ၾကယ္စင္ေကာက္ေၾကာင္း

(အစ)

ျငိမ္သက္အိေျႏၵရေသာ နက္ျပာေရာင္ေနာက္ခံတြင္ တလက္လက္ေတာက္ပေနေသာ ၾကယ္ပြင့္ကေလး မ်ားကို ႏွစ္သက္သေဘာက်စြာၾကည့္ေနမိသည္။ ကၽြန္မ သိေသာ ၾကယ္ပြင့္ကေလးေတြ ဘယ္ႏွစ္ပြင့္ပါသည္ လဲ။ တစ္ပြင့္..ႏွစ္ပြင့္..သံုး ေလး ပြင့္….။ အနည္းငယ္မွ်သာ။ သို႔ေသာ္ ထိုၾကယ္ပြင့္ကေလးေတြ လက္ႏွင့္ ခပ္ဖြဖြ ထိသပ္မိသည္။ အီလက္ထေရာနစ္ေ၀့မွ စာလံုးေလးမ်ား စာရြက္ျဖဴလြလြထက္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ျပီ။ လြယ္ကူ ေသာ၊ ေခ်ာေမြ႔ေသာ၊ ေျဖာင့္ျဖဴးေသာ၊ တံတားခင္းေသာ လမ္းကားမဟုတ္။ သို႔ေသာ္..သူတို႔ ေရာက္ရွိ လာၾက ျပီ။ စာအုပ္ကေလးကေသေသသပ္သပ္၊ ၾကယ္ပြင့္ကိုယ္စီ၏ အရိပ္အေငြ႔တစ္မ်က္ႏွာစီ။ ၎တို႔အနီးသို႔ တေျဖး ေျဖးစီ……………..။

(ၾကယ္စင္တစ္)

စာေရးသူ = ႏွင္းပြင့္

ေကာက္ေၾကာင္းမ်ား = အျမဲစိမ္းေတာ၊ လမိုက္ည

အျမဲစိမ္းေတာကို အရင္ဖတ္ျဖစ္သည္။ သူ႔၀တၱဳအဖြင့္တြင္ ရည္ညႊန္းထားသည့္ “သည္းခံဖို႔ၾကိဳးစား ရင္း၊ ရုန္းကန္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း၊ တင္းခံဖို႔ၾကိဳးစားရင္း၊ မျပင္းထန္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း တျဖည္းျဖည္း အထီးက်န္ဆန္ လာတယ္။ ကၽြန္မ ရည္ရြယ္ခ်က္တို႔ ယံုၾကည္ခ်က္တို႔ မံႈ၀ါးေလျပီလား” စာသားကို စိတ္၀င္တစားနွင့္ အျမဲစိမ္း   ေတာ ကို ဆက္ဖတ္ျဖစ္ပါသည္။ စာေရးသူဆိုလိုရင္းကို ကၽြန္မ အရိပ္အေငြ႔ေတာ့ ဖမ္းမိပါသည္။ သို႔ေသာ္ စကားေျပႏွင့္ စကားေျပာေရာေႏွာသည့္ အသံုးအႏႈန္းမ်ားကို အပိုဒ္တိုင္းတြင္ေတြ႔ေနရသည္။ သူဆိုလိုသည့္ အျမဲစိမ္းေတာ သည္ အခ်စ္၊ ဘ၀၊ က်င္လည္ရာ၀န္းက်င္မ်ားကို ျခံဳငံုျပလိုရင္း၊ ပူေလာင္မႈေတြၾကားမွ အမိုက္   ေမွာင္လိုအင္ဆႏၵ၊ အတၱမ်ားကင္းေ၀းေသာ အဇၥ်တၱဘ၀ပံုရိပ္ကို ရည္ညႊန္းဟန္တူပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းအရာသည္ ဟန္ ခ်က္မညီမပါ။ အခ်စ္အေၾကာင္းသယ္လာေသာ စာမ်က္ႏွာေတြႏွင့္ ၀တၱဳျပီးလု   ျပီးခါနီးမွ ဘ၀၊ လူေနမႈ ပံုရိပ္ကို ခ်ိဳးေကြ႔သြားေသာအခါ အနည္းငယ္မညီမညာမႈကို ခံစားရပါသည္။ သို႔ေသာ္  ခံစားမႈတစ္ခုေတာ့ ခပ္ေႏြးေႏြးရရွိ ေစလိုက္သည့္ ရသတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါသည္။

လမိုက္ည ကို ဖတ္မိေသာအခါ ကၽြန္မ စိတ္တို႔ၾကမ္းရွရွ..။ မိန္းမငယ္၏ ခံစားမႈ၊ နာက်င္မႈေတြကို ျမင္   ေတြ႔ကာ မခ်င့္မရဲ။ ဒီလိုအျဖစ္ေတြမ်ိဳးလဲ ရွိေသးသားဟုမွတ္ခ်က္ခ်မိေသးသည္။ ေရးသားဟန္မွာ သြက္၍ ဆိုလိုသည့္အေၾကာင္းအရာကို ခပ္စိပ္စိပ္တစ္ခ်က္ခ်င္းေျပာသြားႏိုင္သည္။ ျပန္လွန္ေမးခြန္းထုတ္ေသာ အေမး စကားမ်ားျပားေနျခင္းကေတာ့ ၀တၱဳ၏အရသာကို အနည္းငယ္ထိခိုက္ပါသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ ေျပျပစ္   ေသာစကားေျပမ်ားျဖစ္လွ်င္ သိပ္လွပသည့္၀တၱဳေလးတစ္ပုဒ္ျဖစ္သြားႏိုင္ပါသည္။ စိတ္ခံစားမႈ အတက္ အက်ကို သရုပ္ေဖာ္သြားသည္က ႏွစ္သက္စဖြယ္။ ဇာတ္အဆံုးသတ္ စာေၾကာင္းေလးက ၀တၱဳတစ္ပုဒ္လံုး၏ အရွိန္ကို အျမင့္ဆံုးထိ ညႊန္ျပႏိုင္ခဲ့သည္။

‘ကိုကို မလာေသာ ညက အထီးက်န္လြန္းလွသည္။ လ ကလည္းမသာ။ ညဥ့္ကလည္းနက္လုျပီ။ လျပည့္ညက်လွ်င္ေတာ့ အေျဖရွာေတြ႔ေကာင္းပါရဲ႕’

လျပည့္ညမ်ားကို ရွာေတြ႔ႏိုင္ပါေစဟု တိတ္တဆိတ္ဆုေတာင္းမိသည္ အထိ ၀တၱဳေလးက ဆြဲေဆာင္ ႏိုင္ခဲ့သည္။

ရသမွ်ေ၀ခံစားမႈ (ပန္းရိုင္းအေၾကြ ေလျပည္အပင့္ )

ပန္းရိုင္းအေၾကြ ေလျပည္အပင့္

*ခ်စ္ၾကည္ေအး

ရတီမဂၢဇင္း (ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂)

Blog Link: http://www.chitkyiaye.com/


ေရးသားဟန္ဆြဲေဆာင္မႈရွိေသာ၊ အေတြးအျမင္လွသည့္ ၀တၱဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ကို ညႊန္းဆိုခ်င္ပါသည္။

ပကာသနကို မႏွစ္သက္ေသာ၊ အေပၚယံဟန္ေဆာင္မႈကို မလိုလားေသာ၊ စိတ္ဆႏၵကို အရွိအတိုင္း စီးေမ်ာ တတ္ေသာ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ျဖစ္သည္။ ဇာတ္ေၾကာင္းႏွင့္ အျဖစ္အပ်က္ မွာ ျဖစ္ေလ့ ရွိသည့္ သမားရိုးက်အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးပင္။ သို႔ေသာ္ ဇာတ္ေကာင္ `ေငြ´၏ စိတ္ခံစားမႈ အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက်ကို ေငြ႔ ဘ၀ႏွင့္ ယွဥ္တြဲေဖာ္ျပေရးသြားသည့္ အတတ္ပညာမွာ ႏွစ္သက္စရာေကာင္းလွသည္။ `ေငြ´ ကို ဖတ္ေနရင္း သတိတရရွိမိသည္မွာ ဒဂုန္တာရာ၏ `ျမိဳင္´ ပင္။ ပံုစံတူမဟုတ္ေပမယ့္ စိတ္ခံစားမႈ အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက်ကို ေပၚလြင္ေအာင္ေဖာ္ျပထားေသာ ႏွစ္သက္ဖြယ္ကို ခံစားရေနေသာေၾကာင့္ ပင္။ ေငြသည္ မခ်ိဳသာေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟု ဆိုလွ်င္ရသည္။ သို႔ေသာ ္ေငြ သည္ ရိုင္းစိုင္းသူေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ေငြ႔ ပင္ကိုစိတ္ရင္းသည္ ပကတိအေျဖာင့္အတိုင္း ရိုးရွင္းစြာ တည္ရွိေနသည္။ ဒါကို အဆင္ လွလွေတြႏွင့္ တန္ဆာဆင္မြမ္းမံရန္ ေငြ႔ ခမ်ာမတတ္ႏိုင္ရွာခဲ့ပါ။

`ေရွ႕တြင္ ခ်ိဳသာေနသေလာက္ ကြယ္ရာက်ေတာ့ စကားတင္းဆိုတတ္သည္မွာ လူ႔သဘာ၀ဟုဆိုလွ်င္ ထို လူ႕သဘာ၀ႏွင့္ ေငြ သည္ လံုးလံုးမွ အံမ၀င္။ သိမ္ေမြ႔ညင္သာဟန္ရွိလွ်က္ အမ်က္သိုမွီးထား တတ္ေသာ၊   ေဒါသတို႔ကို မ်ိဳခ်ထားကာ ေရခပ္ၾကံဳမွ ျပန္တြယ္တတ္ေသာ ပညာရွိမ်ားႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ ေငြ က အျမဲလူဆိုး တစ္ေယာက္ျဖစ္ေလသည္။´

ေငြ႔ အဘိဓမၼာက ထိုသို႔ပင္။ ပကတိအရွိတရားကို ႏွစ္သက္ေသာ ေငြ ကို ခ်ျပကာ စာေရးဆရာက ေလာက ၏ စည္း၊ ကနား၊ ေဘာင္ အကန္႔အသတ္၊ ယဥ္ေက်းမႈတို႔ကို မသိမသာ ခပ္ပါးပါးတင္ျပသြားခဲ့သည္။ ေငြ သည္ ပကတိတရား၏ ျပယုဂ္ေပလား။ လူမႈအဖြဲ႔အစည္း၏ ကူးလူးဆက္ဆံမႈ၀ဲဂယက္တြင္ေတာ့ ေငြ သည္ အရိုင္းတစ္ဦးသာ ျဖစ္ပါသည္။

သက္တံ့မ်ား၌ ေပ်ာ္၀င္ျခင္း (အပိုင္း-၃)

ခင္ေလးငယ္၏ “ေန၀င္ပံုျပင္” မွာ ေန၀င္ခ်ိန္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ေကာင္မေလးႏွင့္ ေန၀င္ခ်ိန္ကို မုန္းတီး   ေသာ ေကာင္ကေလးတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ေန၀င္ခ်ိန္မွာပင္ ကြဲကြာ သြားခဲ့ရ သည့္အေၾကာင္း   ေဖာ္ျပထား သည့္အခ်စ္၀တၱဳတိုေလး ျဖစ္သည္။ ေန၀င္ခ်ိန္ကို လြန္လြန္ကဲကဲမုန္းတီးေသာ ေမာင္၏ အသြင္စရိုက္က လွ်ိဳ႕၀ွက္နက္နဲလွသည္။ ေန၀င္ခ်ိန္ဟူေသာ အသံၾကားရံုႏွင့္ ေဖ်ာ့ေတာ့ပ်က္ယြင္းသြားေလ့ရွိေသာ သူ႔ မ်က္ႏွာ၊ ေန၀င္ခ်ိန္သည္ လူတစ္ေယာက္၏ စိတ္ကို ေလးပင္ထိုင္းမိႈင္းေစတတ္ေၾကာင္း ေျပာေလ့ရွိေသာ သူ႔စကား မ်ား…..။ ေန၀င္ခ်ိန္ကို ႏွစ္သက္လွပါေသာ ေမ သည္ သူ႔ ေမာင္ ကို ေန၀င္ခ်ိန္ႏွစ္သက္လာေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ရွာေပ။ ေမ ခ်စ္ေသာ ေမာင္ သည္ ေန၀င္္ခ်ိန္တစ္ခုဆီကို သြားသည့္တစ္ညေနခင္းမွာပင္ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ရျပီ ျဖစ္သည္။ ခ်စ္သူအား တစ္ဘ၀စာ ဆံုးရံႈးမႈတြက္ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္း မႈေတြႏွင့္   ေန၀င္ခ်ိန္ကို မုန္းတီးသြားရသည္ ကေတာ့ ေမ ပင္။

ေန၀င္ျခင္းအေၾကာင္းကို ပေဟဠိတစ္ပုဒ္ႏွယ္ ဖြဲ႔ဆိုရင္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၏ သိမ္ေမြ႔နက္နဲမႈတို႔ကိုပါ လွလွ ပပေရးဖြဲ႕သြားသည္။ ေခ်ာေမြ႔ေျပျပစ္ေသာ အေရးအသားမ်ားကို သတိျပဳ မိရင္း ဆရာမ “ဂ်ဴး” ၏ ၀တၱဳတို မ်ားကိုပါ အမွတ္ရမိေသးသည္။

ဏီလင္းညိဳ၏ “အသံမ်ားႏွင့္…” က စာေရးသူႏွင့္ အဇၥ်တၱတို႔ ေမးခြန္းထုတ္အေျဖရွာမႈကို ဇာတ္ေကာင္ လူငယ္ကေလးႏွင့္ ဘူတာရံုေလးတို႔ အျပန္အလွန္ စကားဆိုၾကပံုျဖင့္  ေရး သားထားပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ စဥ္က သာယာသံ၊ ဆူညံသံ ဟူ၍အသံေတြအေၾကာင္း သင္ၾကားခဲ့ရဖူးသည္။ ဏီလင္းညိဳ ေျပာျပခ်င္ေသာ အသံေတြမွာေတာ့ သာယာသံ၊ ဆူညံသံထက္မကေတာ့ပါ။ ျဖစ္ရပ္တိုင္းရွိေသာ၊ က်ိဳးေၾကာင္း ညီညြတ္ေန ၾကေသာ၊ မညီညြတ္ေနၾကေသာ အသံမ်ား..။ ကၽြန္မ တို႔ ဘ၀သို႔ ရိုက္ခတ္ေနသမွ် အသံမ်ားကို တံု႔ျပန္ဖို႔လို အပ္သည္လား၊ ခံစားဖို႔ လိုအပ္သည္လား။ ကၽြန္မတို႔ ဘ၀ေတြသည္လည္း တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနသည္ မဟုတ္ပါ။ ကိုယ္တိုင္ သတိမျပဳမိ (သို႔) မသိႏိုင္သည္သာ ရွိသည္။ အသံကေတာ့ ရွိေနႏိုင္ မွာပင္။ သို႔တည္း မဟုတ္ ဆိတ္ျငိမ္ျခင္းကပင္ ဆိတ္ျငိမ္ျခင္းအသံတစ္ခုအျဖစ္ ျဖစ္ေနႏိုင္သည္ပဲ။ ဘူတာရံုေလး၏ စကား တစ္ခြန္းကေတာ့ ေလးနက္ ဆင္ျခင္စရာေကာင္းလွသည္။

“အသံေတြရဲ႕အလယ္မွာ ေနတတ္ထိုင္တတ္ဖို႔ ဆိုတာ အေျပာမွာ လြယ္ေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ ခက္ခဲရင္ ခက္ခဲေနလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကိဳးစားရင္ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ သူလိုငါလို လူေတြထဲမွာ တကယ္လုပ္ရင္ အဟုတ္ျဖစ္ လာႏိုင္တယ္ဆိုတာ ရင့္က်က္လာတဲ့တစ္ေန႔ မင္းသိလာပါလိမ့္မယ္ ေကာင္ေလးရာ”

သက္တံ့မ်ား၌ ေပ်ာ္၀င္ျခင္း (အပိုင္း-၂)

၀တၱဳဆယ္ပုဒ္ဖတ္ျပီးေနာက္တြင္ စာေရးသူ ဘေလာ့ဂါမ်ား၏ ပရိုဖိုင္ေလးမ်ားကို ျမင္ရေလသည္။ စာေရး သူမ်ား၏ အေတြး၊ အျမင္၊ ျဖတ္သန္းတည္ရွိရာ ဘ၀ပံုရိပ္ခပ္ပါးပါး တို႔ကို ေဖာ္ျပထားသည္။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၏ ကိုယ္ပုိင္ဒိုမိန္းမ်ား၊ အီးေမးလ္လိပ္စာမ်ား ႏွင့္ စနစ္တက်။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အရိပ္အေယာင္ျပ ထားေသာ ရုပ္ပံုေလးမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ဓာတ္ပံုေလးမ်ားတြဲရက္ ေဖာ္ျပထားလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္း လိုက္မလဲ ဆႏၵျဖစ္ေပၚမိေသးသည္။ သူတို႔ ေရးသားခဲ့သည္မ်ားကို ဖတ္ရႈျပီးသြား၍လား ကၽြန္မႏွင့္ေတာ့ အတန္ငယ္ ရင္းႏွီးလာၾကသလို..။ ေရွ႕ဆက္၍ စာရြက္မ်ားကို မလွန္မိေသးဘဲ ကၽြန္မအေတြးစတို႔ ခပ္ပါးပါး လြင့္ေျမာေနသည္။ ဖတ္ခဲ့ျပီးေသာ ရသမ်ားႏွင့္ သူတို႔၏ စိတ္၀ိညာဥ္မ်ားကို မရည္ရြယ္ဘဲ ဆက္စပ္ ပံုေဖာ္ မိေနသည္။ တခ်ိဳ႔က ႏူးညံ့သည္။ တခ်ိဳ႕က စူးရွသည္။ တခ်ိဳ႕က လွပသည္။ တခ်ိဳ႕က သိမ္ေမြ႔သည္။ တခ်ိဳ႕က လွ်ိဳ႕၀ွက္ဆန္သည္။ ဘ၀အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ နယ္ပယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးမွ အႏုပညာခ်စ္စိတ္ ထပ္တူညီ မႈ က သက္တံ့ေရာင္စံုမ်ားကို ျဖစ္ေပၚခဲ့ေလေရာ့သလား။ ရင္ထဲတြင္အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ခံစားမႈက လွပ္ကနဲ။ ဒုတိယပိုင္းကို ဆက္လက္ဖတ္ရႈခ်င္ေသာ အာသီသတို႔က လႈပ္ရွားရုန္းကန္လာသည္။

ျမတ္မြန္ ၏ “မသိကိန္း၏တန္ဖိုး” ကို စတင္ဖတ္ရႈရပါသည္။ စတင္၍ ဖတ္ကာစတြင္ ပထမတစ္ပုဒ္ႏွယ္ ပင္ ေရျခားေျမျခားေရာက္ ျမန္မာမိသားစုအခက္အခဲအေၾကာင္း တင္ျပထား သည္ဟု ထင္ျမင္မိေသး သည္။ ေရေျမျခားတြင္ ျမန္မာမိသားစုေလးတစ္ခုအတြက္ နားခိုရာအိမ္တစ္အိမ္ရရန္ အခက္အခဲျဖစ္ပံု၊ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ အိမ္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလး တြင္ ေခတၱတြဲလ်က္ေနထိုင္ၾကရင္း အိမ္ခန္းတစ္ခန္းရရန္ အပူတျပင္းရွာေဖြရပံုတို႔ကို ေဖာ္ျပထားသည္။ ဖတ္သူ ကၽြန္မပါ သူတို႔အတြက္ အိမ္ခန္းေလးတစ္ခန္း အဆင္ေျပေျပ ရေစခ်င္လာသည္။ သူတို႔ အိမ္ခန္းေလးတစ္ခန္းရရွိသြားေသာ အခါမွ ကၽြန္မ သက္မခ်ကာ စိတ္သက္သာရေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေနရာတြင္ ၀တၱဳက အခ်ိဳးအေကြ႕တစ္ခုသို႔ ရုတ္တရက္ ကူးေျပာင္း သြားသည္။ မိသားစုတြင္းမွာ ေနမေကာင္းျဖစ္မႈ၊ အလုပ္အကိုင္အဆင္မေျပမႈေတြနဲ႔ ရစ္ပတ္လာသည္။ ဒါကို လမ္းဦးတိုက္ျဖစ္ေန၍လားဟု သူတို႔သံသယ ရွိလာေသာအခါ ကၽြန္မ မ်က္ခံုးပင့္မိသည္။ ဂမၻီရဘက္ကိုမ်ား   ေရာက္သြားေတာ့မွာလား။ ၀ါးပင္ေပါက္ကေလးေတြစိုက္၍ တံခါး၀တြင္ မွန္ကေလးခ်ိတ္ လိုက္ၾက ေသာ အခါ သူတို႔ အဆင္ေျပသြားၾကေတာ့မလား ကၽြန္မေတြးမိေသးသည္။ သို႔ေသာ္၀ါးပင္ေလးခမ်ာလည္း အစြမ္း မျပရရွာပါ။ ထူးမျခားနားအေျခအေနမ်ားႏွင့္ ၾကံဳၾကိဳက္လာရေသာအခါ သူတို ႔ေနာက္တစ္အိမ္ ေျပာင္းျဖစ္ ၾက ရေတာ့သည္။ သို႔ေပမယ့္ လူဆိုသည့္အမ်ိဳးအႏြယ္သည္ ကိုယ္ သိခ်င္သည္မ်ား၊ တအံုေႏြးေႏြးျဖစ္ေန သည္မ်ားကို သိလိုက္ရမွ ျဖစ္ေလရာ အဆိုပါ လမ္းဦးတိုက္အိမ္ကေလးတြင္ အရင္ေန သြားေသာ လူမ်ိဳးျခား မိသားစုထံဆက္သြယ္ကာ ေမးျမန္းၾကသည္။ ဒီေနရာမွာ လီခ်န္ ေျဖလိုက္ေသာ အေျဖ စကားကို ကၽြန္မ သေဘာက်လွသည္။

“ခင္ဗ်ားေျပာတာမ်ိဳး အခုမွ ၾကားဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဲဒီ့မွာေနခဲ့တာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာတယ္။ ေနမ   ေကာင္း တာလည္း ရွိတာပဲေလ။ အလုပ္အကိုင္ဆိုတာလည္း အဆင္မေျပတဲ့ အခါမ်ိဳးရွိတာေပါ့။ က်ဳပ္တို ႔ျဖင့္ ေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ ေဆးခန္းသြားလိုက္တာပဲ။ တစ္ဘက္ကလည္း မဖ်ားမနာေအာင္ အေန အထိုင္   ေတာ့ ဂရုစိုက္ရတာေပါ့ေလ။ အလုပ္အဆင္ မေျပရင္လည္း ေျပတဲ့အခ်ိန္ျပန္ေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစား ဖို႔ ပဲေတြးတယ္။ အခုေျပာင္းျဖစ္တာကလည္း အိမ္သစ္၀ယ္ျဖစ္လို႔ ေျပာင္းျဖစ္သြားတာ၊ အေရးၾကီးတာက ကိုယ့္ လုပ္ရပ္ေကာင္းေနဖို႔ပဲ မဟုတ္လား”

သက္တံ့မ်ား၌ ေပ်ာ္၀င္ျခင္း (အပိုင္း-၁)

“သက္တံ့ဆယ္စင္း”

လက္၀ယ္ေရာက္မလာခင္ကတည္း အြန္လိုင္းမွ ေၾကညာထားမႈကို ျမင္ခဲ့ျပီး ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ေနခဲ့ရျပီး  ျဖစ္ သည္။ ဒီအထဲက နာမည္ ႏွစ္ခု၊ သံုးခုေလာက္သာ ကၽြန္မရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္ခဲ့သည္ျဖစ္ျပီး က်န္ အမည္နာမ မ်ား ကေတာ့ နာမည္ရဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား အျဖစ္သာ သိရွိရံု သိရွိထားခဲ့သည္သာ...။ ကၽြန္မသည္ အျပင္ စည္းမွ သာမာန္လူတစ္ေယာက္သာ   ျဖစ္ပါသည္။ အြန္လိုင္းတြင္ အသိမိတ္ေဆြ မမ်ားလွေသာ ကၽြန္မ အတြက္ သူတို႔အမ်ားစုသည္ သူစိမ္းျပင္ျပင္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မ ၀မ္းသာသည္၊ ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္သည္၊ အားက် ဂုဏ္ယူသည္။ ဒါသည္ပင္ စာေပကို အရင္းတည္ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖစ္ေလသည္လား။ ထိုစာအုပ္ ကေလးကေတာ့ စာေမးပြဲေျဖဆိုေနသည့္ ရက္မ်ားအတြင္းတြင္ပင္ ကၽြန္မထံသို႔ လက္၀ယ္ေရာက္ရွိ လာ ခဲ့ေလျပီ။

မာတိကာကို ၾကည့္ေလ့မရွိေသာ၊ ေက်းဇူးတင္စကား၊ အမွာစာတို႔ကို ေနာက္ဆံုးမွဖတ္ေလ့ရွိေသာ ကၽြန္မ ...  အဖြင့္၀တၱဳတိုတစ္ပုဒ္ျဖစ္သည့္ “ကတ္ေၾကးတစ္ကိုက္” မွာ လြင့္ကနဲျဖစ္သြားရသည္။ “ညီလင္းသစ္” တဲ့...ဒါ ကၽြန္မ အြန္လိုင္း စသံုးကာစမွာ ၾကားဖူးခဲ့ရသည့္ နာမည္..။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မ သူ႔ကို မသိပါ။ သူ႔ရဲ႕ အေရးအသားေတြတြင္ ရိုးရွင္းမႈႏွင့္ အတဴ စကားလံုးက်စ္လ်စ္မႈေတြ ျမင္ေတြ႔ရသည့္အခါ ကၽြန္မ တအံ့တ ၾသ။ ကၽြန္မတို႔ မဂၢဇင္းေလာကတြင္ ရသစာေပမ်ားကို အာသာငမ္းငမ္းလိုက္လံ ရွာေဖြေနရခ်ိန္တြင္ အြန္ လိုင္း စာေပေလာကမွာ ဒီလို ၀တၱဳတိုေရးလက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရွိေနၾကပါလိမ့္။ ညီလင္းသစ္   ေရးသြားတာ စ လယ္ ဆံုး ေသေသသပ္သပ္။ ကၽြန္မ တို႔ ဆရာ့ ဆရာၾကီးမ်ား မၾကာခဏ က်ဴးရင့္ၾက သလို Target တစ္ခုကို ေရာက္ေအာင္ေရးသြားႏိုင္သည့္ ၀တၱဳတစ္ပုဒ္ပင္။

“ၾကမ္းျပင္ေပၚ တစြန္းတစက်နသည့္ တစ္ဖက္ခန္းမွ မီးေရာင္ျဖင့္ သားရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကို သူေတြ႔ေနရ သည္။ သူ႔လက္ေပၚမွာ အပူအပင္ကင္းမဲ့စြာျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ မ်က္ႏွာ ကေလး...။ ေစာေစာတုန္း ကေတာ့ ဗိုက္ဆာေန၍ထင့္၊ မ်က္ႏွာေတြ နီရဲလာေအာင္ တ၀ါး၀ါးေအာ္ငိုေနခဲ့ေသးသည္။”

အခ်ိန္ကာလ၊ တည္ေနရာ၊ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားတို႔ကို သူသည္ စာေၾကာင္း သံုး ေလးေၾကာင္းႏွင့္ ရက္ေဖာက္ႏိုင္ခဲ့သည္။ သူ႔ သားကေလးႏိုး သြားမွာ စိုးသည့္အလား ကၽြန္မပင္ အသက္ရႈသံခပ္တိုးတိုးႏွင့္ စာရြက္ကို ဖြဖြလွန္လို႔.....။ ေရွးရိုးဆန္သည္ ေျပာခ်င္ေျပာ...ေမာ္ဒန္ေတြ၊ နိမိတ္ေတြ၊ နားမလည္ေအာင္ ၀ွက္ေရးမႈေတြထက္ ဒီလို ရိုးရွင္းသည့္ အေရးအသားမ်ိဳးကို ကၽြန္မ ႏွစ္သက္ လွပါသည္။

ဖခင္တစ္ေယာက္၏ သူ႔သားကေလးအေပၚ ထားသည့္ေမတၱာ၊ သားကေလးရရွိခ်ိန္တြင္ ခံစားရသည့္   ႏူးညံ့မႈ၊ တုန္လႈပ္မႈ၏ ၀မ္းသာမႈတို႔အား သူ ေဖာ္က်ဴးႏိုင္ခဲ့သည္။ သားခ်က္ၾကိဳးကို ကတ္ေၾကးျဖင့္ ကိုက္ စဥ္ခံစားမႈ၊ ခ်က္ၾကိဳး ျပတ္ေတာက္သြားစဥ္ အေရာင္စံုသြားသည့္ ခံစားမႈ၊ သားကေလး ေရာက္ရွိလာျခင္း အေပၚ ၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာၾကိဳဆိုေသာ၊ သား အတြက္ မားမာမတ္မတ္ရပ္တည္ေပးလိုေသာ၊ မိဘတာ၀န္ အျပည့္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ တက္ၾကြေနေသာ ဖခင္တစ္ေယာက္၏ ႏွလံုးရိုက္ခတ္သံမ်ား.....။ ၀တၱဳတို တစ္ ပုဒ္ေလးအတြင္းမွာပင္ ပစၥကၡအေျခအေန၊ အတိတ္၊ အနာဂတ္ အလံုးစံုကို ရက္ေဖာက္ေရးသြားႏိုင္ခဲ့သည္။

“ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖင့္ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္”

မွန္နန္းေတာ္မွ ေမတၱာတရား

စာဖတ္ျခင္းသည္ “တတိယမ်က္လံုး“ လို ့အဆိုရွိပါတယ္..။ ဒီအဆို ကၽြန္မအျပည့္အ၀ ေထာက္ခံပါတယ္..။ ဒီေန ့ေခတ္ဟာ သတင္းေခတ္၊ နည္းပညာေခတ္မို ့စာအုပ္၊ စာေပမွန္သမွ်ဟာလည္း အင္တာနက္ကေန အလြယ္တကူ ရွာေဖြရႏိုင္တယ္၊ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို လက္ထဲမွာ ျပည့္ျပည့္   ၀၀ကိုင္ျပီး ဖတ္ရတဲ ့အရသာဟာလည္း ဘာနဲ ့မွ မလဲႏိုင္ပါဘူး။ အေတြးအျမင္ေတြ၊ ဆင့္ပြားအေတြးေတြ၊ အႏုပညာ...စသျဖင္ ့ဒီအရာေတြဟာ စာဖတ္ျခင္းကေနရတယ္လို ့ကၽြန္မ အျပည့္အ၀ယုံၾကည္ပါတယ္...။

ဟိုးအရင္ကေတာ ့စာအုပ္မွန္သမွ် မလြတ္တမ္းဖတ္ခဲ ့၊ စာေတြလည္း မျပတ္ေရးခဲ ့ေပမယ့္ က်ဥ္းေျမာင္း လာတဲ ့လူေနမႈစနစ္ရဲ ့ေအာက္မွာ စာေပေတြနဲ ့ေ၀းကြာခဲ ့တာ ႏွစ္ခ်ီခဲ ့ပါျပီ။ဒီေန ့ေတာ့ အားလပ္ရက္ တစ္ရက္ျဖစ္လို ့ႏို၀င္ဘာလထုတ္ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္း ကို ဖတ္ျဖစ္ခဲ ့ပါတယ္..။ အဲဒီ ့မွာ မသီတာ (စမ္းေခ်ာင္း) ေရးသားတဲ ့“မွန္နန္းေတာ္ကိုဖန္တီးသူႏွင္ ့ေတြ ့ဆံုျခင္း” ဆိုတဲ့ ေတြ ့ဆံုခန္းေလးကို ဖတ္ျပီး ရင္ထဲမွာ ထိထိခိုက္ခိုက္ခံစားမိခဲ ့လို ့ဒီစာစုကို ေရးျဖစ္ပါတယ္..။ ဆရာမ မသီတာေတြ႔ဆံု ေမးျမန္းသူ က ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္းမွာ ဘာသာျပန္အခန္းဆက္၀တၱဳအျဖစ္ ဆရာေန၀င္းျမင့္ တင္ဆက္ ေနတဲ ့ “ေရကန္သာၾကာတိုင္းေအး“ ရဲ ့မူရင္းစာေရးသူ "Amitav Gosh" ျဖစ္ပါတယ္..။

ကၽြန္မမွာ ဟိုးအရင္ကတည္းက အရိုးစြဲေနတဲ ့၊ အျမစ္တြယ္ေနတဲ ့အျမင္တစ္ခုရွိပါတယ္..။ အဲဒါကေတာ့   ျမန္မာႏိုင္ငံ သူ ့ကၽြန္ဘ၀ေရာက္ခဲ ့ရတာ၊ကိုလိုနီစနစ္ရဲ ့ဆိုးေမြ ကိုခံစားခဲ ့ ရတာ...ဒါေတြအားလံုးရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာတရားခံသည္ “သီေပါဘုရင္“ လို ့မွတ္ယူထားခဲ ့ပါတယ္..။ ဘယ္မင္းသားေတာ့ျဖင့္ နန္းတက္ခဲ ့ရင္ ဒီလိုျဖစ္ခဲ ့မွာမဟုတ္ဘူး...စသျဖင့္ မေရမရာအေတြးမ်ားနဲ႔ တစ္ရံေရာတခါက ယိုးဒယားကိုေအာင္ႏိုင္ခဲ ့တဲ ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသမိုင္းကို ရမ္းေရာ္ မွန္းဆျပီး က်ိတ္မႏိုင္ခဲမရလည္း   ျဖစ္ခဲ ့ မိျပန္ပါေသးတယ္...။ 

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေမြးျပီး...ျမန္မာစစ္စစ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ ့ ကၽြန္မအတြက္ အိႏိၵယႏိုင္ငံသား စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ ့ အေတြးအျမင္တစ္ခ်ိဳ ့ဟာ ရင္ကိုလႈပ္ခတ္ထိခိုက္ခံစားခဲ ့ရပါတယ္..။ သူဟာ ျမန္မာ့ေရေျမ နဲ ့နီးစပ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္..။ သီေပါဘုရင္ နဲ ့ပတ္သတ္ျပီး "Amitav" က ဒီလို ေျပာျပခဲ ့ပါတယ္.....။

သီေပါ ဘုရင္ကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္ ပိုၿပီး စိတ္၀င္တစား ခံစားခဲ့မိတာပါ။ သူနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က အထင္လြဲ ေနတာမ်ဳိးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ သန္႕ျမင့္ဦး ေရးတဲ့ သီေပါဘုရင္ အေၾကာင္း စာအုပ္အရ ဆိုရင္ သူဟာ ေရွ႕ေရးကို ႀကိဳေတြးသူပါ။ ေၾကးနန္းကို စတင္ဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ရထားလမ္းေတြ ေဖာက္ဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ တျခား ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး လုပ္ငန္းေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ျဖစ္ေအာင္ သူ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လို႕မ်ား သီေပါ ဘုရင္ဟာ သူ လုပ္ခ်င္တာေတြကို ဆက္လုပ္ခြင့္ ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာဟာ ဒီကေန႔မွာ ထိုင္းႏိုင္ငံထက္ ပိုၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးေနမွာ ေသခ်ာတယ္လို႕ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ဘာပဲလုပ္လုပ္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေရွ႕ကို ေရြ႕တတ္တဲ့ အတြက္လည္း ၿဗိတိသွ် နယ္ခ်ဲ႕က ျမန္မာကို မ်က္စိက်ခဲ့တာေပါ့။ သီေပါ ဘုရင္ဟာ သိကၡာအရေရာ၊ အသိ ဥာဏ္အရေရာ၊ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ အရပါ ၾသဇာျပည့္တဲ့ သူပါ။ ရတနာဂီရိကို ေရာက္လာေတာ့လည္း သူ႔မွာ သိကၡာ အျပည့္နဲ႔ပါ။ သူဟာ သူ႔အိမ္ေတာ္ထဲမွာ ၁၉ ႏွစ္လံုးလံုး အက်ဥ္းက် ေနခဲ့တာမွာ အိမ္ေတာ္ထဲကေန တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ အျပင္ကို မထြက္ဖူးခဲ့ပါဘူး။ နယ္ခ်ဲ႔က သူ႔ကို ဆက္ဆံခဲ့ပံုဟာ နည္းနည္းမွ လူမဆန္ခဲ့တာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ အိႏိၵယခ႐ိုင္ ေကာ္မရွင္နာရဲ႕ မွတ္တမ္း တခ်ဳိ႕ကို ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သိပ္ကို ေၾကကြဲစရာ ခံစားရတာပါ။

တကယ္ေတာ့ သီေပါ ဘုရင္ဟာ နယ္ခ်ဲ႕အင္ပါယာရဲ႕ အႂကြယ္၀ဆံုး ခ႐ိုင္က ဘုရင္ တစ္ပါးပါ။ သူ႔ကို ထားခဲ့တာက တကယ့္ကို အေရးမပါတဲ့ သာမန္ ဘုရင္ငယ္ေလးေတြရဲ႕ အေဆာင္ အေယာင္မ်ဳိးနဲ႔ပါ။ သူ႔ကိုထားခဲ့တဲ့ အိမ္ကို ျမင္ဖူးၾကပါသလား။ အခု ရတနာ ဂီရိမွာ ရွိေနတဲ့ စံအိမ္ဆိုတာ ၁၉၁၂ မွာမွ ေဆာက္ခဲ့တာပါ။ သီေပါ ဘုရင္ ေနခဲ့ရတဲ့ စံအိမ္ဟာ အဲဒီအိမ္ မဟုတ္ပါဘူး။

အူထရမ္အိမ္က ပ်က္စီးသြားခဲ့ၿပီ။ အဲဒီမွာ သီေပါ ဘုရင္ဟာ ၁၈၈၅ ကေန ၁၉၁၂ ထိ ေနခဲ့တာ ပါ။ လူႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ သံုးဆယ္ ေလာက္ဟာ အိမ္ေလး တစ္လံုးထဲမွာ စုၿပီး ေနခဲ့ရတာကို ခင္ဗ်ားတို႔ ေတြးၾကည့္ၾကပါ။ အိမ္ေလးဆိုတာ တကယ့္အိမ္က ေလးပါ။ ဘန္ဂလိုေလး တစ္လံုးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရင္တစ္ပါး အတြက္ ဘန္ဂလို တစ္လံုးဆိုတာ ဘာအဓိပၸာယ္ ေဆာင္မွာလဲဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ၁၉၁၂ မွာ အဲဒီ ဘန္ဂလိုကို ဖ်က္ဆီးၿပီး ရတနာဂီရိ ရဲအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ႐ံုးကို အဲဒီ ေျမေပၚမွာ ေဆာက္ခဲ့ လိုက္ၾကတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ သီေပါဘုရင္ရဲ႕ စံအိမ္ေတာ္ကို ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ သူေတြကို ေျပာလိုက္ၾကပါ။ သီေပါ နန္းေတာ္လို႕ အမည္ ေပးထားတဲ့ အခုေနရာမွာ သီေပါ ဘုရင္ဟာ စုစုေပါင္း ေလးႏွစ္သက္ တမ္းသာ ေနသြားခဲ့ရပါတယ္။

ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ဖ်တ္ခနဲေၾကကြဲသြားခဲ ့ပါတယ္...။ စာေပေတြ..၊ အျမင္ေတြ အရသာၾကီးျပင္းခဲ ့ရတာ ကၽြန္မဟာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားနဲ ့အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္စပ္မႈ ဆိုတာေတြကို ေမ့လ်ာ့ေနခဲ့ တယ္ဆိုတာ....။ သီေပါမင္းတရားရဲ ့ဘက္ကေရာ တစ္ခါမွ ေတြးမေပးခဲ ့ဘူးဆိုတာ..။ သယံဇာတ ေပါၾကြယ္၀တဲ့  ေရေျမကို အစိုးရတဲ ့အရွင္တစ္ပါးရဲ ့ရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုျဖစ္ခဲ ့မယ္ဆိုတာ...။ ဆက္လက္ျပီး    ျမန္မာႏိုင္ငံ ရဲ ့ဖြံ ့ျဖိဳးဆဲအေျခအေနအေပၚ "Amitav" က ဒီလိုေျပာျပခဲ ့ပါေသးတယ္...။

ျမန္မာျပည္ဟာ အေတာ္ႀကီးကို ဖ်က္ဆီး ခံခဲ့ရတာပါ။ ဂ်ပန္ေတြ ၀င္လာၿပီး ၿဗိတိသွ် ဆုတ္ေပးရေတာ့ သူတို႕က တံတား မွန္သမွ် ဖ်က္ဆီးတယ္၊ မီး႐ႈိ႕လို႔ရတာ မွန္သမွ် ႐ႈိ႕တယ္၊ အစစ အရာရာကို ရစရာ မရွိေအာင္ ဖ်က္ဆီးခဲ့တာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ အဲဒီအခ်ိန္က ဆီစက္ပိုင္ရွင္ အိႏိၵယသား တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီကို ဖတ္ခဲ့ရဖူး ပါတယ္။ အဲဒီမွာ စက္႐ံု၊ အလုပ္႐ံု၊ ဆန္စက္၊ ဆီစက္ စတာေတြကို ျမန္မာေတြ ပိုင္တာမို႕ ဖ်က္ဆီးခဲ့တာလို႕ သူက နားလည္ မွတ္သားထားတာပါ။ အဲဒီလိုပဲ ဂ်ပန္ကလည္း သူ႔လက္ထက္မွာ အားလံုးကို တစ္ခါ ဖ်က္ဆီးျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ျမန္မာျပည္ဟာ ေျပာင္တလင္း ခါခဲ့ရတာပါ။ ဒီလို ေျပာင္တလင္း ခါတဲ့ အျဖစ္ဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ႏွစ္ခါ တိတိ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ဒီလို အျဖစ္မ်ဳိး ဥေရာပမွာ ျဖစ္ခဲ့တာကို စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အထူး အစီအစဥ္ေတြနဲ႕ အေမရိကက ဥေရာပ ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရးကို ကူညီ ေပးခဲ့တာပါ။ ႏိုင္ငံတကာက ဥေရာပ နာလန္ထေအာင္ စိုက္လိုက္ မတ္တတ္ ကူခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔ ျမန္မာျပည္ အတြက္ ဘာလုပ္ ေပးခဲ့ၾကသလဲ။ ဘာဆို ဘာမွ မလုပ္ ေပးခဲ့ၾကပါဘူး။ 

ဒီေတြ ့ဆံုခန္းကေလး ကိုဖတ္မိျပီး ကၽြန္မရရွိလိုက္တာ ေမတၱာတရား နဲ ့ၾကည္ႏူးမႈပါ......။ ခံစားတတ္တဲ ့သူတစ္ေယာက္အတြက္ ရသေတြကိုရရွိေစျပီး ...သုတလိုခ်င္သူေတြအတြက္လည္း ဗဟု သုတ အခ်ိဳ ့ကိုရရွိေစတဲ ့ ဒီေတြ ့ဆံုခန္းကို ေရးသားေပးတဲ ့ဆရာမ မသီတာနဲ႔ ေဖာ္ျပေပးတဲ ့ ဆရာ ဦး၀င္းျငိမ္း ကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္..။ ထပ္ဆင့္ေတြးမိတာ  ကေတာအေရွ့မွာေနသည္ျဖစ္ေစ၊ အေနာက္မွာေနသည္ျဖစ္ေစ..ေမတၱာတူၾကရင္ လူသားအခ်င္းခ်င္းဟာ နီးစပ္ႏိုင္ၾကတယ္ ဆိုတာ....။    ။


ေရႊအိမ္စည္
27.5.2010