ဗီးယားလ္ ခ်ဳစ္ စင္းဂ္ ၀ဲယားလ္ ဂြဒ္ဘိုင္

အေၾကာင္းအရာ ရွိျပီးသား ဇာတကလာ ဘုရားေဟာ ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္ အေၾကာင္းအရာ အဟုတ္ ကို ဟုတ္ေအာင္ေရးႏိုင္ ျခင္းထက္ ဘာမဟုတ္တဲ့ ဆီမီးခြက္ေလး တစ္ခြက္အေၾကာင္းကို ဟုတ္ေအာင္ေရးႏိုင္   ျခင္း က ပိုျပီးခက္ခဲသည္ဟု ဆရာၾကီး ပီမိုးနင္းမွ စာေရးလိုေသာ္ ၀တၱဳတြင္ လည္း ေကာင္း၊ အစဥ္အျမဲ ရွင္သန္ေနလိုေသာ ၀တၱဳတိုေရးသမား တစ္ေယာက္ ျဖစ္လိုပါက အဘိဓာန္ တစ္အုပ္ကို လွန္၍ ရရွိလာ   ေသာ စကားလံုးကို ၀တၱဳတိုျဖစ္ေအာင္ ေရးသားပါဟု ဆရာေနမ်ိဳးမွ လည္းေကာင္း အသီးသီး ေခ်ာက္ခ်ခဲ့ သည့္အတြက္ အဘိဓာန္ တစ္အုပ္ကို လွန္ေလွာၾကည့္မိရာမွ ဘာမဟုတ္သည့္ စကားလံုးေလးမ်ားမွသည္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု(သို႔) ဘ၀တစ္ခု ျဖစ္တည္လာသည္ကို ေရးသားလိုက္ပါသည္။

ကၽြန္မ ႏွင့္ စာေရးျခင္း

က်မ ေရးသားခဲ့ဖူးတဲ့ရီဗ်ဴးအခ်ိဳ႕ကို ဖတ္အျပီးမွာ ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္က လစဥ္တစ္အုပ္က် စီ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ခ်က္ေဆာင္းပါးေရးေပးမလားရယ္လို႔ အေမးစကားျပဳလာပါတယ္။ စာဖတ္ျခင္းကို ခံုမင္ျပီး ရသကိုရိုးရိုးမခံစားဘဲ Analysis လုပ္တတ္တဲ့ က်မ အတြက္ ဒီကမ္းလွမ္းခ်က္ဟာ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ     ျဖစ္စရာပါပဲ။ တကယ္လည္း ဒီတစ္လမွာ ေရးမယ္ၾကံရြယ္လို႔ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ လည္း ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ထဲက ဇာတ္လမ္းေတြလည္း အကုန္အစင္ ဖတ္ျပီးသြားခဲ့ျပီ။ စာအုပ္ဖြဲ႔စည္းပံု၊ အျပင္ အဆင္၊ အတြင္းသရုပ္ေဖာ္ပံုမ်ားက ဘယ္လို စသျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္ေလ့လာမႈလည္း ရွိျပီး သြားခဲ့ျပီ။ အဲဒီ့ မဂၢဇင္း တိုက္က ျပန္လာျပီး ရက္ သိပ္မၾကာခင္မွာ ေရးျဖစ္, ေရးျပီးသြားႏိုင္မယ့္ အေနအထားလို႔ ေျပာလို႔ ရႏိုင္ေန ပါျပီ။

ဒါေပမယ့္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေက်ာ္လြန္လာတဲ့အထိ က်မ စာ တစ္လံုး မစ ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ဆိုရင္ မေရးျဖစ္ေသးေတာင္ အခ်က္အလက္ gist ကိုထုတ္သင့္ေနျပီ။ ဘာေၾကာင့္ စာၾကည့္ခံုကေလးမွာ မထိုင္ တယ္မသိဘူး။ က်မ ကိုယ္ က်မ လည္း အားမလိုအားမရ မခ်င့္မရဲျဖစ္မိေသးရဲ႕။ စာေပေလာက က သူေတြ နဲ႔ ဆံုတိုင္း “စာေရးပါ” ဆိုတဲ့စကားက လူတိုင္းထံကေန ၾကားေနရျမဲစကား။ ဘယ္မဂၢဇင္းမွာျဖင့္ ဘယ္သူ က ဘယ္အပုဒ္ပါတာ...ဟုိ ၀တၱဳေလးကျဖင့္ ဘယ္လိုစသျဖင့္ ေဆြးေႏြးသံညံေနတဲ့ အထဲမွာ က်မ ၀မ္းနည္း သိမ္ငယ္သလို မၾကာခဏျဖစ္ခဲ့ရဖူးတယ္။ ၂၀၁၃ အစပိုင္းကမွ ျပန္လည္အစပ်ိဳး အားယူခဲ့တဲ့ က်မ မွာ ယေန႔အခ်ိန္အထိ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာထက္ ပါ၀င္ခဲ့တာဆိုလို႔ တစ္ပုဒ္စ၊ ႏွစ္ပုဒ္စ  လား....ဒါပဲ ရွိေသးရဲ႕။ ဒါပဲ ရွိဆို က်မ ေရးအားကလည္း အားရစရာမေကာင္းေလာက္ေအာင္ နည္းပါးလြန္းေနခဲ့တယ္။ ဆိုး၀ါး တာက မဂၢဇင္း၊ စာေစာင္ေတြကို ပို႔လို႔မရတဲ့ ရီဗ်ဴးေတြ မၾကာခဏေရးျဖစ္ေနျခင္းပဲ။ ေနာက္ အက္ေဆး မမည္၊ အေတြးအျမင္မမည္တဲ့ စာတိုေပစေတြလည္း စိတ္ကူးေပါက္ရင္ ေရးမိျပန္တယ္။ ဘယ္ေတာ့ ျပီးမယ္ မွန္း ကိုယ္တိုင္ေတာင္မသိတဲ့ “အေ၀းပ်ံငွက္” ဆိုတဲ့ ၀တၱဳရွည္ကိုလည္း အားရင္အားသလို ေရးမိျပန္တယ္။ ခံစားခ်က္ေတြ စုျပံဳမ်ားျပားလာရင္ ကဗ်ာ၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာခံစားခ်က္စာစု စသျဖင့္ ေရးမိျပန္တယ္။

ဆိုေတာ့ကာ က်မ ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွတ္တမ္းမွာ ျပန္လည္လႈပ္ရွားခ်ိန္က စ လို႔ လ အလိုက္အေရအတြက္မွာ နည္းပါးတယ္ဆိုေပမယ့္ အနည္းဆံုး သံုး ေလး ပုဒ္ေတာ့ ရွိေနတတ္တယ္..။ မဂၢဇင္း၊ စာေစာင္ေတြကို ပို႔လို႔  ရႏိုင္တဲ့ ၀တၱဳတို၊ အက္ေဆး၊ ေဆာင္းပါး စတာေတြကေတာ့ မရွိသေလာက္ကို အလြန္႔အလြန္နည္းပါးေန ခဲ့ပါတယ္။

Happy Blog Day !!

ကိုရန္ေအာင္ တဂ္ထားတာကို ေတြ႔တဲ့ အခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္အခ်ိန္အေနနဲ႔ ည ၇း၃၀ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ။
အိမ္မွာ အင္တာနက္သံုးလို႔ရတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၂ နာရီမတီးမခ်င္းေရးခြင့္ရွိလို႔ အခ်ိန္ေကာင္းေကာင္းမွီတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါမယ္...။

ဒါေပမယ့္ က်မ အင္တာနက္သံုးခြင့္က ေနာက္ထပ္တစ္နာရီခြဲပဲ ရွိေတာ့တယ္...။ ဘာေၾကာင့္ဆို ညကိုးနာရီအမွီ အေဆာင္ကိုျပန္၀င္ရမွာ ျဖစ္တာကိုးး..။ ရတဲ့ အခိ်န္ေလးမွာပဲ အနည္းငယ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပို႔စ္ေလးတစ္ခုေရးခဲ့ဖို႔ ဆႏၵျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။ 

က်မ အင္တာနက္စသံုးစဥ္ကတည္းက သူ႔စာေတြကို ခိုး ခိုး ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ အကိုရန္ေအာင္အစျပဳႏိႈးေဆာ္ျပီး တဂ္ထားတာကို တေလးတစားျပဳေပးခ်င္တာလည္း ပါ, ပါတယ္..။
ေနာက္တစ္ေၾကာင္းက ဘေလာ့ဂ္ေရးသားခ်င္းမွ အစျပဳလို႔ စာေပကိုျပန္လည္စိတ္ညႊတ္လာတာေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ့္ေဒးမွာ အမွတ္တရေရးခဲ့ခ်င္တာလည္း ပါ, ပါတယ္...။

Facebook ထဲ ၀င္လိုက္တဲ့အခါ ဘေလာ့ဂ္ေရးေဖာ္ အစ္ကို၊ အစ္မေတြက အသီးသီး ဘေလာ့ဂ္ေဒးအတြက္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ထားၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္..။
သူတို႔ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာလည္း အမွတ္တရပို႔စ္ေတြ ေရးထားခ်င္ေရးထားႏိုင္မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ က်မ အတြက္ အခ်ိန္က ရွားပါးေနျပီျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ မပန္ဒိုရာရဲ႕ ပို႔စ္ကို ဖတ္အျပီးမွာ ဘေလာ့ဂ္ဘက္သာ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္...။ 

(ကနဦးတဂ္ထားတဲ့ ကိုရန္ေအာင္ပို႔စ္ေတာင္  မဖတ္ႏိုင္ေသးျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္..
ေနာက္ ရက္ အခ်ိန္ ေအးေအးေဆးေဆးက်မွ ဘေလာ့ဂ္ေဒးအမွတ္တရပို႔စ္ေတြ လိုက္ဖတ္ပါေတာ့မယ္...။)
 

ရွားတားပါးတား အိတ္ေမွာက္ထား

အစ္မသက္ေ၀ တဂ္တဲ့ ပို႔စ္ကို ၂၇ ရက္ေန႔က မေတြ႔ရဘူး..။ မေတြ႔ရဆို ကိုယ္ က ေဖ့ဘုတ္ထဲ၀င္ တိုင္းလိုင္းၾကီးကို  ေရာက္ ေရာက္လာတဲ့ ဟက္ပီးဘတ္ေဒးေတြကို ပီတိတဖ်ာဖ်ာနဲ႔ထိုင္ၾကည့္ေနတာကိုးး..။

အရည္မရ အဖတ္မရလွေပမယ့္ ကိုယ့္ အရပ္နဲ႔ကိုယ့္ဇာတ္ ေပ်ာ္ေနေတာ့ကာ ဘယ္သူေတြ ဘာေတြလုပ္ေနတယ္ တယ္ သတိ မထားလွျပန္ေပဘူး..။ သူမ်ားေတြဆုေတာင္းနဲ႔ ပံုကေလးေတြသာ သေဘာတက်ၾကည့္ေနျပီး ကိုယ့္ဘာ သာေတာ့  ေမြးေန႔ ဘေလာ့ဂ္ေရးမယ္လည္း မရွိျပန္ဘူး..။ ဆိုရရင္ စာေရးသားျခင္းနဲ႔ တာ့တာ ျပထားတာ လ အနည္းငယ္ရွိသြားျပီ ဆိုရမယ္..။ အရင့္ အရင္ ေရးျပီးသားေလးေတြ ဂဠဳန္ဆားခ်က္ တစ္ပုဒ္စ တင္ေနရာကလြဲျပီး မိုင္ေဖးဘရိတ္ လို႔တင္ထားတဲ့ အကိုေတာ္ ဘေလာ့ဂ္ထံကိုေတာင္ ေသခ်ာမေရာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ကာ ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ ဟယ္….ဘာေလး ပါလိမ့္လို႔ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးနဲ႔…။ အရင္ကတည္းက တစ္ေယာက္တည္းက်ိတ္ခံစားေနရသလို “ငါသည္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ မပီျပင္ေသး..အဲ စာေရးၾဆာလည္း မဟုတ္ေသး”….အႏွီ ခံစားခ်က္ၾကီးနဲ႔ဟိုမေရာက္ သည္မေရာက္ ကြကို တစ္ေယာက္တည္း သင္းကြဲေနေပ သကိုး..။  ဒါေတာင္ အကိုေတာ္ကဗ်ာၾဆာတစ္ဦးက “ေညးတို႔ အုပ္စု ေညးတို႔အုပ္စု” နဲ႔ က်ဴးရင့္ေတာ့ မ်က္လံုးေလး ကလယ္ ကလယ္ ျဖစ္ရေသး…။

ဒီကေန႔ ေဖ့ဘုတ္ထဲ၀င္လက္က်န္ဘတ္ေဒးေတြ သင့္ခရုလုပ္… (ေၾသာ္ လူမ်ား တယ္ အတၱမ်ားေပသကိုးဗ်)၊ နယူးစတိုင္းမဂၢဇင္း မာတိကာေတြ႔ မေလး ကို သြားေပးနဲ႔..ဘာေတြမွန္းမသိ လုပ္ေနရင္း မ်က္လံုးထဲ ဖ်တ္ခနဲ ဖ်တ္ခနဲ ေပၚလာတာက ….ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ တျဗဳန္းျဗဳန္း အိတ္ေမွာက္ေနၾကတာပဲ…။

ဟဲ့..ဘာမ်ား ျဖစ္ေနၾကသတုန္း….???? ။ သူရို႕အိတ္ေတြထဲက ဘာေတြမ်ားလွန္ေလွာရွာေနၾကပါလိမ့္..။ ဘာမ်ားေပ်ာက္လို႔ပါလိမ့္လို႔ တထင့္ထင့္နဲ႔ လိုက္လံစပ္စုၾကည့္ေတာ့မွ လားလား…..သစ္အစ္တဂ္ပို႔စ္ ေပပဲ…။ အမယ္ ငါ့အကိုေတာ္ေတာင္ သူ႔ ေဘာင္းဘီအိတ္ ဆြဲဖြင့္ေနေသးသဟ…..။ ဘယ္ကဘယ္လို ဟိုဘေလာ့ဂ္ သည္ဘေလာ့ဂ္ ခုန္ကူး ဖတ္ျဖစ္တယ္မသိဘူး…။ ကိုယ္ သတိထားမိခ်ိန္မွာ မ်က္ႏွာမွာ ျပံဳးေနခဲ့ျပီ။

အလို…ဒီလို မျပံဳးျဖစ္တာ ကာလမနည္းၾကာခဲ့ပါေကာလား….။

အသံထြက္ ခပ္တိုးတိုးရယ္မိရင္း ကိုယ့္ အိတ္ကေလးကို သြန္ၾကည့္မလို႔ ဟန္ျပင္မိတယ္..။

မၾကာခင္ မရႈမလွ ထိုးသြင္းေမႊေႏွာက္ခံရမယ္ကို မသိေသးတဲ့ အိတ္ကေလးက သူ႔ထားရာေနရာေလးမွာ ျငိမ္သက္စြာ အိေျႏၵရရ :) :)

တစ္ေက်ာ့ျပန္

            သမီး စာၾကည့္စားပြဲ၏ စားပြဲခင္းကို အသစ္လဲလွယ္ရန္ဖယ္ရွားလိုက္ေသာအခါ အ၀ါႏုေရာင္ စာအိတ္ကေလး သံုးအိတ္ ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ပထမေသာ္ ညိဳသည္ လွပေသာမဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာ၊ ေမြးေန႔ဖိတ္စာမ်ား သိမ္းထားေလ သလား ထင္မွတ္မိေသးသည္။ သမီး က လွပမႈကို ခံုမင္ျမတ္ႏိုးသူေလ။ သူ ကိုင္ေသာ ေဘာလ္ပင္ကေလးမ်ားတြင္ပင္ ခ်စ္စဖြယ္အရုပ္ကေလးမ်ားႏွင့္။

            စာအိတ္မ်ားကို ယူၾကည့္ေသာအခါမွ ညိဳ႕အထင္မွားေၾကာင္း သိရကာ အံ့အားတသင့္ျဖစ္ရသည္။ ရင္ခုန္သံ အမွတ္ (၁) , (၂) , (၃) စသျဖင့္ ကြန္ျပဴတာစာလံုးျဖင့္ ေသသပ္စြာေရးထိုးထားသည္။ အတြင္းမွ စာသားမ်ားကလည္း ကဗ်ာဆန္ဆန္၊ စာညြန္႔ ဆန္ဆန္ျဖင့္ ညိဳ ေရရာစြာနားမလည္ႏိုင္ပါေပ။ သမီး နာမည္ပါ၀င္ျခင္းလည္းမရွိ။ သို႔ေသာ္ အဘယ့္ေၾကာင့္ စားပြဲခင္းေအာက္တြင္ သိမ္းဆည္းထားရလဲမသိ။ ရင္ခုန္သံဟူေသာ စာအိတ္ေပၚမွ စာလံုးႏွင့္ အတြင္းစာသားမ်ားမွ ႏွလံုးသား၊ ေကာင္းကင္၊ ႏူးညံ့ေသာ အျပံဳး၊ အေတြးပံုရိပ္ စသျဖင့္စာသားမ်ားအတြက္ အနည္းငယ္ေတာ့ စိတ္ကသိက ေအာက္ ျဖစ္ရသည္။ အျပင္သို႔ ဖယ္ထားျပီးမွ စိတ္တစ္မ်ိဳးေျပာင္းကာ အသစ္လဲလွယ္ျပီးေသာ စားပြဲခင္းေအာက္ စာအိတ္ ကေလးသံုးအိတ္ကို အေသအခ်ာျပန္ထိုးသြင္းေပး လိုက္သည္။

            သမီး ကို ေမးရန္ မလိုအပ္ေသး။

******

         

အမွန္တရား၊ သစၥာအလွ၊ ပကတိရိုးရွင္းမႈႏွင့္ မင္းသားေလး (၄) (ဇာတ္သိမ္း)

(၆)

မင္းသာေးလးနွင့္ အကၽြမ္း၀င္ျခင္း

            ျပိဳကြဲနာက်င္ေနေသာႏွလံုးသားသည္ “အကၽြမ္း၀င္ျခင္း” ဟူေသာအရာနွင့္ ထိေတြ႔ရေသာအခါ အံ့ၾသထူးဆန္းမႈေတြ နွင့္ ေလာကကို ပိုမိုသိျမင္လာေလသည္။ ဒါကို သိျမင္ေအာင္ ျဖစ္တည္ေစခဲ့သည္က ေျမေခြးပင္။

            “ကၽြန္ေတာ္ မိတ္ေဆြေတြကို ရွာေနတာပါ၊ ယဥ္ပါးတယ္ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင္”
            “အဲဒါဟာ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး အကၽြမ္းတ၀င္ျဖစ္ေအာင္ ေႏွာင္ၾကိဳးဖြဲ႕ျခင္းကို ဆိုလိုတာပဲ”

            ေႏွာင္ၾကိဳးဖြဲ႕ျခင္း….ေႏွာင္ၾကိဳးဖြဲ႕ျခင္း။ တဖြဖြ ေရရြတ္ရင္း ျဂိဳဟ္ငယ္ေလးေပၚမွ သူ၏ ပန္းကေလးကို ျပန္ေျပာင္း သတိရ လာျပန္သည္။ အမွန္စင္စစ္ အကၽြမ္း၀င္ျခင္းျဖင့္ ေႏွာင္ၾကိဳးဖြဲ႕မႈ ျပဳခဲ့သည္က သူ ကိုယ္တိုင္ေပပဲ။

            “ခင္ဗ်ား အကၽြမ္းတ၀င္ေႏွာင္ၾကိဳးဖြဲ႕ထားတဲ့ အရာအားလံုးအေပၚမွာ ခင္ဗ်ားတာ၀န္ရွိတယ္”

            ပန္းကေလးအေပၚမွာမ်ား သူ တာ၀န္မဲ့ခဲ့ေလျပီလား။ ထိုသို႔ေတြးမိေတာ့ စိတ္မေကာင္းလွစြာ ေတြေတြေငးေငး။ အကၽြမ္း ၀င္ျခင္းကို ျပဳမူခဲ့မွေတာ့ ေႏွာင္ၾကိဳးဆိုတာ ျဖစ္တည္လာမွာပင္။ မာယာေတြမ်ားေစဦး၊ မဟုတ္မမွန္ေသာ စကားကို ဆိုေစဦး…   ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ အကၽြမ္း၀င္ေအာင္ ျပဳမူခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာေသာ ေႏွာင္ၾကိဳးတို႔ကိုကား သူ မစဥ္း စားခဲ့မိေလျပီလား။ မီးေတာင္ သံုးခုကိုေတာင္ အျမဲလိုလို ေဆးေၾကာသုတ္သင္ႏိုင္ခဲ့ေသာ မင္းသားေလးသည္ ေႏွာင္တြယ္ ရႈပ္ငင္ေသာ ၾကိဳးတို႔ကိုကား မရွင္းႏိုင္ခဲ့ေလျပီ။

            ေျမေခြးကေတာ့ သူ႔ကို အကၽြမ္းတ၀င္ျပဳလုပ္ပါဟု တစာစာ ေတာင္းဆိုေနသည္။ သူ မည္သုိ႔လုပ္ရပါမည္လဲ။ မင္းသား   ေလးအဖို႔ရာ အခ်ိန္က တိုေတာင္းလွသည္။ မိတ္ေဆြေတြရွာေဖြဖို႔ ဆက္လက္ခရီးထြက္ရေပဦးမည္။ သိနားလည္စရာေတြ ရွာေဖြ ဖို႔လည္း အမ်ားသားပင္။ အကၽြမ္း၀င္ေအာင္ ျပဳမူေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ေတြ မကုန္ဆံုးေစလိုလွပါ။

            “လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ဟာ မိမိအကၽြမ္းတ၀င္ျပဳလုပ္ထားတဲ့ အရာကို မိမိသာလွ်င္ သိႏိုင္ပါတယ္၊ လူေတြဟာ ဘာကိုမွ နားလည္သိရွိေအာင္ ၾကိဳးစားဖို႔ရာ အခ်ိန္မရွိၾကေတာ့ဘူး၊ ဆိုင္မွာ အသင့္ျပဳလုပ္ျပီးသားမ်ားကိုသာ သူတို႔၀ယ္ၾက တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ခင္မင္မႈကို ၀ယ္ႏိုင္တဲ့ဆိုင္ေတြကေတာ့ မရွိပါဘူး၊ ဒီေတာ့ လူေတြဟာ မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုတာ မရွိၾကေတာ့ ဘူးေပါ့၊ အကယ္၍ ခင္ဗ်ား မိတ္ေဆြလိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္ကိုအကၽြမ္းတ၀င္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ပါ”

            မိတ္ေဆြတိုးဖို႔ အကၽြမ္းတ၀င္ျပဳျခင္သည္ဟာလည္း လိုအပ္သည္ပါပဲ။ သည့္ႏွယ္ ေတြးေတာကာ “စကားမေျပာပါ နဲ႔၊ စကားေတြဟာ အမွားပါတတ္ပါတယ္” “လူတစ္ေယာက္ဟာ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ကိုတိက်ေအာင္သိရွိနားလည္ထားဖို႔ လိုအပ္ တယ္” စသျဖင့္ ေျမေခြး၏ အဆိုစကားမ်ားကို လက္ခံလို္ကနာေပးကာ ေႏွာင္ၾကိဳးဖြဲ႕ျပီးေတာ့ အခ်ိန္ကထြက္ခြာရန္ က် ေရာက္ခဲ့ျပီ။

            အကၽြမ္း၀င္ျခင္း၏ ေနာက္ကြယ္မွာ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာျခင္းဆိုတာလည္း တဆက္တည္းရွိေနသည္ပဲ။ အကၽြမ္း၀င္ ျခင္းကို ပိုမိုသိျမင္လာျပီးေနာက္ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ နွင္းဆီပန္းမ်ားကိုလည္း သြားေရာက္ၾကည့္ရႈခဲ့ေသးသတဲ့။ ယခု ေတာ့ ထိုပန္းပြင့္ ကေလးမ်ားသည္ လွပရံုမွလြဲျပီး မည္သည့္အရာမွ ရွိမေနေၾကာင္း သိျမင္လာခဲ့ျပီ။ သူတို႔အား မည္သူမွ လည္း အကၽြမ္းတ၀င္ျဖစ္   ေအာင္ မျပဳလုပ္ႏွင့္ ဘာမ်ားအဓိပၸာယ္ရွိေနပါသနည္း။ အေရာင္အေသြးနွင့္ ပံုသ႑န္သာ တူ ေကာင္းတူမည္၊ သူ၏ တစ္ပြင့္တည္း   ေသာ ပန္းကေလးႏွင့္ မတူညီျခားနားေၾကာင္း သူ႔ႏွလံုးသားက သိရွိခဲ့ျပီ။

            “မ်က္လံုးသည္ အေရးၾကီးေသာ အေၾကာင္းအခ်က္ကို ဘယ္ေတာ့မွျမင္လိမ့္မည္မဟုတ္ေပ၊ အသည္းႏွလံုးႏွင့္ ခံစားျပီးမွ သာလွ်င္ အသည္းႏွလံုးမွ မွန္ကန္စြာျမင္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္”

            ေျမေခြးကိုႏႈတ္ဆက္အျပီး ေရွ႕သို႔တူရႈေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ အေတြးစကားလံုးေတြကို တဖြဖြေရရြတ္ရင္း ပံုရိပ္ တို႔ က ေ၀့၀ဲေနသည္။

            “အေရးၾကီးေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို မ်က္စိက မျမင္ပါကလား”
            “ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ႏွင္းဆီပန္းအေပၚမွာ တာ၀န္ရွိတယ္”

******

           

အမွန္တရား၊ သစၥာအလွ၊ ပကတိရိုးရွင္းမႈႏွင့္ မင္းသားေလး (၃)

         အမိန္႔အာဏာကို နာခံတတ္ေသာ မီးထြန္းသမားကို ျမင္ေတြ႔သည့္အခါ၌မူ မိနစ္တိုင္း ေျပာင္းလဲေနသည့္  ေန၀င္ခ်ိန္၊   ေနထြက္ခ်ိန္ မ်ားနွင့္ ၾကံဳေတြ႔ရေလသည္။ သစၥာရွိ က်ိဳးႏြံလွေသာ မီးထြန္းသမားသည္ ဟိုးး ယခင္ေတြတုန္းက အေျပာင္းအလဲ မျမန္သည့္   ေန၀င္ခ်ိန္ေတြတြက္ အိပ္ခ်ိန္၊ နားခ်ိန္ေတာင္ ရခဲ့ဖူးသည္တဲ့။ နဖူးမွ ေခၽြးစက္တို႔ကို သုတ္ရင္း ႏြမ္းနယ္စြာဆိုသည္။ အမိန္႔အာဏာ သည္ ေျပာင္းလဲတတ္ပါသလား။

            “အမိန္႔ေတြက ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူး၊ တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္နွစ္ ျဂိဳဟ္ဟာ ပိုျပီးအလည္ျမန္လာတယ္”

            ျဂိဳဟ္ေတြပိုျပီး အလည္ျမန္လာေလေလ ေနထြက္ခ်ိန္ေတြက ပိုျပီးစိပ္လာေလေလေပါ့။ ေနထြက္ခ်ိန္ မီးထြန္း၍၊ ေန၀င္ခ်ိန္ မီးျငိမ္းရေသာမီးထြန္းသမားကို ကရုဏာသက္ခ်စ္ခင္စြာၾကည့္ရင္း ေန၀င္ခ်ိန္ကို ရွာေဖြခဲ့ေသာ ကာလမ်ားကို မင္းသားေလးျပန္   ေျပာင္းသတိရလာသည္။ နားခ်င္လွ်င္ နားေနႏိုင္မည့္ နည္းလမ္းကိုမ်ား မလိုခ်င္ေပဘူးလား။

            “ေနေရာင္ထဲမွာ အျမဲေနဖို႔ ခင္ဗ်ား ေျဖးေျဖးကေလး လမ္းေလွ်ာက္ရေပလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ား နားခ်င္တဲ့ဆႏၵရွိရင္ ခင္ဗ်ား လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္၊ အဲဒီ့ေတာ့ ….ေန႔တာ ရွည္လိမ့္မယ္”

          

အဇၥ်တၳသံစဥ္

(၁)

သူေရာက္လာစဥ္က ကၽြန္မ အေတာ္ကို အလုပ္ရႈပ္ေနခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသားေတြ၏ အေျဖလႊာကို စစ္ေဆး   ေနရင္း ေဘးတြင္ မီးပူတိုက္ရမည့္ တစ္ပတ္စာအ၀တ္ျခင္းေတာင္းကလည္း အသင့္ေစာင့္ၾကိဳေနသည္။

ရံုးမွ အေၾကြးပါလာသည့္လခ်ဳပ္စာရင္းစာရြက္မ်ားကလည္း `လာပါ´ `လုပ္ပါ´ လက္ယပ္ေခၚေနသည့္ႏွယ္ အိတ္ထဲ မွ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ အသံေတာင္ထြက္ခ်င္စိတ္မရွိသည့္ အခ်ိန္တြင္ ဧည့္သည္တစ္ဦးကို ဧည့္ခံဖို႔ ကၽြန္မ စိတ္မပါလွပါ။ သို႔တိုင္ သူ႔ကိုျမင္ေတာ့ ကၽြန္မ ျပံဳးျပျဖစ္ပါသည္။

သူက တစ္ခုခုကို ေတြးေနပံုမ်ိဳးႏွင့္ ကၽြန္မ ေဘးရွိထိုင္ခံုမွာ အသာအယာ၀င္ထိုင္သည္။ `ဘယ္ကိုသြားမလို႔ လဲ ညီမ´ ကၽြန္မ အေမးစကားကို ၾကားဟန္မတူဘဲ တာစူလာခဲ့ပံုရေသာ ကေသာကေမ်ာ အေမးစကားႏွင့္ အလ်င္စလိုေျပာေလသည္။

`အစ္မ အလုပ္ေတြ ေလွ်ာက္ေနတယ္ဆို´

`အမ္….ၾသ´

ရုတ္တရက္ေၾကာင္ေတြျပီးမွ သတိရသြားသည္။ Webdesigner ေနရာကို အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာ တင္ တာကို ေျပာတာျဖစ္မည္။

`ဘာအေၾကာင္းထူးေသးလဲ အစ္မ´

`ေဟ…ဘာမွ မထူးပါဘူး´

`အင္း စိတ္ညစ္ပါတယ္ အစ္မရယ္။ သမီးလည္း တူတူပဲ၊ ဟိုဟာလည္းမရ….ဒီဟာလည္းမရ´

အစခ်ီကာ သူ အလုပ္မွန္သမွ် ေလွ်ာက္သည့္အေၾကာင္း၊ ဘယ္ အလုပ္မွ မရသည့္အေၾကာင္း၊ စီကာပတ္ ကံုး တတြတ္တြတ္ေျပာေတာ့သည္။ ကၽြန္မ အသာအယာျပံဳးကာ နားေထာင္ေပးသည္မွ အပ မည္သည့္ စကားမွ တံု႔ျပန္မေျပာျဖစ္ခဲ့။ ၾကည့္ရတာ ဒီ ကေလးမ ရင္ဖြင့္ခ်င္ေနတာပဲ ျဖစ္ရမယ္။ အေျဖလႊာမ်ားကို ခပ္ သြက္ သြက္ျခစ္ရင္း သူ႔ စကားကိုသာ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ နားေထာင္ေနခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ရုတ္တရက္   ေကာက္ကာငင္ ကာ သူ ေျပာလိုက္ေသာ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ကၽြန္မ ၾကက္ေသေသ သြားသည္။

ဒိုင္ယာဇီပင္

ဒိုင္ယာဇီပင္

(၁)

ရုတ္တရက္ေတာ့ ေနာက္ေနသည္ပဲ ထင္မိသည္။

သူတို႔ႏွင့္ အတူေတာင္ လိုက္လံ ရယ္ေမာေနခဲ့သည္။ သည္လို အေျခအေနေတြ ရွိႏိုင္တယ္ဟူ၍လည္း ၾကိဳတင္ မမွန္းဆခဲ့..။ ျပီးေတာ့. .သူ႔အေပၚ အျပီးတိုင္ ယံုၾကည္ထားျခင္းလည္း ပါသည္။

သို႕တိုင္.. အျဖစ္အပ်က္အားလံုးက တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲမွားခဲ့ျပီ။ ကံတရားက အမွန္တရားကို သူတို႔ၾကားသို႔ လွပေသသပ္စြာ ခ်ျပခဲ့သည္လား။ စုတ္ခ်က္ ၾကမ္းေသာ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ႏွယ္….

တံတား

အသံုးျပဳျခင္းရွိသလို
နင္းခ်ျခင္းလည္းရွိေပမယ့္
လိုရာတစ္ဖက္ကမ္း
ေရာက္သြားတဲ့အတြက္
၀မ္းသာတယ္။
တံတားရွိမွန္းမသိလို႔
လမ္းရွည္ကသြားသူမ်ား
တံတားေပၚျဖတ္ေလ်ာက္ဖို႔ အားနာေနသူမ်ား
တံတားဟာ တံတားဟုတ္ရဲ႕လားလို႔
ဇေ၀ဇဝါ ျဖစ္ေနသူမ်ား
ဝမ္းပမ္းတသာ
အင္တင္တင္
အယုတ္အလတ္အျမတ္မေ႐ြး တစ္ဘက္ကမ္းကိုေရာက္ေအာင္
ပို႔ေဆာင္နိုင္ခဲ့လို
တံတားက ဝမ္းသာတယ္
တစ္ဖက္ကမ္းမွာ စုစုရံုးရံုး
တံတားေလးမွာ ေျခာက္ေသြ႕သြားလဲ
လိုရာေရာက္ၾကျခင္းတြက္
တံတားက ဝမ္းသာတယ္။         ။

ေရႊအိမ္စည္
2.6.2013
PM:9:44

Photo from : Internet

အမွန္တရား၊ သစၥာအလွ၊ ပကတိရိုးရွင္းမႈႏွင့္ မင္းသားေလး (၂)

(၄)

ထူးဆန္းဖြယ္ရာ လူၾကီးသူမမ်ား

            ခရီးလမ္းတေလွ်ာက္ သူ ေတြ႔ရွိရေသာအရာမ်ားအတြက္ မင္းသားေလးမွာ အံ့အားသင့္လို႔ပဲေန သည္။ ရာဇမာန္ရွလွသည့္ ဘုရင္တစ္ပါးႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့ရဲ႕။ အျပဳအမူ၊ ဟန္ပန္ေတြအတြက္ က်ံဳ႕ႏိုင္၊ ဆန္႔ႏိုင္   ေသာ အမိန္႔အာဏာဆိုတာ ဘုရင္တစ္ပါးမွာ ရွိကိုရွိေနရမည့္အ ရာေပလား။ သူ႔ အာဏာတည္တံ့ေစ လိုေသာ အလိုဆႏၵႏွင့္ သူ႔ ႏႈတ္ထြက္စကား ဘာမဆိုျဖစ္ေစရမည္တဲ့။            ဘာမဆို…..။ ဘာမဆို ဟူသည္ ေန၀င္ခ်ိန္၊ ေနထြက္ခ်ိန္မ်ားကိုပါ ဖန္တီးေပးႏိုင္ပါသ လား။ ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကို ခံုလွည့္ထိုင္ ရံုႏွင့္ ျမ္ငေတြ႔ရသည့္ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ေသာ ျဂိဳဟ္ကေလးကို လြမ္းဆြတ္စြာ ဆြတ္ပ်ံ႕ပ်ံ႕။ လိႈက္ေမာစရာေကာင္းသည့္ ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကို “ဘာမဆို” ဘုရင္ၾကီးကမ်ား ေပးစြမ္းႏိုင္ ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္။ သူ၏ အမိန္႔အာဏာေအာက္မွာ ေန၀င္ခ်ိန္သည္ ဘြားကနဲေပၚလာရရင္ျဖင့္ သူ ဆိုခဲ့သလို “အားလံုးကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္” ဟု ယံုၾကည္ရမည္သာ။            “ကၽြန္ေတာ္ ေန၀င္ခ်ိန္ကို ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခ်မ္းသာေစရန္ သနားညွာတာေသာ အားျဖင့္ ေနကို၀င္ဖို႔ အမိန္႔ ေပး, ေပးပါ”
            ဒါက အမိန္႔အာဏာျဖင့္ ေစခိုင္း၍မရေၾကာင္း ဥပမာတို႔ျဖင့္ ဘုရင္ၾကီးေျဖရွင္းရရဲ႕။ သူ ပိုင္တဲ့ ည ျဂိဳဟ္ကေလးကို ေရာက္ လာတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ လူသားေလးကို လက္မလြတ္ႏိုင္ရွာ။ အမိန္႔ဆို တာေတြ ထြက္ရွိလာႏိုင္ဖို႔၊ ဘုရင္တစ္ပါးဆိုတဲ့ အေဆာင္ အေယာင္ေတြ ပိုမိုေတာက္ပဖို႔ဆိုတာ လႊမ္းထား သည့္ ၀တ္ရံု၊ ထိုင္ေနသည့္ ကုလားထိုင္တစ္လံုးနွင့္သာ ျပီးျပည့္စံုတာမွ မဟုတ္ သည္ပဲေလ။ သူ ခ်ီးေျမွာက္ စရာ၊ သူ႔ အမိန္႔အာဏာေတြကို သေဘာက်ႏွစ္ျခိဳက္စြာ ရွိေနေပးမည့္ လူသားေလးတစ္ဦးေတာ့ လိုကို လိုအပ္လွသည္သာ။            “လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို သူ လုပ္ႏို္င္တဲ့ တာ၀န္အလုပ္၀တၱရားကိုပဲ လုပ္ခိုင္းရမယ္၊ လက္ခံ လိုက္တဲ့ တာ၀န္အလုပ္ ၀တၱရားဟာ အဓိပၸာယ္ရွိျပီး စဥ္းစားဆင္ျခင္မႈနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ရမည့္ အလုပ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ရေပမယ္”
            သူ႔ရဲ႕အမိန္႔အာဏာဟာ အဓိပၸာယ္ရွိ မွန္ကန္နည္းလမ္းက်ေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းအတည္ျပဳကာ မင္းသားေလး၏ ခ်စ္ခင္ ယံုၾကည္မႈကို ရရွိဖို႔ ေန၀င္ခ်ိန္ျပႏို္င္ဖို႔၊ ေန႔ ရက္ေတြကို တြက္ခ်က္ေနျပန္သည္။ စိတ္ပ်က္ျငီးေငြ႔ေသာ အရိပ္အေယာင္တို႔ မင္းသားေလးမ်က္ႏွာ၀ယ္ အထင္း သား။ သူ႔မ်က္ႏွာ ႏုႏုေလး၀ယ္ ထြက္ခြာသြားရန္ စိတ္ေစာမႈတို႔ျဖင့္သာ….။
            “မင္း မသြားပါနဲ႔”

ရွတတမိေတာ

             မိေတာႏွင့္ စတင္သိကၽြမ္းရသည္မွာဆန္ပိုးမ်ားျဖစ္သည္။ ယခင္က မေလး (အိမ့္ခ်မ္းေျမ့) မိေတာ ဇာတ္ လမ္းမ်ားစြာ ကို ေရးခဲ့သည္ ဟုဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မ မဖတ္ဖူးခဲ့။ အင္တာနက္ဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္ႏွာ ကို ေနာက္က်မွ ေရာက္ရွိလာျခင္းေၾကာင့္ ယခင္ေရးႏွင့္ၾကျပီးေသာ ဘေလာ့ဂ္စာမ်ားကို မဖတ္ရႈဖူးခဲ့ေပ။ အခ်ိန္ရွားပါးမႈႏွင့္ မ်က္လံုးျပႆနာေၾကာင့္ စာစံုဖတ္ရႈႏိုင္ဖို႔၊ ရွာေဖြဖို႔ခဲယဥ္းေနခဲ့သည္။ 'မိေတာႏွင့္ ဆန္ပိုးမ်ား' ကိုဖတ္ရႈမိခ်ိန္တြင္ သေဘာတက်ႏွင့္ အစမွ အဆံုးတိုင္ ေပါ့ပါးရႊင္သာစြာ ဖတ္ရႈျဖစ္သြား သည္။ ဆန္ပိုးမ်ားကို ေတြ႔ရွိကာရွင္းလင္းျဖစ္ရာမွ ၎ဆန္ပိုးေလးမ်ားအေၾကာင္း စပ္စပ္စုစု ရွာေဖြေလ့လာ သည့္ အေၾကာင္းမွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေရးသားပံုသြက္လက္ အရႊင္ဓာတ္ပါကာ ေခတ္ကိုပါ မထိတထိ သေရာ္စာေလးမ်ားျဖင့္ ရိပ္ဖမ္း သံဖမ္းထည့္ေရးသြားသည္။

          မိေတာခမ်ာ သူ႔ဆန္ပိုးမ်ားအေၾကာင္း ေျပာျပရန္ ကိုရင္သာေအးကိုလိုက္ရွာေနခ်ိန္တြင္ ေတြ႔ျမင္ လိုက္ရေသာအျဖစ္ သနစ္ကိုေရးျပသြားသည္မွာ တစ္ပိုဒ္ထဲႏွင့္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ကို သိမ္းၾကံဳးသေရာ္ သြားႏိုင္သည္။

'အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာ မ်ားေပၚတြင္ ျမန္မာျပည္အေရးမ်ားဖတ္ျပီး မ်က္ႏွာတည္တည္ၾကီးျဖစ္ေနေသာ ကိုရင္သာေအး ကိုလွမ္းျမင္ လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲကိုၾကည့္ျခင္းျဖင့္   ျမန္မာျပည္ တစ္ေန ရာရာမွာ ျမစ္ေရလွ်ံျပန္ျပီလား၊ မီးပ်က္ ျပန္ျပီလား၊ မီးေလာင္ျပန္ျပီလား၊ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ ေစ်းတက္ျပန္ျပီ လား၊ ဆည္ေတြေဆာက္ၾကျပန္ျပီ လား၊ ေတာင္ေတြ ျဖိဳျပန္ျပီလား၊ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ ကိုနမ္းျပန္ျပီလဲ… တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ေနျပန္ျပီကို ရိပ္မိလိုက္ရျပန္သည္။ဒါေၾကာင့္ ဘာမွ မေျပာ၀ံ့ေတာ့ဘဲ အိမ္ေပၚသို႔ အသာေလးတက္လာေလသည္။' 

          မိေတာေရးသားပံုမွာ အရႊန္းေဖာက္ေနျခင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း သူမ၏ျပဳမူလႈပ္ရွားပံုကေလးမ်ား၊ စကားမ်ား၊ ပတ္၀န္း က်င္မွ လူမ်ားႏွင့္ ကူးလူးဆက္ႏြယ္ေသာ အျဖစ္သနစ္မ်ားက ျပံဳးစရာ၊ ရယ္ေမာစရာ   ျဖစ္ေနသည္။ တစ္နည္း လူ႔စရိုက္၊ လူ႔ သဘာ၀ကို အေသာ့ေလး ေဖာ္ေဆာင္ေနသည့္ႏွယ္။ 'ဆန္ပိုးမ်ား' ကို ဖတ္ျပီးျပီးခ်င္း မိေတာ၏ပံုရိပ္ကို အေသအခ်ာျမင္ ေယာင္လာမိသည္။ အလားတူ မိေတာ စာစုမ်ားရွိ   ေနေသးေၾကာင္း သိရွိရခ်ိန္တြင္ တစ္ပုဒ္အေၾကာင္းအရာတစ္မ်ိဳးစီႏွင့္ လူေနမႈ၀န္းက်င္၏ ကေမာက္ ကမ၊ ေခတ္၏ ယိုင္နဲ႔မႈတို႔ကို ေဖာ္ျပသြားလိမ့္မည္ဟု ခန္႔မွန္းသိရွိခဲ့သည္။

♥ အဆံုးမဲ့ေသာ ♥

တစ္ခဏစာ ဘ၀ေလးထဲ
သိမ္ေမြ႔တဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားမ်ားနဲ႔
ေႏြးေထြးစြာ အမွတ္ရျခင္းတြက္
ေက်းဇူးတင္တယ္ ♥

ေတာင္စဥ္ေတြ ကာရံထား
မိုင္ေတြေထာင္ခ်ီေ၀းေနလည္း
သတိရျခင္းစိတ္အလ်ဥ္က
တရိပ္ရိပ္နီးကပ္ေစျခင္းတြက္
ေက်းဇူးတင္တယ္ ♥

မျမင္ႏို္င္ေသာ တစ္ဘက္ျခမ္း
သူ တိုးဖြဖြရယ္သံနဲ႔
ကရုဏာလႊမ္းသံစဥ္
ရင္ကို ခိုျငိခဲ့ေစျခင္းတြက္
ေက်းဇူးတင္တယ္ ♥

နားလည္ျခင္းဆိုတာထက္
အလံုးစံုသိျခင္း
ေကာင္းျခင္း ဆိုးျခင္း
ရွိျခင္း မရွိျခင္း
ျဖစ္တည္ျခင္း မျဖစ္တည္ျခင္း
ၾကည္လင္စြာ ဖြဲ႔တည္ျခင္းတြက္
ေက်းဇူးတင္တယ္ ♥

သံသာသာ ဆိပ္ကမ္း
မေမာမပန္းသေရြ႔
အရွိတရား ေရလ်ဥ္ထဲ
တို႔ အတူ ကူးေခတ္မယ္...

ေအးခ်မ္းစြာ
ညင္သာစြာ
ႏူးညံ့စြာ
သိမ္ေမြ႔စြာ
♥ ♥
။ ။

9.4.2013
AM:9:06