Saturday, September 7, 2013

ဗီးယားလ္ ခ်ဳစ္ စင္းဂ္ ၀ဲယားလ္ ဂြဒ္ဘိုင္


အေၾကာင္းအရာ ရွိျပီးသား ဇာတကလာ ဘုရားေဟာ ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္ အေၾကာင္းအရာ အဟုတ္ ကို ဟုတ္ေအာင္ေရးႏိုင္ ျခင္းထက္ ဘာမဟုတ္တဲ့ ဆီမီးခြက္ေလး တစ္ခြက္အေၾကာင္းကို ဟုတ္ေအာင္ေရးႏိုင္   ျခင္း က ပိုျပီးခက္ခဲသည္ဟု ဆရာၾကီး ပီမိုးနင္းမွ စာေရးလိုေသာ္ ၀တၱဳတြင္ လည္း ေကာင္း၊ အစဥ္အျမဲ ရွင္သန္ေနလိုေသာ ၀တၱဳတိုေရးသမား တစ္ေယာက္ ျဖစ္လိုပါက အဘိဓာန္ တစ္အုပ္ကို လွန္၍ ရရွိလာ   ေသာ စကားလံုးကို ၀တၱဳတိုျဖစ္ေအာင္ ေရးသားပါဟု ဆရာေနမ်ိဳးမွ လည္းေကာင္း အသီးသီး ေခ်ာက္ခ်ခဲ့ သည့္အတြက္ အဘိဓာန္ တစ္အုပ္ကို လွန္ေလွာၾကည့္မိရာမွ ဘာမဟုတ္သည့္ စကားလံုးေလးမ်ားမွသည္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု(သို႔) ဘ၀တစ္ခု ျဖစ္တည္လာသည္ကို ေရးသားလိုက္ပါသည္။

* * *
bear (v) ေမြးဖြားသည္။

ၾသဂုတ္လရဲ႕ မိုးသည္းထန္တဲ့ ေန႔တစ္ေန႔မွာ ”အူ၀ဲ”ဆိုတဲ့ေအာ္ျမည္သံနဲ႔အတူ လူ႕ေလာကၾကီး ထဲကို ကေလးငယ္ေလး တစ္ေယာက္ အေဖာ္မပါဘဲ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္ မဟုတ္ေပ မယ့္ ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ ျဖစ္ေနခဲ့ ပါတယ္။ (မဆန္းေပဘူးလား)။ သို႔ေသာ္ အေမကလည္း မဆန္း၊ အေဖက လည္း မဆန္း၊ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း မဆန္း တဲ့အတြက္ တစ္ေယာက္တည္း ဆန္း ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ မဲ အကန္႔အသတ္မရွိ ျပိဳင္ပြဲရပ္အျဖစ္နဲ႔ ရံႈးနိမ့္ခဲ့ရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္ေစခဲ့တဲ့ အေဖ နဲ႔အေမမွာ ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာ သားသမီးရတနာဆိုလို႔ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ဦးတည္းသာ ရွားရွားပါးပါး ရွိေနတဲ့ အတြက္ အလြန္တရာ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးခဲ့ၾကပါတယ္။

မိဘေတြရဲ႕ အလိုလိုက္ခံ၊ အခ်စ္ခံဘ၀မွာ ေအးခ်မ္းစြာ ေနရေပမယ့္လည္း ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေတြး စရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါ တယ္။ ေတြးေခၚျခင္းဆိုတာ လူသားတစ္ေယာက္အတြက္ မျဖစ္မေနလိုအပ္ တဲ့အရာတစ္ခု လို႔ လက္ခံ ယံုၾကည္ထားပါ တယ္။ ေတြးေခၚျခင္းေၾကာင့္သာ ကမၻာေလာကၾကီးဟာ တိုးတက္ ေျပာင္းလဲ လာခဲ့တာပါ။ လူသားေတြရဲ႕ေတြးေခၚျခင္းဟာ အစြမ္းထက္ျမက္တဲ့ တန္ခိုးရွင္၊ နတ္ေဒ၀တာတစ္ပါးလို႔ စြဲျမဲစြာ လက္ခံထားပါတယ္။

စာေရးရင္ လူေတြဘာေၾကင့္ လက္နဲ႔ေရးသလဲ၊ မ်က္၀န္းကေရေတြ စီးက်ရင္ ဘာေၾကာင့္ငိုတယ္ လို႔ ေျပာ သလဲ၊ ေခြးေတြ ၀ုတ္၀ုတ္လို႔ေဟာင္တာ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ေၾကာင္ေတြ ေညာင္ေညာင္လို႔ ေအာ္တာ ဘာ   ေၾကာင့္လဲ စတဲ့ေတြးေခၚမႈေတြနဲ႔ ရင့္က်က္လာတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ဒီလိုေသးေသးမႊားမႊား အေတြးအေခၚ   ေတြနဲ႔ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ မေန ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေမြးဖြားျခင္းဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာသစ္တစ္ခုဆီ ေတြးေခၚဖို႔အလည္ အပတ္ေရာက္ရွိ သြားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ေရာက္ရွိသြားတဲ့ ေနရာမွာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ရင္းႏွီးေႏြး ေထြးမႈေတြ ရွိမေနဘဲ   ေအးစက္ စိမ္းသက္မႈေတြသာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး တူးဆြျခင္းအျဖစ္ အေမ့ကို ေမးခြန္းတစ္ခုနဲ႔ စတင္ခဲ့ပါတယ္။
"အေမ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘာေၾကာင့္ေမြးတာလဲဟင္”

ကြၽန္ေတာ္ရရွိတဲ့ အေျဖက စကားလံုးမ်ား မဟုတ္ဘဲ အေမ့လက္ဆစ္ေတြ ေခါင္းေပၚ အရွိန္ ျပင္းျပင္း က် လာျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္ထင္ရွားတဲ့ သူတိုင္းမွာ အခက္အခဲဆိုတာ ရွိစျမဲမို႔ ကြၽန္ေတာ္ အခက္အခဲ တစ္ခုနဲ႔ေတြ႔တိုင္း ေအာင္ျမင္ ထင္ရွားဖို႔ နီးစပ္လာျပီဆိုတာကို လက္ခံနားလည္ ထားပါတယ္။

ရွာေဖြရင္း၊ ေတြးေတာရင္းနဲ႔ အေျဖတစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ေမြးဖြားျခင္း ဆိုတဲ့ ဆံုခ်က္ဗဟိုရွိရာ ဟာ ေဆးရံု ပါ။ အဲ့ဒီ့မွာ ဆရာ၀န္ေတြ၊ သူနာျပဳေတြရွိပါတယ္။ ဒပ္ဖရင္လို႔ေခၚတဲ့ မီးဖြား ရာဌာနၾကီးတစ္ခု ရွိသလို ကိုယ္၀န္ေဆာင္ သည္ေတြလည္း တည္ရွိေန တတ္ပါတယ္။ ပုဂၢလိက ေဆးတိုက္နဲ႔ အိမ္မွာ သီးသန္႔ ေမြးဖြားတာကလြဲရင္ ေမြးဖြားျခင္း တည္ရွိတာ ေဆးရံုပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးအေျဖတစ္ခုကို စစ္တမ္းထုတ္ ေကာက္ယူလို႔ ရခဲ့ပါတယ္။
”ေမြးဖြားျခင္းဆိုတာ ေဆးရံု”

အေမက ကြၽန္ေတာ့္ကို သနားစရာ သတၱါတစ္ေကာင္ကို ၾကည့္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ ၾကည့္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္ လ်စ္လ်ဴ ရႈလိုက္ပါတယ္။ လူဆိုတာ အျမင့္ေရာက္ေလ ေလတိုက္ခံရျမဲ မဟုတ္ေပလား။

* * *
choose (v) ေရြးျခယ္သည္။

လူေတြရဲ႕ဘ၀မွာ ေရြးျခယ္ျခင္းဆိုတာ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုဆိုတာကို မၾကာမီအခ်ိန္ကေလးကမွ သိခြင့္ရတာ ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေအာင္ျမင္ျပီးတဲ့အခ်ိ္န္မွာ ကြၽန္ေတာ့္အေဖက ကြၽန္ေတာ့္ အတြက္ ေရြးျခယ္ျခင္း   ေတြသယ္ေဆာင္လာပါတယ္။

”မင္း အမွတ္က အီကိုမွီတယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းမဖြင့္ခင္ စာရင္းကိုင္သင္တန္းေလးဘာေလး တက္ထား   ေပါ့။ အဲ ဒါကို ၀ါႆနာမပါရင္ I.R တက္။ဒါဆိုဘယ္ေမဂ်ာယူမလဲ။ အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္၊ ဂ်ပန္၊ တရုတ္၊ ရုရွ. . .။အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္၊ ဂ်ပန္ သံုးခုထဲက တစ္ခုခုယူ။ က်န္တာေတြ မယူနဲ႔။ ယူမယ့္ ဘာသာအတြက္ လည္း သင္တန္းေလးဘာေလး တက္ထားမွ။ ေဟ့ေကာင္ ေျပာ ဘာယူမလဲ။ ကိုယ္၀ါႆနာပါတာ တက္ေပါ့”

အဆက္မျပတ္လႈပ္ရွားေနတဲ့ အေဖ့ပါးစပ္ကို ေငးၾကည့္မိရင္း အေတြးတစ္ခုကို ေတြးေတာ ေနမိတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ စိတ္ပညာ ဒါမွမဟုတ္ ျမန္မာစာကို ယူခ်င္တယ္လို႔ ေျပာမိရင္ ဘယ္လို ေနမွာပါလိမ့္လို႔ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ သူတစ္ပါးရဲ႕ တက္ၾကြျခင္းကို ဖ်က္ဆီးခ်င္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အရက္ေသာက္ တာမေကာင္းဘူးလို႔ေျပာျပီး တစ္ေန႔ကို အရက္တစ္ပုလင္း ေသာက္တဲ့ ဦးေလးတစ္ေယာက္ ရဲ႕ထံုးကို   ႏွလံုးမူျပီး အေဖ့ရဲ႕တက္ၾကြျခင္းေတြကို ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ ပါတယ္။

အေဖနဲ႔အၾကီးအက်ယ္ေဆြးေႏြးခဲ့ရတာကိုေတာ့ အက်ယ္တ၀င့္ရွင္းျပမေနေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ ဆံုးေတာ့တစ္ဦးတည္း ေသာသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထူးမူပိုင္အခြင့္အေရးအရ ျမန္မာစာကိုပဲ ယူဖို႔ အေဖက အင္တင္တင္နဲ႔ သေဘာတူလိုက္ ရ ပါတယ္။

အားလပ္ခ်ိန္အေတာ္အတြင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္၀ါႆနာပါရာ ကဗ်ာေတြေရးဖြဲ႕ရင္း ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀ ရဲ႕အဓိပၸာယ္ ဟာ ဘာလဲဆိုတာ ေတြ႔ရွိလိုက္ရပါတယ္. အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ေတြ႕ရွိခဲ့တဲ့အရာကို အလြန္အမင္းႏွစ္ သက္မက္ေမာခဲ့ရတယ္။

တဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့ မိုးစက္မိုးေပါက္ကေလးေတြေအာက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့အရသာကို ဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္ပါ ဘူး။ တစ္ေန႔မွာ ကြၽန္ေတာ္ဟာမိုးဖြဲဖြဲေအာက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ကူးထဲမွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ကို မီးဖုတ္လို႔လာခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကဗ်ာေလး က်က္လုက်က္ခင္မွာ နံေဘးကို ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦး ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူကဘာေတြ လာေျပာေနမွန္း မသိ တတြတ္တြတ္ ေျပာဆိုေနတယ္။ သူ႔စကားေတြကို လံုးေစ့ပတ္ေစ့မၾကားမိေပမယ့္ ထပ္ကာတလဲလဲ ေျပာဆိုေနမႈ ေၾကာင့္ သူေျပာေနတာဘာလဲဆိုတာ မၾကာခင္သိလိုက္ရပါတယ္။

သူ မိန္းမခိုးမယ့္အေၾကာင္း၊ ကြၽန္ေတာ့္ကို ကူညီေစလိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာေနတာပါ။ ကြၽန္ ေတာ္ ကူညီ လိုက္ပါတယ္။ သူတစ္ပါးကို ကူညီျခင္းဟာ မဂၤလာတစ္ပါးပဲ မဟုတ္ေပလား။ ဒါ ေၾကာင့္ ရင္ထဲကေန စိတ္ပါလက္ပါ ကူညီလိုက္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ သူစိတ္ဆိုးသြားခဲ့တယ္။

ကြၽန္ေတာ္က ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ ကူညီလိုက္တာပါ။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ဆီက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရရွိခဲ့တဲ့ အတြက္ သူေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမေက်နပ္ခဲ့ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္ ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ေပးႏိုင္တဲ့ အရာအားလံုး သူ႔ကို ေပးအပ္ ခဲ့ျပီမဟုတ္လား။ ဒီ့ထက္ ပိုျပီး ဘာကုိမွ ကြၽန္ေတာ္မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

တစ္ေန႔မွာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာ ပါ၀င္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ အလြန္အမင္း   ေပ်ာ္ရႊင္ေန ခဲ့တယ္။ အဲဒီ့ မဂၢဇင္းကိုပဲဆယ္အုပ္ေလာက္၀ယ္ခ်လာခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ အေဖကေတာ့ မ်က္လံုးျပဴးေနပါတယ္။ အေမ ကထံုးစံအတိုင္း ေရရြတ္ျမည္တမ္းေနပါတယ္။ အေဖ မ်က္လံုးျပဴးမယ့္ သာ ျပဴးရတာပါ။ တကယ္တမ္းက ဆယ္အုပ္ဆိုတဲ့ အေရအတြက္ ပမာဏဟာ ကြၽန္ေတာ့္စာေပ အသိုင္း အ၀ိုင္းမွာ ဆင့္ပါးစပ္နဲ႔ႏွမ္းပက္သလိုပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္က ဘာေကာင္ မွသာ မဟုတ္တာ မိတ္ေဆြေတြ အမ်ားသား။ အေဖက သြားၾကိတ္တဲ့ေလသံနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို ၾကိမ္းေမာင္း ပါတယ္။

”တစ္သက္လံုး လူရုပ္ေပါက္မယ့္ အေကာင္မဟုတ္ဘူး”

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ပါတယ္။ အယ္ဒီတာေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို ေရြးျခယ္ လိုက္ျပီ မဟုတ္ လား။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ေရြးျခယ္ျခင္းဆိုတာကို ႏွစ္သက္ မက္ေမာေနတတ္ခဲ့ပါျပီ။

* * *
sing (v) သီဆိုသည္။

သကၠရာဇ္ေတြရဲ႕ ေခ်ဖ်က္တိုက္စားမႈေအာက္မွာ ကိုယ္ေပၚတဖြားဖြားက်ေနတဲ့ မိုးစက္မိုးေပါက ေတြကို ဂီတသံအျဖစ္ ခံစားလာတတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကဗ်ာေလးေတြဟာ ရြတ္ဆိုလို႔ အင္မတန္ ေကာင္းတဲ့ စာသားေလးေတြပဲ။ နား၀င္ပီယံ ရွိျခင္းဆိုတဲ့အရာကို ေကာင္းေကာင္း လက္ခံလာ တတ္ ခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ နဲ႔ဂီတဟာ တသားတည္းက်ေနပါျပီ။ ကြၽန္ေတာ့္ ကိုယ္ပိုင္ ဂစ္တာေလးတစ္္လံုးနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ သီခ်င္းကေလးေတြ သီဆိုရင္း ကြၽန္ေတာ္ ေပ်ာ္ေမြ႕ ေနတတ္ပါျပီ။

ကြၽန္ေတာ္ရိုးရိုးစင္းစင္းပဲ ဘ၀ကိုျဖတ္ေက်ာ္ေနတာပါ။ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္ရင္တြင္းက အႏု ပညာဟာ အင္အားၾကီးမား လွတဲ့အတြက္ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားရင္း အျပင္ကို ေပါက္ကြဲလြင့္စင္ကုန္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ အႏုပညာ အစအနကိုထိမွန္ တဲ့သူေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္ထံကို ေရာက္ လာၾကပါ တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ႏွလံုး   ေသြးေတြကို အလုအယက္ အငမ္းမရ ခံယူ ေသာက္သံုးၾက ပါတယ္။ သူတို႔ အရသာကို သိသြား ၾကျပီ မဟုတ္လား။

ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕သီခ်င္းေပါင္းေျမာက္ျမားစြာဟာ ေတးဆိုသူေတြရဲ႕ပါးစပ္ဖ်ားမွ တစ္ဆင့္ကြၽန္ေတာ့္ ပရိသတ္ထဲ ကို ေရာက္ရွိ ကုန္ပါတယ္။ အဲဒီ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ၾကည္ႏူးလိႈက္ေမာမႈစာ ဘာနဲ႔မွလဲ လို႔ရမယ္ မထင္ပါ ဘူး။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ၾကည္ ျဖဴနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ဆံုေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္ ရိုးစင္းလြန္းလွတယ္။ ၾကည္ျဖဴက ကြၽန္ေတာ့္ ကို မိတ္ဆက္ခဲ့၊ ကြၽန္ေတာ္က စာျပန္ ေရး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္သူ ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ၾကည္ျဖဴရဲ႕ ညင္သာႏူးညံ့တဲ့ လက္ကေလးေတြ၊ ေသးသြယ္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့ ကိုယ္ဟန္ေလးေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ၾကည္လင္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေလးေတြ၊ ခ်ိဳခ်ိဳလြင္လြင္ရယ္သံ   ေလးေတြဟာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ၾကည္ျဖဴဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အႏုပညာေလးေတြကို အသက္၀င္ေတာက္ပေစခဲ့တယ္။

ၾကည္ျဖဴဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ လင္းလက္တဲ့ ၾကယ္ပြင့္ေလးတစ္ပြင့္ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

* * *
wear (v) ၀တ္ဆင္သည္။

ကမၻာၾကီးမွာ လူေတြဘယ္ျခံဳလႊာ အမ်ိဳးအစားကို ၀တ္ဆင္ၾကတယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္မသိခဲ့ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ေသျခင္းတရားထံ အေရာက္အထိ လႊမ္းျခံဳသြားမယ့္ ျခံဳလႊာအမ်ိဳးအစား ကေတာ့ အႏု ပညာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ကဗ်ာဟာ အစာေရစာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ ေတာ့္အတြက္ ကဗ်ာ ဟာ အသက္ရႈရာ ေအာက္စီဂ်င္ တစ္ပါးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆာေလာင္ေနတဲ့ ေခြးတစ္ ေကာင္က အစာေရစာ ငတ္မြတ္ေနပံုမ်ိဳးနဲ႕ အႏုပညာကိုထာ၀စဥ္ငတ္မြတ္ ေနတတ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကမၻာေလာကၾကီးဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ မွားယြင္းျခင္းေတြ ယူေဆာင္လာခဲ့ပါတယ္။ ကံၾကမၼာ ဟာ ေနာက္ေျပာင္ျခင္းေတြ ေပးပို႔ခဲ့ပါတယ္။ ေငြေၾကးပမာဏေတြ၊ ယံုၾကည္မႈကို အလြဲ သံုးစားလုပ္မႈေတြ၊ မူပိုင္ခြင့္ေတြ၊ ခိိုးယူမႈေတြ စတဲ့ ထိုးႏွက္မႈေတြေအာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္ဟာ တစတစ ျခံဳးက်လာခဲ့ရတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အႏုပညာဆိုတာ ေသြးစုပ္ဘီလူးေကာင္ေတြရဲ႕ အလယ္မွာ ကုန္ခမ္း လုမတတ္ ျဖစ္ေနပါျပီ။ ကြၽန္ေတာ့္ႏွလံုးသားက တစက္စက္ယိုက်ေနတဲ့ေသြးေတြကို အငမ္းမရ ေသာက္သံုးေနသူမ်ားကို ၾကည့္ ရင္း ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္ ငတ္မြတ္ေနတဲ့သားရဲတြင္းထဲ ပစ္ခ်ခံ ရတဲ့ သားတစ္္တစ္ခု လိုခံစားေနမိ တယ္။ အႏုပညာကို အခိ်န္ပိုင္းျခားဖန္တီးေပးဖို႔ ေငြထုပ္ေတြအထပ္ လိုက္ပစ္ခ်တတ္တဲ့ ေပါရိသာဒေတြကို ကြၽန္ေတာ္ေၾကာက္ရြံံ႔လာတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ကြၽန္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခိုင္ခိုင္မာမာခ် လိုက္ရပါ တယ္။

* * *
good-bye (int,n) အျပီးတိုင္ႏႈတ္ဆက္ျခင္း။

ကြၽန္ေတာ္ လူသားစားဘီလူးေတြ၊ ေသြးစုပ္ေကာင္ေတြလက္မွ အျပီးတိုင္လြတ္ေျမာက္ဖို႔ သားရဲတြင္းကို အျပီးတိုင္ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါျပီ။ အဲဒီ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ့္မွာမရွိျခင္းေတြ မ်ားလာ ပါတယ္။ အေဆာင္ အေယာင္၊ ေငြေၾကး၊ မိတ္ေဆြစတဲ့အရာေတြ ကြၽန္ေတာ့္ထံပါးက ေျပးထြက္ ကုန္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ဟာ သားရဲတြင္းမွာပဲ ေမြ႔ေလ်ာ္တဲ့အရာေတြ မဟုတ္လား။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ က ေဖာ္ျပေပး ပါတယ္။ အဲဒီ့မဂၢဇင္းကိုပဲဆယ္ေစာင္သြား၀ယ္လိုက္ျပီး ကြၽန္ေတာ့္မိတ္ေဆြေတြကို ေ၀ပစ္ လိုက္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ စိတ္လက္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ျပန္လည္ရရွိလိုက္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ မွာ   ေသြးသစ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနခဲ့ပါျပီ။ အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါျပီ။

* * *

(အဘိ ဓာန္ကို ထပ္မံလွန္လိုက္ေသာအခါ ဤမည္ေသာ စာလံုးပင္ျပန္က်လာသည့္ အတြက္ ေနာက္ဆက္ တြဲ အျဖစ္ ထပ္မံျဖည့္စြက္ လိုက္ပါတယ္။)
* * *
good-bye (int,n) အျပီးတိုင္ႏႈတ္ဆက္ျခင္း။

ကြၽန္ေတာ္ သားရဲတြင္းကို အျပီးတိုင္ နႈတ္ဆက္တဲ့ေန႔မွာပဲ ၾကည္ျဖဴ ဟာ ကြၽန္ေတာ့္ကို စကားတစ္္ခြန္း   ျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္သြားပါတယ္။ ။
“good-bye”

ေရႊအိမ္စည္
ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာမဂၢဇင္း
၂၀၀၂၊ႏို၀င္ဘာ


( ဒီ၀တၱဳဟာ Draft ထဲမွာ ကာလမ်ားစြာရွိေနခဲ့ျပီး ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တာပါ့..။ တေလာကမွ သတိရလို႔ ဒီ၀တၱဳ အတြက္ပံုကို ေမာင္ငယ္တစ္ေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းျဖစ္ပါတယ္..။ သူက အရင္ကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါ တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ျပီး အခု ဘေလာ့ဂ္ကို ဖ်က္လိုက္လို႔ သူ႔ ဘေလာ့ဂ္ကို ညႊန္ျပလို႔မရေတာ့ပါဘူး..။ က်မ လိုခ်င္တဲ့ ပံုေလးကို ဖန္တီးေပးတဲ့ ေမာင္ငယ္ကို ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္..။ ဒီ၀တၱဳဟာ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ရယ္စရာမဂၢဇင္း ရဲ႕ ဟာသ၀တၱဳတိုျပိဳင္ပြဲမွာ ပထမဆု ရခဲ့တဲ့ ၀တၱဳပါ..။
ဒါေပမယ့္ အခုျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ဟာသရသကို မခံစားရပါဘူး..။ ေခတ္ကာလကိုသေရာ္တဲ့ သရုပ္ေတာ့ အနည္းငယ္ ပါေနပါတယ္..။ အဲ့ ေခတ္အခါက စာလံုးတစ္လံုး ခ်ေပး စာေကာက္ေရးႏိုင္မွ စာေရးဆရာျဖစ္ တယ္လို႔ အျငင္းပြားစဥ္အခါပါ..။ ထိုစဥ္က တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာ ဆရာေကာက္ႏြယ္ကေနာင္က ထိုအေၾကာင္းအရာနဲ႔ သေရာ္စာစာရင္း၀င္အျဖစ္ ဆုအျဖစ္ေရြးခ်ယ္လိုက္ပံုရပါတယ္...။ အခု ျပန္ဖတ္ၾကည့္ တဲ့အခါ တခ်ိဳ႕ေသာ စာသားမေခ်ာေမြ႔မႈ နဲ႔ ကေလးဆန္ျခင္းတို႔ကို ျမင္ေတြ႔ရပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ဒါကို မျပင္ဘဲ က်မ ဒီအတိုင္း ထားရွိလိုက္ပါတယ္..။အရိုင္းဆန္တာလည္း သူ႔ အလွ နဲ႔ သူလို႔ပဲ ျမင္မိပါတယ္..။ )

13 comments:

  1. Blogger နဲ႔ Author ဆိုတာ ရဲ႕ ဘ၀ ကို ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္မိပါတယ္ ... ။ Professional ၊ Responsibility စတာေတြ အတြက္ ေကာင္းတယ္ လို႔ ျမင္မိေပမယ္႔ ... Prominence ၊ Contineous Requests စတာေတြ ကိုေတာ႔ မြန္းၾကပ္မႈေတြ လို႔ ယူဆမိပါတယ္ ... ။ Celebrity နဲ႔ Artist ဆိုတာ ကြဲျပားတယ္ လို႔ ရႈျမင္မိပါတယ္ ။
    အႏုပညာ ခံစားအား ေကာင္းေပမယ္႔ ... ထုတ္လုပ္အား ေကာင္းတယ္ လို႔ ယူဆတာမ်ဳိးကိုေတာ႔ လက္မခံခ်င္မိပါဘူး ။
    ဒါေတြ က ေတာ႔ ဖတ္ရင္း နဲ႔ ေတြးမိလာတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ တစ္ဦးတည္း ပုဂၢလ အျမင္ေတြပါပဲ ခင္ဗ်ာ ။

    ReplyDelete
  2. ဟန္ၾကည္September 7, 2013 at 10:50 PM

    ဟာသႏြယ္တဲ့ ဒႆနကိုေတာ့ အင္အားေကာင္းေကာင္း ေတြ႕လိုက္ရတာပဲ ရဲေဘာ္...သေရာ္စာလို႔ေတာ့ ေျပာလို႔မရဘူး...ဒါေပမယ့္ ခပ္ပါးပါးေလး ပုတ္ထားတာ လွတယ္...ေခါင္းစဥ္ကလည္း ဆန္းသကိုး ( ေခါင္းစဥ္ႀကည့္ၿပီး ဘာေတြလဲဟဆိုတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ လာၾကည့္တာ း)

    ဦးဟန္ၾကည္တို႔က ဒါမ်ဳိး ပါးပါး မေရးတတ္ေတာ့ဘူးကြယ္...ဘားနတ္ေရွာရဲ႕ ေရးနည္းလို ပိႆာေလးနဲ႔ နံေဘးကို ပစ္ထည့္လိုက္တဲ့အတိုင္း ဒိုးခနဲ ဒင္းခနဲ ေရးရမွ အားရေတာ့တာပဲ...

    ReplyDelete
  3. ကာလ ကို
    မထိတထိ ပုတ္ျပသြားတာကိုး
    ႏွဳတ္ခမ္းေကြးယံု အျပံဳးမ်ိဳးက
    ဘယ္ေတာ့မွ ဆံုးရိုးမရွိဘူးေလ ။

    ReplyDelete
  4. စာေလးကိုဖတ္ရတာ ေရျပင္ေပၚေျပးတဲ့ ဘုတ္ကေလးလိုပဲ ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလး.. တစ္ခ်က္ကေလးမွ အရွိန္က်မသြားဘူး.။ ေဘးဘယ္ညာ ယမ္းမသြားဘူး.။ ေကာင္းလိုက္တာ..။

    ReplyDelete
  5. စာလံုးေလး တစ္လံုးခ်င္းစီကို မူတည္ၿပီး ေရးေပမယ့္ အားလံုးကို တန္းစီခ်လိုက္တဲ့အခါ အႏုပညာသမား တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝတစ္ခုက လွလွပပ ေပၚလာခဲ့တယ္၊ အတင္းႀကီး လုပ္ရယ္ခိုင္းေနတဲ့ ဟာသမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ သူ႔ဘဝသူ ႐ိုး႐ိုးေလး ေျပာေနတဲ့ အထဲမွာ ေတြးေခၚၿပီးမွ ၿပံဳးမိေစတဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ေတြ ပါးပါးေလး ထည့္ယူသြားတာ လွတယ္...၊ း)

    ေ႐ႊအိမ္စည္ဆိုတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္ ကတည္းက ‘ေတာက္မယ့္မီးခဲ၊ အ႐ွိန္နဲ႔ရဲရဲ’ ျဖစ္ေနခဲ့သူပါလား ဆိုတာ ေဟာဒီဆုရ ဝတၳဳတိုေလးက သက္ေသပါပဲေလ...၊ တကယ္ကို သေဘာက်မိတယ္ ညီမေရ...။

    ReplyDelete
  6. အေတြးအေခၚေလးေတြ ဟာသေလးေတြ အားလုံးကုိေတြ႔လုိက္ရတယ္ ေရးအား အရမ္းကုိေကာင္းတယ္ညေလးေရ

    ReplyDelete
  7. အင္း ဟုတ္တယ္ ဖတ္ေနတုန္း ဟာသလို႕ မထင္ဘူး
    ကိုယ္ယံုၾကည္ရာကို ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ေလာကကို သေရာ္တဲ႕စာတစ္ပုဒ္လို႕ထင္မိတယ္။
    ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အေတြးေရာ အေရးေရာ အရမ္းကို ႏွစ္သက္မိတယ္

    ReplyDelete
  8. Thain Garra >> အယူအဆကို လက္ခံမိပါတယ္ရွင္..။

    ေလးေလးဟန္ၾကည္ >> အမွန္ေတာ့ သူသူလည္း က်က်နနေရးပစ္လိုက္ခ်င္တာ။ ေလးေလး ေရးတာေတြကို ပိုသေဘာက်တယ္။ :)

    ေႏြေတးရွင္ (မင္းဧရာ) >> ဟုတ္တယ္ အကို...။ ႏႈတ္ခမ္းေကြးရံုအျပံဳးမ်ိဳး :)

    မိုးသက္ >> ေက်းဇူး ေမာင္ေလး..။

    ကိုညီ >> အဟဲ ..နည္းနည္းေတာ့ ေျမာက္သြားတယ္ အကို..။ ( လူၾကီး ခ်ီးမြမ္းတာ ခံရတဲ့ ကေလးလိုမ်ိဳး) :D

    မမစံပယ္ >> ေက်းဇူး မမစံပယ္ ...အျမဲလာအားေပးတတ္လို႔ လည္း ေက်းဇူးပါ ။

    ေဆြေလးမြန္ >> ေက်းဇူးပါ မေဆြေလးမြန္။ ျဖဴစင္ေသာစိတ္ကေလးက ကဗ်ာေလးေတြလည္း သေဘာက်တယ္ရယ္ :))

    ReplyDelete
  9. က်ဖမ္းေရးႏိုင္စြမ္းနဲ႔ အေတြးစိတ္တို႔ကို လႈပ္ႏိႈးေစခဲ့တဲ့ ၀တၳဳကို ဖတ္ခဲ့ပါတယ္ ...

    ReplyDelete
  10. အႏုပညာဆိုတာ NOT FOR SALE, BUT FOR SELF. ေပါ့။

    ညီမေလး ေရႊအိမ္စည္ စာအေရးအသား တအားညက္တာပဲ။ ဖတ္ရတာ အရမ္း အရသာရွိတယ္။

    ReplyDelete
  11. ေတာ္လိုက္တာ အစ္မရာ။ အဘိဓာန္လွန္လို႕ရတဲ့ စကားလံုးေတြကို တခုခ်င္း အခ်ိတ္အဆက္မိမိဖြဲ႕သြားတာ

    ReplyDelete
  12. ဒီစာကို မမ တင္တင္ခ်င္း ဖတ္ခဲ႔ေပမဲ႔ စာေမးပြဲ ရွိေနတာမို႔ မမန္႔ႏိုင္ခဲ႔ဘူး
    ဒီေန႔ ေက်ာင္းႏွစ္ရက္ပိတ္လို႔ ဘေလာ႔ထဲ ဝင္ရင္း မန္႔လိုက္တယ္
    မမစာဖတ္ျပီးေတာ႔ မမလို ေရးၾကည္႔တယ္ ... ဘယ္လိုမွ မထြက္ဘူး
    ခက္လိုက္တာဗ်ာ ... ဒါေပမဲ႔ ေရးျဖစ္ေအာင္ ေရးၾကည္႔ဦးမယ္ စိတ္ကူးတယ္
    မမစာ ဖတ္တိုင္း စာေရးဖို႔ အေတြးတစ္ခုကေတာ႔ အျမဲတမ္း ရတယ္
    အဲ႔ဒီအတြက္ ေက်းဇူးဇြန္းတပ္ပါ မမေရ

    ReplyDelete
  13. အေတြးေတြကုိ ခံစားဆင့္ပြားေပးတဲ့ ေလးနက္တဲ့ စာစုေလးပါလား သူသူေရ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၁ႏွစ္ကဆုိေတာ့ ၾကာခဲ့ၿပီပဲ။ ျပန္လည္ေ၀မွ်ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္။
    ေရႊအိမ္စည္ဟာ ဘေလာ့ဂါမဟုတ္ဘူး၊ စာေရးဆရာ။ း))

    ReplyDelete