အမွန္တရား၊ သစၥာအလွ၊ ပကတိရိုးရွင္းမႈႏွင့္ မင္းသားေလး (၄) (ဇာတ္သိမ္း)

(၆)

မင္းသာေးလးနွင့္ အကၽြမ္း၀င္ျခင္း

            ျပိဳကြဲနာက်င္ေနေသာႏွလံုးသားသည္ “အကၽြမ္း၀င္ျခင္း” ဟူေသာအရာနွင့္ ထိေတြ႔ရေသာအခါ အံ့ၾသထူးဆန္းမႈေတြ နွင့္ ေလာကကို ပိုမိုသိျမင္လာေလသည္။ ဒါကို သိျမင္ေအာင္ ျဖစ္တည္ေစခဲ့သည္က ေျမေခြးပင္။

            “ကၽြန္ေတာ္ မိတ္ေဆြေတြကို ရွာေနတာပါ၊ ယဥ္ပါးတယ္ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင္”
            “အဲဒါဟာ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး အကၽြမ္းတ၀င္ျဖစ္ေအာင္ ေႏွာင္ၾကိဳးဖြဲ႕ျခင္းကို ဆိုလိုတာပဲ”

            ေႏွာင္ၾကိဳးဖြဲ႕ျခင္း….ေႏွာင္ၾကိဳးဖြဲ႕ျခင္း။ တဖြဖြ ေရရြတ္ရင္း ျဂိဳဟ္ငယ္ေလးေပၚမွ သူ၏ ပန္းကေလးကို ျပန္ေျပာင္း သတိရ လာျပန္သည္။ အမွန္စင္စစ္ အကၽြမ္း၀င္ျခင္းျဖင့္ ေႏွာင္ၾကိဳးဖြဲ႕မႈ ျပဳခဲ့သည္က သူ ကိုယ္တိုင္ေပပဲ။

            “ခင္ဗ်ား အကၽြမ္းတ၀င္ေႏွာင္ၾကိဳးဖြဲ႕ထားတဲ့ အရာအားလံုးအေပၚမွာ ခင္ဗ်ားတာ၀န္ရွိတယ္”

            ပန္းကေလးအေပၚမွာမ်ား သူ တာ၀န္မဲ့ခဲ့ေလျပီလား။ ထိုသို႔ေတြးမိေတာ့ စိတ္မေကာင္းလွစြာ ေတြေတြေငးေငး။ အကၽြမ္း ၀င္ျခင္းကို ျပဳမူခဲ့မွေတာ့ ေႏွာင္ၾကိဳးဆိုတာ ျဖစ္တည္လာမွာပင္။ မာယာေတြမ်ားေစဦး၊ မဟုတ္မမွန္ေသာ စကားကို ဆိုေစဦး…   ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ အကၽြမ္း၀င္ေအာင္ ျပဳမူခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာေသာ ေႏွာင္ၾကိဳးတို႔ကိုကား သူ မစဥ္း စားခဲ့မိေလျပီလား။ မီးေတာင္ သံုးခုကိုေတာင္ အျမဲလိုလို ေဆးေၾကာသုတ္သင္ႏိုင္ခဲ့ေသာ မင္းသားေလးသည္ ေႏွာင္တြယ္ ရႈပ္ငင္ေသာ ၾကိဳးတို႔ကိုကား မရွင္းႏိုင္ခဲ့ေလျပီ။

            ေျမေခြးကေတာ့ သူ႔ကို အကၽြမ္းတ၀င္ျပဳလုပ္ပါဟု တစာစာ ေတာင္းဆိုေနသည္။ သူ မည္သုိ႔လုပ္ရပါမည္လဲ။ မင္းသား   ေလးအဖို႔ရာ အခ်ိန္က တိုေတာင္းလွသည္။ မိတ္ေဆြေတြရွာေဖြဖို႔ ဆက္လက္ခရီးထြက္ရေပဦးမည္။ သိနားလည္စရာေတြ ရွာေဖြ ဖို႔လည္း အမ်ားသားပင္။ အကၽြမ္း၀င္ေအာင္ ျပဳမူေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ေတြ မကုန္ဆံုးေစလိုလွပါ။

            “လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ဟာ မိမိအကၽြမ္းတ၀င္ျပဳလုပ္ထားတဲ့ အရာကို မိမိသာလွ်င္ သိႏိုင္ပါတယ္၊ လူေတြဟာ ဘာကိုမွ နားလည္သိရွိေအာင္ ၾကိဳးစားဖို႔ရာ အခ်ိန္မရွိၾကေတာ့ဘူး၊ ဆိုင္မွာ အသင့္ျပဳလုပ္ျပီးသားမ်ားကိုသာ သူတို႔၀ယ္ၾက တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ခင္မင္မႈကို ၀ယ္ႏိုင္တဲ့ဆိုင္ေတြကေတာ့ မရွိပါဘူး၊ ဒီေတာ့ လူေတြဟာ မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုတာ မရွိၾကေတာ့ ဘူးေပါ့၊ အကယ္၍ ခင္ဗ်ား မိတ္ေဆြလိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္ကိုအကၽြမ္းတ၀င္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ပါ”

            မိတ္ေဆြတိုးဖို႔ အကၽြမ္းတ၀င္ျပဳျခင္သည္ဟာလည္း လိုအပ္သည္ပါပဲ။ သည့္ႏွယ္ ေတြးေတာကာ “စကားမေျပာပါ နဲ႔၊ စကားေတြဟာ အမွားပါတတ္ပါတယ္” “လူတစ္ေယာက္ဟာ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ကိုတိက်ေအာင္သိရွိနားလည္ထားဖို႔ လိုအပ္ တယ္” စသျဖင့္ ေျမေခြး၏ အဆိုစကားမ်ားကို လက္ခံလို္ကနာေပးကာ ေႏွာင္ၾကိဳးဖြဲ႕ျပီးေတာ့ အခ်ိန္ကထြက္ခြာရန္ က် ေရာက္ခဲ့ျပီ။

            အကၽြမ္း၀င္ျခင္း၏ ေနာက္ကြယ္မွာ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာျခင္းဆိုတာလည္း တဆက္တည္းရွိေနသည္ပဲ။ အကၽြမ္း၀င္ ျခင္းကို ပိုမိုသိျမင္လာျပီးေနာက္ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ နွင္းဆီပန္းမ်ားကိုလည္း သြားေရာက္ၾကည့္ရႈခဲ့ေသးသတဲ့။ ယခု ေတာ့ ထိုပန္းပြင့္ ကေလးမ်ားသည္ လွပရံုမွလြဲျပီး မည္သည့္အရာမွ ရွိမေနေၾကာင္း သိျမင္လာခဲ့ျပီ။ သူတို႔အား မည္သူမွ လည္း အကၽြမ္းတ၀င္ျဖစ္   ေအာင္ မျပဳလုပ္ႏွင့္ ဘာမ်ားအဓိပၸာယ္ရွိေနပါသနည္း။ အေရာင္အေသြးနွင့္ ပံုသ႑န္သာ တူ ေကာင္းတူမည္၊ သူ၏ တစ္ပြင့္တည္း   ေသာ ပန္းကေလးႏွင့္ မတူညီျခားနားေၾကာင္း သူ႔ႏွလံုးသားက သိရွိခဲ့ျပီ။

            “မ်က္လံုးသည္ အေရးၾကီးေသာ အေၾကာင္းအခ်က္ကို ဘယ္ေတာ့မွျမင္လိမ့္မည္မဟုတ္ေပ၊ အသည္းႏွလံုးႏွင့္ ခံစားျပီးမွ သာလွ်င္ အသည္းႏွလံုးမွ မွန္ကန္စြာျမင္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္”

            ေျမေခြးကိုႏႈတ္ဆက္အျပီး ေရွ႕သို႔တူရႈေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ အေတြးစကားလံုးေတြကို တဖြဖြေရရြတ္ရင္း ပံုရိပ္ တို႔ က ေ၀့၀ဲေနသည္။

            “အေရးၾကီးေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို မ်က္စိက မျမင္ပါကလား”
            “ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ႏွင္းဆီပန္းအေပၚမွာ တာ၀န္ရွိတယ္”

******

           

အမွန္တရား၊ သစၥာအလွ၊ ပကတိရိုးရွင္းမႈႏွင့္ မင္းသားေလး (၃)

         အမိန္႔အာဏာကို နာခံတတ္ေသာ မီးထြန္းသမားကို ျမင္ေတြ႔သည့္အခါ၌မူ မိနစ္တိုင္း ေျပာင္းလဲေနသည့္  ေန၀င္ခ်ိန္၊   ေနထြက္ခ်ိန္ မ်ားနွင့္ ၾကံဳေတြ႔ရေလသည္။ သစၥာရွိ က်ိဳးႏြံလွေသာ မီးထြန္းသမားသည္ ဟိုးး ယခင္ေတြတုန္းက အေျပာင္းအလဲ မျမန္သည့္   ေန၀င္ခ်ိန္ေတြတြက္ အိပ္ခ်ိန္၊ နားခ်ိန္ေတာင္ ရခဲ့ဖူးသည္တဲ့။ နဖူးမွ ေခၽြးစက္တို႔ကို သုတ္ရင္း ႏြမ္းနယ္စြာဆိုသည္။ အမိန္႔အာဏာ သည္ ေျပာင္းလဲတတ္ပါသလား။

            “အမိန္႔ေတြက ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူး၊ တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္နွစ္ ျဂိဳဟ္ဟာ ပိုျပီးအလည္ျမန္လာတယ္”

            ျဂိဳဟ္ေတြပိုျပီး အလည္ျမန္လာေလေလ ေနထြက္ခ်ိန္ေတြက ပိုျပီးစိပ္လာေလေလေပါ့။ ေနထြက္ခ်ိန္ မီးထြန္း၍၊ ေန၀င္ခ်ိန္ မီးျငိမ္းရေသာမီးထြန္းသမားကို ကရုဏာသက္ခ်စ္ခင္စြာၾကည့္ရင္း ေန၀င္ခ်ိန္ကို ရွာေဖြခဲ့ေသာ ကာလမ်ားကို မင္းသားေလးျပန္   ေျပာင္းသတိရလာသည္။ နားခ်င္လွ်င္ နားေနႏိုင္မည့္ နည္းလမ္းကိုမ်ား မလိုခ်င္ေပဘူးလား။

            “ေနေရာင္ထဲမွာ အျမဲေနဖို႔ ခင္ဗ်ား ေျဖးေျဖးကေလး လမ္းေလွ်ာက္ရေပလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ား နားခ်င္တဲ့ဆႏၵရွိရင္ ခင္ဗ်ား လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္၊ အဲဒီ့ေတာ့ ….ေန႔တာ ရွည္လိမ့္မယ္”

          

အဇၥ်တၳသံစဥ္

(၁)

သူေရာက္လာစဥ္က ကၽြန္မ အေတာ္ကို အလုပ္ရႈပ္ေနခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသားေတြ၏ အေျဖလႊာကို စစ္ေဆး   ေနရင္း ေဘးတြင္ မီးပူတိုက္ရမည့္ တစ္ပတ္စာအ၀တ္ျခင္းေတာင္းကလည္း အသင့္ေစာင့္ၾကိဳေနသည္။

ရံုးမွ အေၾကြးပါလာသည့္လခ်ဳပ္စာရင္းစာရြက္မ်ားကလည္း `လာပါ´ `လုပ္ပါ´ လက္ယပ္ေခၚေနသည့္ႏွယ္ အိတ္ထဲ မွ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ အသံေတာင္ထြက္ခ်င္စိတ္မရွိသည့္ အခ်ိန္တြင္ ဧည့္သည္တစ္ဦးကို ဧည့္ခံဖို႔ ကၽြန္မ စိတ္မပါလွပါ။ သို႔တိုင္ သူ႔ကိုျမင္ေတာ့ ကၽြန္မ ျပံဳးျပျဖစ္ပါသည္။

သူက တစ္ခုခုကို ေတြးေနပံုမ်ိဳးႏွင့္ ကၽြန္မ ေဘးရွိထိုင္ခံုမွာ အသာအယာ၀င္ထိုင္သည္။ `ဘယ္ကိုသြားမလို႔ လဲ ညီမ´ ကၽြန္မ အေမးစကားကို ၾကားဟန္မတူဘဲ တာစူလာခဲ့ပံုရေသာ ကေသာကေမ်ာ အေမးစကားႏွင့္ အလ်င္စလိုေျပာေလသည္။

`အစ္မ အလုပ္ေတြ ေလွ်ာက္ေနတယ္ဆို´

`အမ္….ၾသ´

ရုတ္တရက္ေၾကာင္ေတြျပီးမွ သတိရသြားသည္။ Webdesigner ေနရာကို အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာ တင္ တာကို ေျပာတာျဖစ္မည္။

`ဘာအေၾကာင္းထူးေသးလဲ အစ္မ´

`ေဟ…ဘာမွ မထူးပါဘူး´

`အင္း စိတ္ညစ္ပါတယ္ အစ္မရယ္။ သမီးလည္း တူတူပဲ၊ ဟိုဟာလည္းမရ….ဒီဟာလည္းမရ´

အစခ်ီကာ သူ အလုပ္မွန္သမွ် ေလွ်ာက္သည့္အေၾကာင္း၊ ဘယ္ အလုပ္မွ မရသည့္အေၾကာင္း၊ စီကာပတ္ ကံုး တတြတ္တြတ္ေျပာေတာ့သည္။ ကၽြန္မ အသာအယာျပံဳးကာ နားေထာင္ေပးသည္မွ အပ မည္သည့္ စကားမွ တံု႔ျပန္မေျပာျဖစ္ခဲ့။ ၾကည့္ရတာ ဒီ ကေလးမ ရင္ဖြင့္ခ်င္ေနတာပဲ ျဖစ္ရမယ္။ အေျဖလႊာမ်ားကို ခပ္ သြက္ သြက္ျခစ္ရင္း သူ႔ စကားကိုသာ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ နားေထာင္ေနခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ရုတ္တရက္   ေကာက္ကာငင္ ကာ သူ ေျပာလိုက္ေသာ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ကၽြန္မ ၾကက္ေသေသ သြားသည္။

အမွန္တရား၊ သစၥာအလွ၊ ပကတိရိုးရွင္းမႈႏွင့္ မင္းသားေလး (၂)

(၄)

ထူးဆန္းဖြယ္ရာ လူၾကီးသူမမ်ား

            ခရီးလမ္းတေလွ်ာက္ သူ ေတြ႔ရွိရေသာအရာမ်ားအတြက္ မင္းသားေလးမွာ အံ့အားသင့္လို႔ပဲေန သည္။ ရာဇမာန္ရွလွသည့္ ဘုရင္တစ္ပါးႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့ရဲ႕။ အျပဳအမူ၊ ဟန္ပန္ေတြအတြက္ က်ံဳ႕ႏိုင္၊ ဆန္႔ႏိုင္   ေသာ အမိန္႔အာဏာဆိုတာ ဘုရင္တစ္ပါးမွာ ရွိကိုရွိေနရမည့္အ ရာေပလား။ သူ႔ အာဏာတည္တံ့ေစ လိုေသာ အလိုဆႏၵႏွင့္ သူ႔ ႏႈတ္ထြက္စကား ဘာမဆိုျဖစ္ေစရမည္တဲ့။            ဘာမဆို…..။ ဘာမဆို ဟူသည္ ေန၀င္ခ်ိန္၊ ေနထြက္ခ်ိန္မ်ားကိုပါ ဖန္တီးေပးႏိုင္ပါသ လား။ ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကို ခံုလွည့္ထိုင္ ရံုႏွင့္ ျမ္ငေတြ႔ရသည့္ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ေသာ ျဂိဳဟ္ကေလးကို လြမ္းဆြတ္စြာ ဆြတ္ပ်ံ႕ပ်ံ႕။ လိႈက္ေမာစရာေကာင္းသည့္ ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကို “ဘာမဆို” ဘုရင္ၾကီးကမ်ား ေပးစြမ္းႏိုင္ ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္။ သူ၏ အမိန္႔အာဏာေအာက္မွာ ေန၀င္ခ်ိန္သည္ ဘြားကနဲေပၚလာရရင္ျဖင့္ သူ ဆိုခဲ့သလို “အားလံုးကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္” ဟု ယံုၾကည္ရမည္သာ။            “ကၽြန္ေတာ္ ေန၀င္ခ်ိန္ကို ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခ်မ္းသာေစရန္ သနားညွာတာေသာ အားျဖင့္ ေနကို၀င္ဖို႔ အမိန္႔ ေပး, ေပးပါ”
            ဒါက အမိန္႔အာဏာျဖင့္ ေစခိုင္း၍မရေၾကာင္း ဥပမာတို႔ျဖင့္ ဘုရင္ၾကီးေျဖရွင္းရရဲ႕။ သူ ပိုင္တဲ့ ည ျဂိဳဟ္ကေလးကို ေရာက္ လာတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ လူသားေလးကို လက္မလြတ္ႏိုင္ရွာ။ အမိန္႔ဆို တာေတြ ထြက္ရွိလာႏိုင္ဖို႔၊ ဘုရင္တစ္ပါးဆိုတဲ့ အေဆာင္ အေယာင္ေတြ ပိုမိုေတာက္ပဖို႔ဆိုတာ လႊမ္းထား သည့္ ၀တ္ရံု၊ ထိုင္ေနသည့္ ကုလားထိုင္တစ္လံုးနွင့္သာ ျပီးျပည့္စံုတာမွ မဟုတ္ သည္ပဲေလ။ သူ ခ်ီးေျမွာက္ စရာ၊ သူ႔ အမိန္႔အာဏာေတြကို သေဘာက်ႏွစ္ျခိဳက္စြာ ရွိေနေပးမည့္ လူသားေလးတစ္ဦးေတာ့ လိုကို လိုအပ္လွသည္သာ။            “လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို သူ လုပ္ႏို္င္တဲ့ တာ၀န္အလုပ္၀တၱရားကိုပဲ လုပ္ခိုင္းရမယ္၊ လက္ခံ လိုက္တဲ့ တာ၀န္အလုပ္ ၀တၱရားဟာ အဓိပၸာယ္ရွိျပီး စဥ္းစားဆင္ျခင္မႈနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ရမည့္ အလုပ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ရေပမယ္”
            သူ႔ရဲ႕အမိန္႔အာဏာဟာ အဓိပၸာယ္ရွိ မွန္ကန္နည္းလမ္းက်ေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းအတည္ျပဳကာ မင္းသားေလး၏ ခ်စ္ခင္ ယံုၾကည္မႈကို ရရွိဖို႔ ေန၀င္ခ်ိန္ျပႏို္င္ဖို႔၊ ေန႔ ရက္ေတြကို တြက္ခ်က္ေနျပန္သည္။ စိတ္ပ်က္ျငီးေငြ႔ေသာ အရိပ္အေယာင္တို႔ မင္းသားေလးမ်က္ႏွာ၀ယ္ အထင္း သား။ သူ႔မ်က္ႏွာ ႏုႏုေလး၀ယ္ ထြက္ခြာသြားရန္ စိတ္ေစာမႈတို႔ျဖင့္သာ….။
            “မင္း မသြားပါနဲ႔”

ရွတတမိေတာ

             မိေတာႏွင့္ စတင္သိကၽြမ္းရသည္မွာဆန္ပိုးမ်ားျဖစ္သည္။ ယခင္က မေလး (အိမ့္ခ်မ္းေျမ့) မိေတာ ဇာတ္ လမ္းမ်ားစြာ ကို ေရးခဲ့သည္ ဟုဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မ မဖတ္ဖူးခဲ့။ အင္တာနက္ဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္ႏွာ ကို ေနာက္က်မွ ေရာက္ရွိလာျခင္းေၾကာင့္ ယခင္ေရးႏွင့္ၾကျပီးေသာ ဘေလာ့ဂ္စာမ်ားကို မဖတ္ရႈဖူးခဲ့ေပ။ အခ်ိန္ရွားပါးမႈႏွင့္ မ်က္လံုးျပႆနာေၾကာင့္ စာစံုဖတ္ရႈႏိုင္ဖို႔၊ ရွာေဖြဖို႔ခဲယဥ္းေနခဲ့သည္။ 'မိေတာႏွင့္ ဆန္ပိုးမ်ား' ကိုဖတ္ရႈမိခ်ိန္တြင္ သေဘာတက်ႏွင့္ အစမွ အဆံုးတိုင္ ေပါ့ပါးရႊင္သာစြာ ဖတ္ရႈျဖစ္သြား သည္။ ဆန္ပိုးမ်ားကို ေတြ႔ရွိကာရွင္းလင္းျဖစ္ရာမွ ၎ဆန္ပိုးေလးမ်ားအေၾကာင္း စပ္စပ္စုစု ရွာေဖြေလ့လာ သည့္ အေၾကာင္းမွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေရးသားပံုသြက္လက္ အရႊင္ဓာတ္ပါကာ ေခတ္ကိုပါ မထိတထိ သေရာ္စာေလးမ်ားျဖင့္ ရိပ္ဖမ္း သံဖမ္းထည့္ေရးသြားသည္။

          မိေတာခမ်ာ သူ႔ဆန္ပိုးမ်ားအေၾကာင္း ေျပာျပရန္ ကိုရင္သာေအးကိုလိုက္ရွာေနခ်ိန္တြင္ ေတြ႔ျမင္ လိုက္ရေသာအျဖစ္ သနစ္ကိုေရးျပသြားသည္မွာ တစ္ပိုဒ္ထဲႏွင့္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ကို သိမ္းၾကံဳးသေရာ္ သြားႏိုင္သည္။

'အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာ မ်ားေပၚတြင္ ျမန္မာျပည္အေရးမ်ားဖတ္ျပီး မ်က္ႏွာတည္တည္ၾကီးျဖစ္ေနေသာ ကိုရင္သာေအး ကိုလွမ္းျမင္ လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲကိုၾကည့္ျခင္းျဖင့္   ျမန္မာျပည္ တစ္ေန ရာရာမွာ ျမစ္ေရလွ်ံျပန္ျပီလား၊ မီးပ်က္ ျပန္ျပီလား၊ မီးေလာင္ျပန္ျပီလား၊ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ ေစ်းတက္ျပန္ျပီ လား၊ ဆည္ေတြေဆာက္ၾကျပန္ျပီ လား၊ ေတာင္ေတြ ျဖိဳျပန္ျပီလား၊ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ ကိုနမ္းျပန္ျပီလဲ… တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ေနျပန္ျပီကို ရိပ္မိလိုက္ရျပန္သည္။ဒါေၾကာင့္ ဘာမွ မေျပာ၀ံ့ေတာ့ဘဲ အိမ္ေပၚသို႔ အသာေလးတက္လာေလသည္။' 

          မိေတာေရးသားပံုမွာ အရႊန္းေဖာက္ေနျခင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း သူမ၏ျပဳမူလႈပ္ရွားပံုကေလးမ်ား၊ စကားမ်ား၊ ပတ္၀န္း က်င္မွ လူမ်ားႏွင့္ ကူးလူးဆက္ႏြယ္ေသာ အျဖစ္သနစ္မ်ားက ျပံဳးစရာ၊ ရယ္ေမာစရာ   ျဖစ္ေနသည္။ တစ္နည္း လူ႔စရိုက္၊ လူ႔ သဘာ၀ကို အေသာ့ေလး ေဖာ္ေဆာင္ေနသည့္ႏွယ္။ 'ဆန္ပိုးမ်ား' ကို ဖတ္ျပီးျပီးခ်င္း မိေတာ၏ပံုရိပ္ကို အေသအခ်ာျမင္ ေယာင္လာမိသည္။ အလားတူ မိေတာ စာစုမ်ားရွိ   ေနေသးေၾကာင္း သိရွိရခ်ိန္တြင္ တစ္ပုဒ္အေၾကာင္းအရာတစ္မ်ိဳးစီႏွင့္ လူေနမႈ၀န္းက်င္၏ ကေမာက္ ကမ၊ ေခတ္၏ ယိုင္နဲ႔မႈတို႔ကို ေဖာ္ျပသြားလိမ့္မည္ဟု ခန္႔မွန္းသိရွိခဲ့သည္။

အမွန္တရား၊ သစၥာအလွ၊ ပကတိရိုးရွင္းမႈႏွင့္ မင္းသားေလး

သရုပ္ေဖာ္ပံု-ေရႊေဒါင္းေတာင္အြန္လိုင္းမဂၢဇင္း

(၁)

မင္းသားေလးႏွင့္ကၽြန္မ

            မင္းသားေလးစာအုပ္ကို မဖတ္မေနရ အေနအထားမ်ိဳးႏွင့္ ကၽြန္မ စတင္ထိေတြ႔ရပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ လုပ္ငန္းခြင္သည္ လူမႈအဖြဲ႔အ စည္းျဖစ္သည့္ အေလ်ာက္စိတ္ကို ျပဳျပင္ေလ့က်င့္ေပးသည့္ အစီအစဥ္မ်ား၊ သင္တန္းမ်ား မၾကာခဏၾကံဳေတြ႔ရသည္။ တစ္လတစ္ၾကိမ္ ျပဳ လုပ္ျမဲျဖစ္သည့္ တစ္ခုေသာေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြး ပြဲတြင္ “မင္းသားေလး” ဟူေသာေခါင္းစဥ္တစ္ရပ္ကို ဆရာက သယ္ေဆာင္လာခဲ့သည္။ ခပ္ပါးပါး စာအုပ္   ေလး, ဆယ္အုပ္ခန္႔ကို စု၀ိုင္းထိုင္ေနရာသို႔ ဆရာက အသာအယာခ်လိုက္စဥ္ ကၽြန္မတို႔အားလံုး စူးစမ္း ၾကည့္ၾကသည္။

            “အဲဒီ့စာအုပ္ကေလးေတြ တစ္ေယာက္တစ္အုပ္ယူသြားျပီး ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ျပန္ေဆြးေႏြးရေအာင္”

               မလုပ္မေနရ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ အလုပ္သေဘာဆန္ဆန္ထိေတြ႔ရေသာအခါ ကၽြန္မတို႔အားလံုး စိတ္မပါ လွၾကပါ။ ကေလးတစ္ေယာက္ ျဂိဳဟ္တစ္ခု၏ အစြန္းတြင္ရပ္လွ်က္ ၾကယ္တာရာတို႔ကိုေငးၾကည့္ေနဟန္ ကာ တြန္းဆန္ေသာ မ်က္ႏွာဖံုးႏွင့္ စာအုပ္အပါးေလးကို ၾကည့္ရင္း ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲႏွင့္ ဘာဆိုင္သနည္းဟုစိတ္ တြင္း မွ ေစာဒကတက္မိသည္။ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္လာ၍ ယူလိုက္ရသည့္တိုင္ လုပ္ငန္း ဆိုင္ရာ စာရြက္ စာတမ္းမ်ားစြာေအာက္တြင္ ထုိစာအုပ္ငယ္မွာ နစ္ျမဳပ္ေမ့ေလ်ာ့သြားရသည္။ သတ္မွတ္ရက္ေရာက္ေသာ္ မဖတ္ရေသးသူ မ်ားစြာႏွင့္ ထိုစာအုပ္ငယ္ျပန္ပါမလာသူ လူကုန္ျဖစ္ေနေသာအခါ ဆရာ့မ်က္ႏွာမေကာင္း ပါ။ ခပ္တည္းတည္းက်န္ေနေသးေသာ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ျဖင့္ “စာအုပ္ကေလးဖတ္ျဖစ္ၾကတယ္မလား” ဟုေမး   ေသာအခါ အားတံု႔အားနာျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ေခါင္းယမ္းၾကရသည္။

            ပိုပ်က္သြားေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ ဆရာတစ္ခဏျငိမ္သက္သြားစဥ္ ၀န္ထုပ္တစ္ခုေပါ့ျပီဟု မေပ်ာ္သင့္စြာ ေပ်ာ္မိခဲ့ေသးသည္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုဆရာျဖစ္သူမွာ အလြယ္တကူလက္ေလ်ာ့သူ မဟုတ္လင့္ကစား၊ ရံုးစာအုပ္စင္အျဖစ္ ထားရွိေသာ က်န္ရွိသည့္ မင္းသားေလးစာအုပ္ တစ္ အုပ္ကို ယူေစ၍ စာမ်က္ႏွာအလိုက္ ဆယ္စုခြဲကာ မိတၱဴဆြဲေစသည္။ ကိုယ့္လက္ထဲ ေရာက္ရွိလာသည့္ အခန္းအပိုင္းအစမိတၱဴစာရြက္ က ေလးကို အားလပ္ခ်ိန္ေပး၍ ဖတ္ေစကာ အလုပ္တာ၀န္မ်ားအျပီး ညပိုင္းအခ်ိန္တစ္ခုယူ၍ ေဆြးေႏြးရမည္ ယတိျပတ္ဆိုေသာအခါ ကၽြန္မ တို႔ ေတြ ရယ္ခ်င္စိတ္မ်ားႏွင့္ လက္ခံရေတာ့သည္။

 

            ျပန္လည္တင္ျပေဆြးေႏြးရမည္ဆိုေသာအခါ ဂရုတစိုက္ႏွင့္ ဖတ္ၾကရပါသည္။ ထိုအခါ စိတ္ကူးယဥ္ ပံုစံျဖင့္ ရိုးစင္းေသာဇာတ္လမ္း ကေလး ျဖစ္ေသာ္လည္း က်င္လည္လႈပ္ရွားရာ လူသားကမၻာအတြင္း မွ ျဖစ္   ေလ့ျဖစ္ထ၊ ရွိေနၾကေသာ အတၱ၊ မာန္မာန၊ ဖံုးကြယ္ဟန္ေဆာင္မႈ စရိုက္၊ သေဘာသဘာ၀တို႔ကို ေဖာ္ျပ ထားသည္ကို တေျဖးေျဖးျမင္ေတြ႔လာရသည္။ ကေလးငယ္၏ ရိုးသားေသာ စကား၊ အျပဳအမူမ်ားမွ နက္နဲ သိမ္ေမြ႔ေသာ အေတြးအေခၚမ်ားကို သိရွိခံစားမိလာသည္။ ကိုယ္ ရရွိေသာ မိတၱဴစာရြက္ကေလးသာမက တစ္ပါးသူမ်ား၏ မိတၱဴစာရြက္ မ်ား ကိုပါ ထိုေန႔အဖို႔ လိုက္လံငွားရမ္းဖတ္ရႈမိေတာ့သည္။

ၾကယ္စင္ေကာက္ေၾကာင္း

(အစ)

ျငိမ္သက္အိေျႏၵရေသာ နက္ျပာေရာင္ေနာက္ခံတြင္ တလက္လက္ေတာက္ပေနေသာ ၾကယ္ပြင့္ကေလး မ်ားကို ႏွစ္သက္သေဘာက်စြာၾကည့္ေနမိသည္။ ကၽြန္မ သိေသာ ၾကယ္ပြင့္ကေလးေတြ ဘယ္ႏွစ္ပြင့္ပါသည္ လဲ။ တစ္ပြင့္..ႏွစ္ပြင့္..သံုး ေလး ပြင့္….။ အနည္းငယ္မွ်သာ။ သို႔ေသာ္ ထိုၾကယ္ပြင့္ကေလးေတြ လက္ႏွင့္ ခပ္ဖြဖြ ထိသပ္မိသည္။ အီလက္ထေရာနစ္ေ၀့မွ စာလံုးေလးမ်ား စာရြက္ျဖဴလြလြထက္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ျပီ။ လြယ္ကူ ေသာ၊ ေခ်ာေမြ႔ေသာ၊ ေျဖာင့္ျဖဴးေသာ၊ တံတားခင္းေသာ လမ္းကားမဟုတ္။ သို႔ေသာ္..သူတို႔ ေရာက္ရွိ လာၾက ျပီ။ စာအုပ္ကေလးကေသေသသပ္သပ္၊ ၾကယ္ပြင့္ကိုယ္စီ၏ အရိပ္အေငြ႔တစ္မ်က္ႏွာစီ။ ၎တို႔အနီးသို႔ တေျဖး ေျဖးစီ……………..။

(ၾကယ္စင္တစ္)

စာေရးသူ = ႏွင္းပြင့္

ေကာက္ေၾကာင္းမ်ား = အျမဲစိမ္းေတာ၊ လမိုက္ည

အျမဲစိမ္းေတာကို အရင္ဖတ္ျဖစ္သည္။ သူ႔၀တၱဳအဖြင့္တြင္ ရည္ညႊန္းထားသည့္ “သည္းခံဖို႔ၾကိဳးစား ရင္း၊ ရုန္းကန္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း၊ တင္းခံဖို႔ၾကိဳးစားရင္း၊ မျပင္းထန္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း တျဖည္းျဖည္း အထီးက်န္ဆန္ လာတယ္။ ကၽြန္မ ရည္ရြယ္ခ်က္တို႔ ယံုၾကည္ခ်က္တို႔ မံႈ၀ါးေလျပီလား” စာသားကို စိတ္၀င္တစားနွင့္ အျမဲစိမ္း   ေတာ ကို ဆက္ဖတ္ျဖစ္ပါသည္။ စာေရးသူဆိုလိုရင္းကို ကၽြန္မ အရိပ္အေငြ႔ေတာ့ ဖမ္းမိပါသည္။ သို႔ေသာ္ စကားေျပႏွင့္ စကားေျပာေရာေႏွာသည့္ အသံုးအႏႈန္းမ်ားကို အပိုဒ္တိုင္းတြင္ေတြ႔ေနရသည္။ သူဆိုလိုသည့္ အျမဲစိမ္းေတာ သည္ အခ်စ္၊ ဘ၀၊ က်င္လည္ရာ၀န္းက်င္မ်ားကို ျခံဳငံုျပလိုရင္း၊ ပူေလာင္မႈေတြၾကားမွ အမိုက္   ေမွာင္လိုအင္ဆႏၵ၊ အတၱမ်ားကင္းေ၀းေသာ အဇၥ်တၱဘ၀ပံုရိပ္ကို ရည္ညႊန္းဟန္တူပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းအရာသည္ ဟန္ ခ်က္မညီမပါ။ အခ်စ္အေၾကာင္းသယ္လာေသာ စာမ်က္ႏွာေတြႏွင့္ ၀တၱဳျပီးလု   ျပီးခါနီးမွ ဘ၀၊ လူေနမႈ ပံုရိပ္ကို ခ်ိဳးေကြ႔သြားေသာအခါ အနည္းငယ္မညီမညာမႈကို ခံစားရပါသည္။ သို႔ေသာ္  ခံစားမႈတစ္ခုေတာ့ ခပ္ေႏြးေႏြးရရွိ ေစလိုက္သည့္ ရသတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါသည္။

လမိုက္ည ကို ဖတ္မိေသာအခါ ကၽြန္မ စိတ္တို႔ၾကမ္းရွရွ..။ မိန္းမငယ္၏ ခံစားမႈ၊ နာက်င္မႈေတြကို ျမင္   ေတြ႔ကာ မခ်င့္မရဲ။ ဒီလိုအျဖစ္ေတြမ်ိဳးလဲ ရွိေသးသားဟုမွတ္ခ်က္ခ်မိေသးသည္။ ေရးသားဟန္မွာ သြက္၍ ဆိုလိုသည့္အေၾကာင္းအရာကို ခပ္စိပ္စိပ္တစ္ခ်က္ခ်င္းေျပာသြားႏိုင္သည္။ ျပန္လွန္ေမးခြန္းထုတ္ေသာ အေမး စကားမ်ားျပားေနျခင္းကေတာ့ ၀တၱဳ၏အရသာကို အနည္းငယ္ထိခိုက္ပါသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ ေျပျပစ္   ေသာစကားေျပမ်ားျဖစ္လွ်င္ သိပ္လွပသည့္၀တၱဳေလးတစ္ပုဒ္ျဖစ္သြားႏိုင္ပါသည္။ စိတ္ခံစားမႈ အတက္ အက်ကို သရုပ္ေဖာ္သြားသည္က ႏွစ္သက္စဖြယ္။ ဇာတ္အဆံုးသတ္ စာေၾကာင္းေလးက ၀တၱဳတစ္ပုဒ္လံုး၏ အရွိန္ကို အျမင့္ဆံုးထိ ညႊန္ျပႏိုင္ခဲ့သည္။

‘ကိုကို မလာေသာ ညက အထီးက်န္လြန္းလွသည္။ လ ကလည္းမသာ။ ညဥ့္ကလည္းနက္လုျပီ။ လျပည့္ညက်လွ်င္ေတာ့ အေျဖရွာေတြ႔ေကာင္းပါရဲ႕’

လျပည့္ညမ်ားကို ရွာေတြ႔ႏိုင္ပါေစဟု တိတ္တဆိတ္ဆုေတာင္းမိသည္ အထိ ၀တၱဳေလးက ဆြဲေဆာင္ ႏိုင္ခဲ့သည္။

အေနာက္ဖြဲ႔အလြမ္းျပဇာတ္

စေလွ်ာက္ကာစကေတာ့ ခပ္သြက္သြက္ပါပဲ။ ေတာင္ႏွစ္လံုးကို ေက်ာ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့   ေျခလက္   ေတြ ေလးလံ လာျပီ။ ဝါးရံုေတာေတြၾကားကေန ရွာရွာေဖြေဖြကို ထိုးေနတဲ့ေနေရာင္ေၾကာင့္လည္း မ်က္ေမွာင္ကိုယ္စီ ကုပ္ခ်ည္လို႔။ နဖူးကေန စီးစီးက်လာတဲ့ ေခၽြးစက္ေတြကို လက္နဲ႔ ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ သုတ္ရင္း မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးလည္း အဆီေတြနဲ႔ဝင္းေျပာင္လို႔။ သူတို႔အုပ္စု စကားအတိုင္းဆိုရင္ စုတ္ျပတ္သတ္ေနျပီ။

အနက္ေရာင္ ဂ်င္း(ပန္) နဲ႔ တြဲဖက္ထားတဲ့ မာမာ့ရဲ႕တီရွပ္အျဖဴက ဟိုအကိုင္းတိုး၊ သည္အကိုင္းတိုးနဲ႔ အညိဳေရာင္ လံုးလံုးျဖစ္ေနျပီ။ သူ႔စကပ္မွာ ဆူးသီးေတြကပ္ေနမွန္း မသိရွာတဲ့ လဲ့လဲ့သင္းက မာမာ့ရဲ႕တီရွပ္ညစ္ပတ္ပတ္ကို ၾကည့္ျပီး ခြီးကနဲရယ္တယ္။ ေရွ႔ကေန ေျမၾကီးကို အျငိဳးနဲ႔နင္းခ်ေနတဲ့ မာမာက လဲ့လဲ့သင္းရယ္သံေၾကာင့္ မဆီမဆိုင္ ခင္ျမတ္မြန္ကို မ်က္ေစာင္းထိုးသြားတယ္။

“ဗုေဒၶါ”

ခင္ျမတ္မြန္လည္း ဒီတစ္ခြန္းပဲ အာေမဋိတ္ျပဳရဲတယ္။ ေနာက္ထပ္အသံမထြက္ရဲဘူး။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္း   ေတြ ရဲ႕ စုတ္ျပတ္ ေနတဲ့ပံုစံနဲ႔ အသားကုန္တင္းထားတဲ့မ်က္ႏွာေတြေၾကာင့္ ဒီခရီးကိုစတင္မိသူအျဖစ္ သူ႔မွာပဲအျပစ္ရွိသလို ခံစားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကခ်ည္း တရရေခၚေနတာလည္း မဟုတ္ရေပါင္။ ဒီေလးေကာင္စလံုး တရြရြလိုက္ခ်င္ေနတာေၾကာင့္ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ သူက ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေတြ အျပတ္ေျပာျပီး ဖိတ္ေခၚလာခဲ့တာ။ ျပီးေတာ့ ငါးေယာက္ျပိဳင္တူ သေဘာညီခဲ့ၾကတာပါ။ အခုေတာ့ ဒီေလးေယာက္ရဲ႕မ်က္ႏွာေတြက ခင္ျမတ္မြန္ကိုပဲ ေသစားေသေစ အမိန္႔ခ်မယ့္ ပါးကြက္သားပံုေတြ က်ေနတာပဲ။

“မြန္ အျငိဳးေတြ ရွိရင္လည္း ေက်ပါေတာ့ကြယ္”

သက္တံ့မ်ား၌ ေပ်ာ္၀င္ျခင္း (အပိုင္း-၃)

ခင္ေလးငယ္၏ “ေန၀င္ပံုျပင္” မွာ ေန၀င္ခ်ိန္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ေကာင္မေလးႏွင့္ ေန၀င္ခ်ိန္ကို မုန္းတီး   ေသာ ေကာင္ကေလးတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ေန၀င္ခ်ိန္မွာပင္ ကြဲကြာ သြားခဲ့ရ သည့္အေၾကာင္း   ေဖာ္ျပထား သည့္အခ်စ္၀တၱဳတိုေလး ျဖစ္သည္။ ေန၀င္ခ်ိန္ကို လြန္လြန္ကဲကဲမုန္းတီးေသာ ေမာင္၏ အသြင္စရိုက္က လွ်ိဳ႕၀ွက္နက္နဲလွသည္။ ေန၀င္ခ်ိန္ဟူေသာ အသံၾကားရံုႏွင့္ ေဖ်ာ့ေတာ့ပ်က္ယြင္းသြားေလ့ရွိေသာ သူ႔ မ်က္ႏွာ၊ ေန၀င္ခ်ိန္သည္ လူတစ္ေယာက္၏ စိတ္ကို ေလးပင္ထိုင္းမိႈင္းေစတတ္ေၾကာင္း ေျပာေလ့ရွိေသာ သူ႔စကား မ်ား…..။ ေန၀င္ခ်ိန္ကို ႏွစ္သက္လွပါေသာ ေမ သည္ သူ႔ ေမာင္ ကို ေန၀င္ခ်ိန္ႏွစ္သက္လာေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ရွာေပ။ ေမ ခ်စ္ေသာ ေမာင္ သည္ ေန၀င္္ခ်ိန္တစ္ခုဆီကို သြားသည့္တစ္ညေနခင္းမွာပင္ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ရျပီ ျဖစ္သည္။ ခ်စ္သူအား တစ္ဘ၀စာ ဆံုးရံႈးမႈတြက္ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္း မႈေတြႏွင့္   ေန၀င္ခ်ိန္ကို မုန္းတီးသြားရသည္ ကေတာ့ ေမ ပင္။

ေန၀င္ျခင္းအေၾကာင္းကို ပေဟဠိတစ္ပုဒ္ႏွယ္ ဖြဲ႔ဆိုရင္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၏ သိမ္ေမြ႔နက္နဲမႈတို႔ကိုပါ လွလွ ပပေရးဖြဲ႕သြားသည္။ ေခ်ာေမြ႔ေျပျပစ္ေသာ အေရးအသားမ်ားကို သတိျပဳ မိရင္း ဆရာမ “ဂ်ဴး” ၏ ၀တၱဳတို မ်ားကိုပါ အမွတ္ရမိေသးသည္။

ဏီလင္းညိဳ၏ “အသံမ်ားႏွင့္…” က စာေရးသူႏွင့္ အဇၥ်တၱတို႔ ေမးခြန္းထုတ္အေျဖရွာမႈကို ဇာတ္ေကာင္ လူငယ္ကေလးႏွင့္ ဘူတာရံုေလးတို႔ အျပန္အလွန္ စကားဆိုၾကပံုျဖင့္  ေရး သားထားပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ စဥ္က သာယာသံ၊ ဆူညံသံ ဟူ၍အသံေတြအေၾကာင္း သင္ၾကားခဲ့ရဖူးသည္။ ဏီလင္းညိဳ ေျပာျပခ်င္ေသာ အသံေတြမွာေတာ့ သာယာသံ၊ ဆူညံသံထက္မကေတာ့ပါ။ ျဖစ္ရပ္တိုင္းရွိေသာ၊ က်ိဳးေၾကာင္း ညီညြတ္ေန ၾကေသာ၊ မညီညြတ္ေနၾကေသာ အသံမ်ား..။ ကၽြန္မ တို႔ ဘ၀သို႔ ရိုက္ခတ္ေနသမွ် အသံမ်ားကို တံု႔ျပန္ဖို႔လို အပ္သည္လား၊ ခံစားဖို႔ လိုအပ္သည္လား။ ကၽြန္မတို႔ ဘ၀ေတြသည္လည္း တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနသည္ မဟုတ္ပါ။ ကိုယ္တိုင္ သတိမျပဳမိ (သို႔) မသိႏိုင္သည္သာ ရွိသည္။ အသံကေတာ့ ရွိေနႏိုင္ မွာပင္။ သို႔တည္း မဟုတ္ ဆိတ္ျငိမ္ျခင္းကပင္ ဆိတ္ျငိမ္ျခင္းအသံတစ္ခုအျဖစ္ ျဖစ္ေနႏိုင္သည္ပဲ။ ဘူတာရံုေလး၏ စကား တစ္ခြန္းကေတာ့ ေလးနက္ ဆင္ျခင္စရာေကာင္းလွသည္။

“အသံေတြရဲ႕အလယ္မွာ ေနတတ္ထိုင္တတ္ဖို႔ ဆိုတာ အေျပာမွာ လြယ္ေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ ခက္ခဲရင္ ခက္ခဲေနလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကိဳးစားရင္ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ သူလိုငါလို လူေတြထဲမွာ တကယ္လုပ္ရင္ အဟုတ္ျဖစ္ လာႏိုင္တယ္ဆိုတာ ရင့္က်က္လာတဲ့တစ္ေန႔ မင္းသိလာပါလိမ့္မယ္ ေကာင္ေလးရာ”

သက္တံ့မ်ား၌ ေပ်ာ္၀င္ျခင္း (အပိုင္း-၂)

၀တၱဳဆယ္ပုဒ္ဖတ္ျပီးေနာက္တြင္ စာေရးသူ ဘေလာ့ဂါမ်ား၏ ပရိုဖိုင္ေလးမ်ားကို ျမင္ရေလသည္။ စာေရး သူမ်ား၏ အေတြး၊ အျမင္၊ ျဖတ္သန္းတည္ရွိရာ ဘ၀ပံုရိပ္ခပ္ပါးပါး တို႔ကို ေဖာ္ျပထားသည္။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၏ ကိုယ္ပုိင္ဒိုမိန္းမ်ား၊ အီးေမးလ္လိပ္စာမ်ား ႏွင့္ စနစ္တက်။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အရိပ္အေယာင္ျပ ထားေသာ ရုပ္ပံုေလးမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ဓာတ္ပံုေလးမ်ားတြဲရက္ ေဖာ္ျပထားလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္း လိုက္မလဲ ဆႏၵျဖစ္ေပၚမိေသးသည္။ သူတို႔ ေရးသားခဲ့သည္မ်ားကို ဖတ္ရႈျပီးသြား၍လား ကၽြန္မႏွင့္ေတာ့ အတန္ငယ္ ရင္းႏွီးလာၾကသလို..။ ေရွ႕ဆက္၍ စာရြက္မ်ားကို မလွန္မိေသးဘဲ ကၽြန္မအေတြးစတို႔ ခပ္ပါးပါး လြင့္ေျမာေနသည္။ ဖတ္ခဲ့ျပီးေသာ ရသမ်ားႏွင့္ သူတို႔၏ စိတ္၀ိညာဥ္မ်ားကို မရည္ရြယ္ဘဲ ဆက္စပ္ ပံုေဖာ္ မိေနသည္။ တခ်ိဳ႔က ႏူးညံ့သည္။ တခ်ိဳ႕က စူးရွသည္။ တခ်ိဳ႕က လွပသည္။ တခ်ိဳ႕က သိမ္ေမြ႔သည္။ တခ်ိဳ႕က လွ်ိဳ႕၀ွက္ဆန္သည္။ ဘ၀အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ နယ္ပယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးမွ အႏုပညာခ်စ္စိတ္ ထပ္တူညီ မႈ က သက္တံ့ေရာင္စံုမ်ားကို ျဖစ္ေပၚခဲ့ေလေရာ့သလား။ ရင္ထဲတြင္အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ခံစားမႈက လွပ္ကနဲ။ ဒုတိယပိုင္းကို ဆက္လက္ဖတ္ရႈခ်င္ေသာ အာသီသတို႔က လႈပ္ရွားရုန္းကန္လာသည္။

ျမတ္မြန္ ၏ “မသိကိန္း၏တန္ဖိုး” ကို စတင္ဖတ္ရႈရပါသည္။ စတင္၍ ဖတ္ကာစတြင္ ပထမတစ္ပုဒ္ႏွယ္ ပင္ ေရျခားေျမျခားေရာက္ ျမန္မာမိသားစုအခက္အခဲအေၾကာင္း တင္ျပထား သည္ဟု ထင္ျမင္မိေသး သည္။ ေရေျမျခားတြင္ ျမန္မာမိသားစုေလးတစ္ခုအတြက္ နားခိုရာအိမ္တစ္အိမ္ရရန္ အခက္အခဲျဖစ္ပံု၊ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ အိမ္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလး တြင္ ေခတၱတြဲလ်က္ေနထိုင္ၾကရင္း အိမ္ခန္းတစ္ခန္းရရန္ အပူတျပင္းရွာေဖြရပံုတို႔ကို ေဖာ္ျပထားသည္။ ဖတ္သူ ကၽြန္မပါ သူတို႔အတြက္ အိမ္ခန္းေလးတစ္ခန္း အဆင္ေျပေျပ ရေစခ်င္လာသည္။ သူတို႔ အိမ္ခန္းေလးတစ္ခန္းရရွိသြားေသာ အခါမွ ကၽြန္မ သက္မခ်ကာ စိတ္သက္သာရေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေနရာတြင္ ၀တၱဳက အခ်ိဳးအေကြ႕တစ္ခုသို႔ ရုတ္တရက္ ကူးေျပာင္း သြားသည္။ မိသားစုတြင္းမွာ ေနမေကာင္းျဖစ္မႈ၊ အလုပ္အကိုင္အဆင္မေျပမႈေတြနဲ႔ ရစ္ပတ္လာသည္။ ဒါကို လမ္းဦးတိုက္ျဖစ္ေန၍လားဟု သူတို႔သံသယ ရွိလာေသာအခါ ကၽြန္မ မ်က္ခံုးပင့္မိသည္။ ဂမၻီရဘက္ကိုမ်ား   ေရာက္သြားေတာ့မွာလား။ ၀ါးပင္ေပါက္ကေလးေတြစိုက္၍ တံခါး၀တြင္ မွန္ကေလးခ်ိတ္ လိုက္ၾက ေသာ အခါ သူတို႔ အဆင္ေျပသြားၾကေတာ့မလား ကၽြန္မေတြးမိေသးသည္။ သို႔ေသာ္၀ါးပင္ေလးခမ်ာလည္း အစြမ္း မျပရရွာပါ။ ထူးမျခားနားအေျခအေနမ်ားႏွင့္ ၾကံဳၾကိဳက္လာရေသာအခါ သူတို ႔ေနာက္တစ္အိမ္ ေျပာင္းျဖစ္ ၾက ရေတာ့သည္။ သို႔ေပမယ့္ လူဆိုသည့္အမ်ိဳးအႏြယ္သည္ ကိုယ္ သိခ်င္သည္မ်ား၊ တအံုေႏြးေႏြးျဖစ္ေန သည္မ်ားကို သိလိုက္ရမွ ျဖစ္ေလရာ အဆိုပါ လမ္းဦးတိုက္အိမ္ကေလးတြင္ အရင္ေန သြားေသာ လူမ်ိဳးျခား မိသားစုထံဆက္သြယ္ကာ ေမးျမန္းၾကသည္။ ဒီေနရာမွာ လီခ်န္ ေျဖလိုက္ေသာ အေျဖ စကားကို ကၽြန္မ သေဘာက်လွသည္။

“ခင္ဗ်ားေျပာတာမ်ိဳး အခုမွ ၾကားဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဲဒီ့မွာေနခဲ့တာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာတယ္။ ေနမ   ေကာင္း တာလည္း ရွိတာပဲေလ။ အလုပ္အကိုင္ဆိုတာလည္း အဆင္မေျပတဲ့ အခါမ်ိဳးရွိတာေပါ့။ က်ဳပ္တို ႔ျဖင့္ ေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ ေဆးခန္းသြားလိုက္တာပဲ။ တစ္ဘက္ကလည္း မဖ်ားမနာေအာင္ အေန အထိုင္   ေတာ့ ဂရုစိုက္ရတာေပါ့ေလ။ အလုပ္အဆင္ မေျပရင္လည္း ေျပတဲ့အခ်ိန္ျပန္ေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစား ဖို႔ ပဲေတြးတယ္။ အခုေျပာင္းျဖစ္တာကလည္း အိမ္သစ္၀ယ္ျဖစ္လို႔ ေျပာင္းျဖစ္သြားတာ၊ အေရးၾကီးတာက ကိုယ့္ လုပ္ရပ္ေကာင္းေနဖို႔ပဲ မဟုတ္လား”