Wednesday, October 16, 2013

၀ါဇီမွ ခ်န္ဂီ (သို႔) ထင္က်န္ရစ္ေစ

photo by- Cynthia Thet



 ျငိမ္သက္အိေျႏၵရေသာ စက္ရံုအ၀န္းအ၀ိုင္းတစ္ခုမွ အရိပ္သ႑ာန္တစ္ခုလြန္႔လူးကာ တိုးဖ်ဖ် ေျပာလိုက္သံ ၾကား လိုက္ရသည္။

           “၀ါဇီ”
      အ၀န္းအ၀ိုင္းတြင္း တိုး၀င္မည္ျပဳေတာ့ ခ်က္ခ်င္းႏွယ္တားဆီးသည္။ ဒါ ပိုက္ဆံထုတ္ရာ ကန္႔သတ္နယ္ေျမ။ အျပင္မွ ဧည့္သည္လာဖို႔ ဧည့္စာရင္းၾကိဳတိုင္ရကာ အတြင္းမွ လူ အျပင္သြားခ်င္လွ်င္ Gate Pass ယူရသတဲ့။ ၀ိုးတ၀ါး အရိပ္အေယာင္မ်ားၾကားမွ ၀ါဇီသည္ တစစပီျပင္လာသည္။ ေစ်းတစ္ခု၊ ရုပ္ရွင္ရံုတစ္ရံု၊ ဗီဒီယိုရံုတစ္ရံု၊ ဘုရားေစတီတစ္ဆူ၊ ဆိုင္ခန္း ၆ ဆိုင္၊ လိုင္းခန္း ၃ လႊာတို႔ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ ၀ါဇီ။ စက္ရံု သည္ လည္ပတ္ျမဲ၊ လူတို႔သည္ ဟို သည္ သြား လာ ေနၾကျမဲ။ ၀ါဇီ၏ လည္ပတ္မႈယႏၱရားကို ၾကည့္ေနရင္း ေကာင္းကင္သည္ အေရာင္ေျပာင္းကာ ျမဴတို႔ျဖင့္ ယွက္သိုင္း လႊမ္းျခံဳလာသည္။ ျမဴ တို႔ မ်ားျပားလာေသာအခါ ၀န္းက်င္သည္ ပိန္းပိတ္ကာ အျဖဴျပင္အတိ။

         ေလတစ္ခ်က္အေ၀ွ႔ ပိတ္ေလွာင္ေနေသာ ျမဴ တို႔ ကြဲပ်က္လြင့္စင္ကာ ျမင္ကြင္းသည္ တျဖည္းျဖည္းၾကည္လင္ လာ၏။ ပ်ားပန္းခတ္သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကေသာ ဟိုမွသည္သို႔ ခရီးသြားမ်ား။ ခမ္းနားေတာက္ေျပာင္မႈ အရွိန္အ၀ါမ်ားႏွင့္ ထြက္ခြာျခင္း၊ ေပါင္းဆံုျခင္းတို႔ တျပိဳင္နက္ၾကံဳေတြ႕ေနေလ့ရွိေသာ ေနရာ။

            “ခ်န္ဂီ”

*****

            “ထင္က်န္ရစ္ေစ” ဟု အမည္နာမေပးထားသည့္ ၀တၱဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ကေလးကို ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္အထိ “မိဇုစံ” ဟူသည့္အမည္ကို သိႏွင့္ေနသလိုလို၊ မသိသလို ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနသည္။ ၀တၱဳတိုမ်ားကို ႏွစ္သက္မက္ေမာလွေသာ ကၽြန္မအတြက္ အသစ္တစ္အုပ္ထြက္ရွိျခင္းျမင္ရသည္တြင္ ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္ရသည္။ သို႔တိုင္ အက်င့္ပါေနေသာ အေလ့ အထအရ အတြင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားကို တဖ်ပ္ဖ်ပ္လွန္ကာ အနည္းငယ္ေတာ့ ျမည္းစမ္းၾကည့္မိေသးသည္။ စိတ္အာရံုကို တိုးေ၀ွ႔မတိုက္ခတ္လွ်င္ New Available ျဖစ္ေစဦး။ ခ် , ရစ္ခဲ့မည္သာ။

            ရိုးသားေသာ အျပံဳးမ်ား၊ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ ကြန္ဂရက္က်ဴေလးရွင္း၊ New Year Eve ႏွင့္ ညင္သာေသာ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာ၊ အန္မိုကရိုခ်န္ဂီ..။

            အျပန္လမ္းတြင္ေတာ့ “ထင္က်န္ရစ္ေစ” ဟူသည့္ ၀တၱဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ကေလး ကၽြန္မ ႏွင့္ အတူ ပါလာခဲ့ပါျပီ။

  ******** 
  
                လူ႔သဘာ၀ကို ပီျပင္စြာျခယ္မႈန္းထားသည့္ မိသားစုအသိုင္းအ၀ိုင္းပံုရိပ္မ်ား၊ ေသြးသားရင္းခ်ာမ်ားႏွင့္ သံေယာဇဥ္ ယွက္ေႏွာင္ၾကေသာ ခ်စ္စဖြယ္ပံုရိပ္မ်ားကို ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဘ၀တစ္စိတ္တစ္ေဒသကိုလည္း ျမင္လိုက္ရသလိုပင္။ မသိ ကၽြမ္းခဲ့ေသာ ၀ါဇီကို သိခဲ့ရသည္။ မသိျမင္ခဲ့သည့္ စက္ရံုလူေနမႈဘ၀ကို ထိေတြ႔ရသည္။ ဟန္ေဆာင္မႈကင္းသည့္ လူ႔ သဘာ၀ စရိုက္မ်ားလည္း တစြန္းတစ လွစ္ဟ…။

            အဓိပၸာယ္ေသေသခ်ာခ်ာ မသိေပမယ့္ ဒါ ဟာ ေကာင္းတဲ့ အဓိပၸာယ္ပဲ၊ ကိုယ့္ အတြက္ ေကာင္းတာတစ္ခုခု ကူညီ ျဖည့္ဆည္းလုပ္ကိုင္ေပးလို႔ သံုးတာပဲဆိုတဲ့ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္နဲ႔ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေျပာတဲ့ (ကြန္ကရက္က်ဴေလး ရွင္း) တဲ့။ ဘာအတြက္လည္း ဟူသည့္ ေမးခြန္းအတြက္ အေျဖတစ္ခြန္းက ရိုးသားျဖဴစင္မႈႏွင့္ အားကိုးယံုၾကည္ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ကို ထုထည္မ်ားျပားေနေၾကာင္း ေပၚလြင္ခဲ့သည္။

            “အို …ဘာ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ တူမၾကီးရယ္၊ တူမၾကီး အတြက္ အခ်ိန္မေရြး ဂုဏ္ယူေနလို႔ေပါ့”

            မတူညီျခားနားတဲ့ လူေနမႈ၀န္းက်င္ရဲ႕ ကြာဟေနတဲ့ယဥ္ေက်းမႈစရိုက္ေတြၾကား က တန္ဖိုးဆိုတာကို ဖြင့္ဆိုသြား တာ လွပလွသည္။

            “တကယ္ေတာ့ တန္ဖိုးဆိုတာ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ အသိအမွတ္ျပဳ တန္ဖိုးထားတတ္မႈေပၚ မူတည္ ျပီးသာ တန္ဖိုးတစ္ခု အတက္အက် အနိမ့္အျမင့္ရွိတယ္”

            အသိုက္အျမံဳအေပၚ သံေယာဇဥ္ၾကီးလွေသာ၊ အစစ အရာရာစြမ္းေဆာင္ေပးေနေသာ အေဒၚတစ္ေယာက္၏ ပံုရိပ္ “ဂမ္ဘာသီ”၊ ဘ၀တေကြ႕မွ “အညိဳ”ဘ၀ ဟာ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ လြယ္ကူတယ္မရွိခဲ့ဘူးဆိုတာကို (လြယ္လြယ္ ကူကူ ညည္းညဴတတ္တဲ့) ငါတို႔ ပတ္၀န္းက်င္က တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕လူငယ္ေတြအတြက္ ငါ ၾကိဳးစားခ်န္ထားခ်င္ခဲ့တဲ့အရာပဲ” ဟု ဆိုခဲ့ေသာ ခရီးလမ္းတေလွ်ာက္မွ “ထင္က်န္ရစ္ေစ”..

            “အစမွ အဆံုးဆီ အန္မိုကရိုခ်န္ဂီ” တြင္မူ ကၽြန္မ ျငိမ္သက္သြားသည္။ ရုန္းကန္ေနရေသာ လူငယ္မ်ား၏ ဘ၀ ပံုရိပ္ မ်ားထဲမွ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈ သံေယာဇဥ္မ်ား၊ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး အမွီသဟဲျပဳကူညီရိုင္းပင္းၾကေသာ အျဖဴေရာင္ေမတၱာမ်ား စသည္ တို႔က ကၽြန္မရင္ကိုလႈပ္ခတ္ေစသည္။ အျပန္အလွန္ေဖးမမႈမ်ားကေန ရင္ဆိုင္ႏိုင္ေသာအားအင္တို႔ ေမြးဖြားလာႏိုင္ ေစပါသလား။ သူစိမ္းတို႔၏ အလယ္မွာ ခ်စ္ခင္စြာေသြးစည္းခဲ့ေသာ တြဲလက္တို႔သည္ ေႏြးေထြးေနႏိုင္ပါသည္။ စင္ကာပူ ႏိုင္ငံ၏ လူေနမႈ၊ အလုပ္ ရွာရန္ေရာက္ရွိလာသည့္ ျမန္မာလူငယ္မ်ား၏ ပံုရိပ္မ်ား၊ စင္ကာပူဗီဇာကုန္၍ မေလးရွားႏိုင္ငံဘက္ အထြက္ျပျပီး ဗီဇာေလွ်ာက္ကာ ပန္၀င္လာရေသာ အေျခအေနမ်ားစသည္တို႔ကို ဇာတ္လမ္းႏွင့္ ေလ်ာ္ညီစြာထည့္သြင္း ေဖာ္ျပသြားခဲ့သည္။ စ,လယ္, ဆံုး ေသသပ္ စြာခ်ိတ္ဆက္ေရးဖြဲ႔သြားေသာ ၀တၱဳေလးတစ္ပုဒ္ပင္။ တစ္ဦး၏ အေျပာမွ ပါ၀င္ ေသာဇာတ္ေကာင္အားလံုး၏ အသြင္သ႑ာန္၊ စိတ္ေနစိတ္ထား၊ ရုပ္လံုးရုပ္ၾကြတို႔ အသက္ပါလွသည္။

            `တစ္ေလာကလံုးနဲ႔တစ္ေယာက္´ ကိုေတာ့ ျပံဳးရံုသာ ျပံဳးျဖစ္သည္။ မထူးဆန္းလွေပမယ့္ အဆင္မေျပတာေတြ မ်ားလာလွ်င္ ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္မိသည္သာ။ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ရတဲ့၀န္းက်င္ေတြတြင္ အလားတူကိစၥရပ္ မ်ား ၾကံဳေတြ႔ႏိုင္သည္မို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာႏိုင္သည္။ ခါတရံ သူ႔ႏွယ္ပင္ ျဖစ္ေလမလား။

            မတူညီျခားနားေသာ ေနရာဌာနႏွစ္ခုအတြင္း ရွင္သန္လႈပ္ရွားရာမွ၀န္းက်င္၏ ၀ဲဂယက္ကို ထင္ဟပ္ျပေသာ `ကၽြန္မႏိုင္ငံျခားျပန္´။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဟုျငင္းဆိုစရာမရွိေလာက္ေအာင္ပင္ ဒီအျဖစ္အပ်က္၊ ဒီစကားသံေတြက ကၽြန္မတို႔ ၀န္းက်င္တြင္ ေ၀့ေ၀့၀ဲ၀ဲ။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားသို႔ အလုပ္သြားလုပ္သူေတြ အလည္ျပန္လာခ်ိန္တြင္ ၀မ္းပန္းတသာၾကိဳဆိုသေလာက္ `အျပီးျပန္လာတာ´ ဟူေသာ စကားတို႔တြင္ေတာ့ `ဘာေၾကာင့္လဲ´ စသည့္ေမးခြန္းေတြ ညံတတ္ၾကသည္မွာ ဓမၼတာ လို ပင္ ျဖစ္လို႔ေနသည္။ သူမ်ားဌာေနတြင္ ဧည့္သည္ျဖစ္ခဲ့ေလသည့္ သူတို႔သည္ ကိုယ့္ရပ္၊ ကိုယ့္ရြာ၀ယ္ ဧည့္သည္ပင္ ျဖစ္ျပန္ ေနသည္မွာ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလွေသာ သဘာ၀ထဲမွလက္ေတြ႔တို႔ပင္ ျဖစ္လို႔ေနသည္။ ဇာတ္ေကာင္ မိန္းကေလး ေျပာသလို-

            `ျပန္သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီဆိုမွေတာ့ ဘာေၾကာင့္ပဲ ျပန္သြား ျပန္သြား ဟိုကို ျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္သြားဖို႔ကလြဲရင္ က်န္တာ ဘာမွ အေရးမၾကီးေတာ့ဘူးေလ´

            ရည္ရြယ္ရာဦးတည္မႈတစ္ခုရွိျပီးမွေတာ့ အေၾကာင္းတရားတို႔သည္ မ်ားစြာမလိုအပ္ေတာ့ေလျပီ။

            `ငါ ကမၼဌာန္း´ ကိုေတာ့ ဖတ္ရင္း, ဖတ္ရင္း တစိမ့္စိမ့္ျပံဳးမိလာပါေတာ့သည္။ စိတ္၏ ေႏွာင္ဖြဲ႔မႈ၊ အာရံုေစစား သြားလာမႈ၊ တလြင့္တေမာအေတြးစတို႔ျဖင့္ အသြင္သ႑ာန္ပီျပင္လြန္းလွသည့္အခါ `ငါ ကမၼဌာန္း´ ကို အခါခါသာ ျပံဳးမိေတာ့သည္။

****

            `အတၱမ်ဥ္းျပိဳင္ႏွစ္ေၾကာင္း´ တြင္ ေႏွာင္ဖြဲ႔ခဲ့ေသာသံေယာဇဥ္ေတြတြင္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတို႔ ရစ္ပတ္ေန မေန ကို ေရရာစြာမသိခဲ့ေလေသာ ဖြဲ႔ဆိုမႈမ်ားကို ရည္ညႊန္းသည့္စာပုိဒ္မ်ားကို ဖတ္ရႈရသည္။ ျဖဴစင္သည့္ သံေယာဇဥ္မွ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတစ္ခုသို႔ အေရာင္ေျပာင္းဖို႔ရာ တားဆီးရုန္းကန္ေလေသာ အသိစိတ္အဇၥ်တၱမ်ား…။ အမွတ္တရမ်ားႏွင့္ ထံုမႊမ္းက်န္ ရစ္ခဲ့ေသာ New Year ၊ မ်ဥ္းျပိဳင္ဟူသည္ ဆံုမွတ္ရွိရိုးထံုးစံမရွိ။ မဆံုႏိုင္တာ ေသခ်ာမွေတာ့ ဖြင့္ဟ၀န္ခံျခင္းႏွင့္ ေႏွာင္တင္း ေနျခင္းတို႔ မရွိသင့္ေတာ့ပါေပ။

            `တစ္ေန႔ေန႔၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၊ တစ္ေနရာရာမွာ ျပန္ဆံုေတြ႔ျဖစ္သည့္အခါ ခ်စ္ခဲ့ဖူးလားဆိုသည့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးႏွင့္ သူ ေပ်ာ္ေနခဲ့လားဆိုသည့္ သိခ်င္စိတ္မ်ိဳး ဘယ္သူ႔ဘက္မွာမွ မရွိသင့္ေတာ့ဘူးလို႔သာ သူမ ေမွ်ာ္လင့္မိပါသည္။´

            `ပံုျပင္ေလးမွာ မင္း နဲ႔ငါ´ သည္ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ေကာင္းေသာ ခ်စ္ျခင္းကို သရုပ္ေဖာ္သြားသည္။ ခ်စ္ျခင္းတရား   ျဖင့္ ခိုင္ျမဲၾကေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး၏ ထိေတြ႔ရင္းႏွီးမႈမ်ားၾကားမွ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထ အေထ့အေငါ့မ်ား၊ လက္ဖမိုးႏွင့္ လက္ဖ၀ါးဘက္မွ အေတြးအျမင္အယူအဆကြဟခ်က္မ်ားကိုလည္း ျပံဳးခ်င္စဖြယ္ျမင္ေတြ႔ရသည္။ အေသးအဖြဲကိစၥရပ္ မ်ားတြင္ အၾကိတ္အနယ္ျငင္းခံု တတ္ခဲ့ၾကေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးသည္ ဘ၀ႏွင့္ ဆိုင္သည့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္အသီးသီးတို႔ အတြက္ ေတာ့ အလိုက္သိနားလည္စြာ ႏႈတ္ဆိတ္   ေနခဲ့ၾကသည္။ တားျမစ္လွ်င္ ထားမရစ္ခဲ့မွန္းသိလ်က္ တြဲလက္ေတြအသာ ေျဖေလ်ာ့ရမည့္ လမ္းကိုသာကိုယ္စီေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္မွာ ကိုယ့္အတၱထက္စာနာနားလည္ေသာ ခ်စ္ျခင္းတရားက လႊမ္းျခံဳ လိုက္ျခင္းပင္။

          ႏွစ္ဦးခ်င္းပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္သည့္ခ်စ္ျခင္းတြင္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမတူညီကြဟခ်က္မ်ား၊ အေနေ၀းကြာမႈမ်ား၊ ႏိႈင္းယွဥ္ျဖစ္ ရပ္မ်ားအေပၚ မတူညီေသာရႈေထာင့္မ်ားက တစစ ျဖိဳဖ်က္ပ်က္စီးေစသည္ကို `သက္တမ္း´က ေဖာ္ျပထား သည္။ လူသားတစ္ဦး စီတိုင္း၊ မိသားစုပတ္၀န္းက်င္တိုင္းတြင္ အဆိုးအေကာင္း အေၾကာင္းအရာတို႔က ဘက္ညီစြာ တည္ရွိ ေနၾကျမဲ။ အားသာခ်က္ေတြ အတြက္ ဂုဏ္ယူတန္ဖိုးထားတတ္လွ်င္ အားနည္းခ်က္ေတြအေပၚလည္း ေဖးမစာနာ နားလည္ ရမည္သာ။ ေတြေ၀တြန္႔ဆုတ္ကာ   ေရွာင္ခြာေသာလ်စ္လ်ဴရႈမႈမ်ားကို တတိတိခံစားလာရျပီးေနာက္ ျပီးဆံုးခဲ့ျပီဟု သတ္မွတ္ ခဲ့ေသာအဆံုးသတ္က မေမွ်ာ္လင့္စြာ ခ်ိဳးေကြ႔လာခ်ိန္တြင္ေတာ့ တမ္းတေမွ်ာ္မွန္းခဲ့ဖူးေသာ စိတ္လႈပ္ရွားတို႔က ဆိတ္သုဥ္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားရသည့္ အေၾကာင္း သိမ္ေမြ႔ စြာတင္ျပထားသည္။

            “အနက္ေရာင္လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ရဲ႕ဒိုင္ယာရီ” သည္ ယိမ္းယိုင္တြယ္ျငိတတ္ေသာ စိတ္၏ေလႏွင္ရာကို ဆင္ျခင္ တံုတရား၏ အသိဥာဏ္က ေက်ာ္လႊားသြားႏိုင္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပသည္။ တစ္ကိုယ္စာထြက္ေပါက္ေလးကို မျမင္ႏိုင္ေသးေသာ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္၏ အားအင္မဲ့စြာရုန္းကန္ပ်ံသန္းေနမႈႏွင့္ တင္စားေဖာ္ညႊန္းထားသည္။ မွန္ကန္ေသာအေနအထား တစ္ခုကို လိပ္ျပာသန္႔စြာေရာက္ရွိႏိုင္ဖို႔ တြယ္ျငိတတ္ေသာ သံေယာဇဥ္ကို ဥေပကၡာျပဳရသည္မွာ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္လွ ေသာ္လည္း ကိုယ့္ အဇၥ်တၱကို ကိုယ္ ရဲ၀ံ့စြာျပန္ၾကည့္ႏိုင္ပါေလသည္။ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်စြာ အားအင္ကုန္ခမ္းခဲ့ေသာ္ လည္း လိပ္ျပာေလးသည္ ထြက္ေပါက္ကိုရွာေတြ႔ခဲ့ေလသည္။

            “တကယ္ေတာ့ ျဖဴစင္မႈ၊ အျပစ္ကင္းမႈ၊ ရိုးသားမႈ ဆိုသည့္စိတ္ခြန္အားသတၱိမ်ားအတြက္ ပတ္၀န္းက်င္ ရဲ႕ သတ္မွတ္မႈ၊ လူေတြရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆမႈထက္ ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုကုိယ္ ရဲ၀ံ့စြာ အစစ္ေဆးခံႏိုင္၊ ရင္ဆုိင္ႏိုင္ေသာ အေျခ အေနမွန္တစ္ခုသာ ပိုအေရးၾကီးခဲ့ပါသည္

            “မွန္းဆ၍လည္း မလြမ္းသာျပီ” သည္ သံုးပြင့္ဆိုင္အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတစ္ခုပင္။ ရည္ရြယ္သူရွိမွန္းသိရက္ မခံခ်င္ စိတ္တစ္ခုႏွင့္ ေရွ႕တိုးမိရာက မလူးသာ၊ မလြန္႔သာ အေျခအေနမ်ား၊ နာက်င္မႈႏွင့္ ၾကံဳေတြ႔ရသည့္အေၾကာင္း ပံုေဖာ္ ထားသည္။

            “ဆယ္သြယ္မႈဧရိယာျပင္ပသို႔” သည္ ျဖဴစင္စြာေႏွာင္ဖြဲ႕ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးတို႔ၾကား ပတ္၀န္းက်င္ အေျခ အေန အေၾကာင္းအရာတို႔က ေ၀းကြာျခင္းသုိ႔ တြန္းပို႔ခဲ့သည္ကို ေဖာ္ညႊန္းသည္။ ခါတရံတြင္ေတာ့ “ငါ မွန္သည္,ငါ ရိုးသား သည္” ဟု တစ္ခြန္းတည္းရြတ္ဆို မ်က္စိစံုမွိတ္ေနရံုႏွင့္ မျပီးဆံုးေသးသည့္ အေၾကာင္းတရားမ်ား,မ်ားစြာ ရွိ ေန ေသးသည္ သာပင္။ ျဖဴစင္စြာခ်စ္ခင္သည္ ဟူေသာ စိတ္ခံစားမႈတစ္ခုတည္းႏွင့္ မျပီးဘဲ သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ အေျခအေနမ်ားစြာကို ငဲ့ညွာၾကည့္ေပးသင့္လွသည္။

            မရည္ရြယ္သူသို႔” “ထားရစ္ခဲ့ မင္းရွိတဲ့ေန႔ေတြ” “ေ၀းခဲ့ျပီးေနာက္” သံုးပုဒ္သည္ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုကို အစ အဆံုးေျပာျပသည့္ႏွယ္ တစ္ပုဒ္ႏွင့္ တစ္ပုဒ္ခ်ိတ္ဆက္ထားသည္။ သူ႔ဘက္ ကိုယ့္ဘက္အျမင္ခံစားခ်က္မ်ားႏွင့္ မာန၊ အတၱ မ်ား ေရာျပြမ္းေနသည့္ ဇာတ္လမ္းမွ်သာျဖစ္ေသာ္လည္း ေျပျပစ္ညင္သာေသာ အေရးအဖြဲ႔မ်ားေၾကာင့္ ဆြဲေဆာင္ေသာ ၀တၱဳေလးတစ္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

******

            “သံုးနဲ႔ေလး” တြင္ ေခါင္းစဥ္အတိုင္းပင္ ခံယူခ်က္၊ အေတြး၊ အက်င့္စရိုက္တို႔ မတူညီေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး၏ အဆင္ မေျပသည့္အိမ္ေထာင္ေရးကို ျမင္ေတြ႔ရပါသည္။ အက်င့္စရိုက္၊ စိတ္ဓာတ္မတူညီေသာအခါ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသည္ တစစ မႈန္၀ါးပ်က္ျပယ္စျပဳလာသည္။ အျပဳအမူ၊ လုပ္ရပ္မ်ားကို တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး ျပစ္တင္ေ၀ဖန္ရင္းက နာက်င္သည္ထက္ နာက်င္ေအာင္ ပစ္ခတ္တိုက္ခုိက္ၾကျခင္း၏ အဆံုးသတ္က မလွပခဲ့ပါေပ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးမွားတယ္ဆိုလွ်င္ ႏွစ္ေယာက္ စလံုးမွန္တယ္ဆုိတာလည္း ေတြးႏိုင္သည့္ အေနအထားျဖစ္ပါလ်က္ ညွိႏိႈင္းျခင္းမရွိၾကေတာ့သည့္ စိတ္အေျခအေနသည္ အတၱ၊ မာန္မာနမ်ားမွလြဲ၍ အျခားမျဖစ္ႏိုင္။

            ထို႔ေၾကာင့္ ဤအရာကိုမည္သို႔ေခၚဆိုမည္” ကို ဖတ္အျပီးတြင္မူျပံဳးမိသည္။ ျပတ္သားထက္ျမက္လြန္းသည့္ မိန္းမသားတစ္ေယာက္သည္ ေအးေဆးကာ အပူပင္ကင္းတတ္သည့္ ခ်စ္သူကို အားမလိုအားမရျဖစ္ကာ ကေတာက္ ကဆျဖစ္ၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ အိမ္ေထာင္ေရးအသီးသီးကို လိုက္လံစပ္စုၾကည့္ေတာ့ သူ ၾကံဳေတြ႔ရသည္မွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံု။ ေငြေၾကးမျပည့္စံုေတာ့ ဒုကၡတစ္မ်ိဳး၊ ေငြေၾကးျပည့္စံုေတာ့ ေသာကတစ္မ်ိဳးႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္၏ အျဖစ္ သနစ္ေတြကဒြိဟပြားေစသည္။

            “ကိုယ့္ အနားမွာဆိုးတူေကာင္းဖက္ရွိေနခဲ့သူေတြရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္နဲ႔ ျဖစ္တည္မႈကို ဘာလို႔ ကိုယ္ခ်င္းမစာနာ တတ္ခဲ့ၾကတာလဲ”
            ဟူသည့္ အေတြးတစ္ခ်က္ ၀င္လာခ်ိန္တြင္…..။

            “ခ်စ္ေသာအယ္ဒီတာ” သည္ ဖတ္ခဲ့ျပီးေသာ ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႔၀တၱဳမ်ားတြင္ အလွပဆံုး၀တၱဳတစ္ပုဒ္ျဖစ္သည္။ ကမၻာ့ အေရွ႕   ျခမ္းႏွင့့္ ကမၻာ့အေနာက္ျခမ္းရွိ မတူညီေသာ အရပ္ေဒသႏွစ္ခုတြင္ ေနထိုင္သူႏွစ္ဦး အေတြးအေခၚ အယူအဆ ဖလွယ္ရာက သံေယာဇဥ္ေႏွာင္ဖြဲ႔မႈျဖစ္ေပၚခဲ့ရသည့္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး၏ ပံုရိပ္ကိုေရးဖြဲ႔သည္။ ၀ါႆနာႏွင့္ အသက္ေမြး၀မ္း ေၾကာင္းထပ္တူမက်စြာ ရုန္းကန္ေနၾကရေသာ ဘ၀ေတြအတြင္း စာေပအႏုပညာခ်စ္ခင္မႈတူညီစြာျဖင့္ အျပန္အလွန္ ႏွီးေႏွာ ဖလွယ္မႈက သံေယာဇဥ္ကို ပိုမုိရစ္ပတ္ေစသည္ ျဖစ္သည္လား။ အႏုပညာေပၚ ယံုၾကည္ကိုးစားသည့္ အဇၥ်တၱေတြက ေ၀းကြာေနေသာ ေနရာေဒသမ်ားကို ခ်ံဳ႕ေစကာ ႏွလံုးသားတုိ႔ကို နီးစပ္ေစခဲ့သည္။ အနာဂတ္ေန႔ရက္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ ယံုၾကည္ရင္း လြမ္းဆြတ္တမ္းတမႈတို႔ကိုေတာင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္၀န္ပိမွာစိုး၍ သိတတ္မႈတခ်ိဳ႕ႏွင့္ မ်ိဳသိပ္ ေနခဲ့ရသည္တဲ့ေလ။

*****

            ၀ါဇီမွ ခ်န္ဂီလမ္းခရီးသည္ မည္မွ်ရွည္လ်ားပါသနည္း။ အခ်ိန္ကာလရွိမည္၊ ႏွစ္ကာလအပိုင္းအျခားရွိမည္။ ေနရာဌာန အကူးအေျပာင္းေတြရွိမည္။ မည္သုိ႔ဆိုေစ ျပန္႔ျပဴးသာယာေသာ လမ္းမဟုတ္ခဲ့သည္မွာ ေသခ်ာသည္။ ျဖတ္သန္းရာ ကာလ တေလ်ာက္ ပံုရိပ္ေတြသည္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္။ ရုန္းကန္ၾကိဳးစားေသာ အားမာန္ေတြပါသည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာႏွင့္ လြမ္းေမာျခင္းတို႔ ပါ သည္။ ေရေျမေနရာေဒသ ေနာက္ခံပံုရိပ္ေတြပါသည္။ အမ်ားစု မသိကၽြမ္း၊ မရင္းႏွီးေသာ ေဒသႏၱရမ်ားပါသည္။ ၀တၱဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ တစ္အုပ္သည္ သမိုင္းတို႔ကို ေဖာ္ၾကဴးေနသလိုပင္။ ၾကံဳေတြ႔ခံစားဖူးေသာ သက္ရွိလူသားမ်ားႏွင့္ တန္ဆာ ဆင္မြမ္းမံထားသျဖင့္ အသက္၀င္လွပလွသည္။

            ခ်စ္ျခင္းပံုရိပ္မ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔ဆိုေသာ ၀တၱဳမ်ားတြင္မူ တစ္ပုဒ္ႏွင့္တစ္ပုဒ္ အေၾကာင္းအရာ၊ ခံစားခ်က္မ်ား မၾကာခဏ ပံုတူျဖစ္ သြားျခင္း၊ ထပ္တလဲလဲခံစားခ်က္မ်ား ပါ၀င္လာျခင္း စသည့္ အားနည္းခ်က္မ်ား ျမင္ေတြ႔ရေလသည္။ ထို အျခင္း အရာမ်ားႏွင့္ ပတ္သတ္၍ တမင္တကာပင္ ေရြးျခယ္စုစည္းေစမႈလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါမည္။ မည္သို႔ဆိုေစ လႈပ္ရွား ရုန္းကန္ေသာ ေရျခား   ေျမျခားေရာက္ လူငယ္တို႔၏ ပံုရိပ္မ်ား၊ အျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာႏွင့္ သံေယာဇဥ္ေႏွာင္ဖြဲ႕မႈ၊ စိတ္၏ေစစားရာ အတြင္း အဇၥ်တၱသရုပ္ေဖာ္မႈ၊ လူ႔ ေလာက သဘာ၀အေပၚ မွန္ကန္ၾကည္လင္ေသာရႈေထာင့္၊ အေတြး အေခၚ အေရးအသားတို႔ျဖင့္ ရသကို ပီျပင္စြာ သရုပ္ေဖာ္ႏိုင္သည့္ စာအုပ္ေကာင္းတစ္အုပ္ပင္…။                       


ေမတၱာျဖင့္
ေရႊအိမ္စည္
5.10.2013

*********************
ေနာက္ဆက္တြဲျဖည့္စြက္ခ်က္
*********************
၂၀၁၃၊ ႏို၀င္ဘာလ၊ နယူးစတိုင္မဂၢဇင္း



6 comments:

  1. မိဇုစံ ႀကားဖူးတယ္။ မဖတ္ဖူးဘူးမမ။ အားရင္ တရက္ စာအုပ္ဆိုင္သြားၿပီး ၀ယ္ဖတ္ရမယ္။

    ReplyDelete
  2. ေမာင္မ်ိဳးOctober 17, 2013 at 3:33 AM

    ဖတ္ဖူုးခ်င္ျပန္ျပီ ဒီတစ္အုပ္လည္း း)

    ခ်စ္ေသာ အယ္တီတာ ကို အစဆံုး ခုကိုဖတ္ခ်င္ေနေတာ့တာ ။

    ReplyDelete
  3. ရီဗ်ဴးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ဖတ္သြားေပးတဲ့သူေတြ ေတြ႔ရင္ တကယ္ေက်းဇူးတင္တယ္ :))

    ReplyDelete
  4. ဟန္ၾကည္October 17, 2013 at 6:58 AM

    ရီဗ်ဴးေတြကိုေတာ့ သိပ္ဖတ္ေလ့မရွိတာ ၀န္ခံရမယ္...ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ တကယ္ဖတ္ရင္ ေပါ့သြားမွာစိုးလို႔...ေနာက္ ကိုယ့္အျမင္ ကိုယ့္အယူအဆက ရီဗ်ဴးက လႊမ္းမိုးသြားရင္ ကိုယ့္သံုးသပ္ခ်က္ထဲမွာ အေရာင္စြန္းသြားမွာကို စိုးတာလည္းပါမယ္ထင္ပါရဲ႕...ကိုယ္တိုင္က ရီဗ်ဴးဖတ္ရမွာ ပ်င္းသလို ေရးရမွာလည္း စိတ္မပါေပမယ့္ ေရးႏိုင္တဲ့လူကိုေတာ့ ေလးစားပါသဗ်ား...

    ReplyDelete
  5. မမသူသူ ညႊန္းတာနဲ႔ စာအုပ္ေတြ ဝယ္ဖတ္တာ မ်ားခဲ႔ျပီ
    ဒီစာအုပ္ေလးလည္း ဝယ္ဦးမယ္
    ဆရာမ မိဇုစံကိုေတာ႔ မေဟသီမွာ ခ်စ္ေသာအယ္ဒီတာက စ ရင္းႏွီးေနျပီ
    ဝယ္ဖတ္လိုက္ပါဦးမယ္ မမသူသူေရ

    ReplyDelete
  6. This book is a real Good book.

    ReplyDelete