွစ္သက္ခဲ့ေပ။ ကေလးဘ၀၏
ျငီးေငြ႔မႈမ်ား အေတြးမ်ားထဲတြင္ ကၽြန္မတို႔ ”သီရိေဂဟာ” ရွိ္လူအားလံုးသည္
ကၽြန္မကစားေနေသာ စက္ရုပ္ကေလး မ်ားႏွင့္ တူသည္ဟုထင္တာလည္းပါသည္။ အသစ္အဆန္း ကစားစရာမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊
ဂါ၀န္မ်ိဳးစံု၊ ဖိနပ္မ်ိဳးစံုသည္လည္းေကာင္း၊ ကၽြန္မအတြက္ စိတ္၀င္စားစရာ
မျဖစ္ခဲ့ေပ။
